อธิปนั่งมองภาพถ่ายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แสงสีฟ้าอ่อนๆ สะท้อนเข้าดวงตาขณะที่เขากำลังปรับแต่งโทนสีของรูป ใบหน้าของเพียงขวัญปรากฏขึ้นบนจอเป็นระยะๆ ภาพที่เขาแอบถ่ายตอนที่เธอกำลังตั้งใจจัดดอกไม้ในร้าน รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุขยามอยู่กับสิ่งที่รัก มันเป็นภาพที่เรียบง่าย แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่เขาอยากจะเก็บรักษาไว้ตลอดไป ความสัมพันธ์ของเขากับเพียงขวัญในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาเปรียบเสมือนดอกไม้ที่ค่อยๆ ผลิบานอย่างช้าๆ ไม่เร่งรีบ แต่ก็งดงามในทุกขณะ พวกเขาใช้เวลาด้วยกันมากขึ้นเรื่อยๆ เกือบทุกสัปดาห์จะมีนัดเจอกันเสมอ ไม่ว่าจะด้วยความตั้งใจหรือความบังเอิญ อธิปยังคงจำวันแรกที่เจอกันได้ดี วันที่ฝนพรำ และความรู้สึกที่เหมือนมีบางอย่างเชื่อมโยงระหว่างเขากับเธอตั้งแต่แรกเห็น "ภาพสวยจังเลยค่ะ" เสียงหวานดังมาจากด้านหลัง ทำให้อธิปสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองก็พบกับเพียงขวัญที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ เธอเพิ่งจะเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับถาดขนมที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น "กำลังดูรูปอะไรอยู่เหรอคะ" อธิปยิ้มรับ "ก็รูปเธอไง กำลังปรับแต่งโทนสีอยู่หน่อยน่ะ" เขาเลื่อนเมาส์ไปที่รูปภาพอีกใบ เป็นภาพที่เขาถ่ายเธอตอนกำลังหลับตาพริ้ม สูดกลิ่นหอมของดอกไม้ เป็นภาพที่ดูเป็นธรรมชาติและน่ารักมาก "ชอบไหม" เพียงขวัญเดินเข้ามาใกล้ มองดูภาพในหน้าจออย่างพิจารณา "ชอบค่ะ ดูเป็นธรรมชาติมากๆ เลย" เธอเงยหน้ามองอธิป แววตาเป็นประกาย "คุณนี่เก่งจริงๆ นะคะ ถ่ายรูปสวยตลอดเลย" "ก็แค่ชอบถ่ายรูปสิ่งที่สวยงามเท่านั้นแหละ" อธิปกล่าว พลางเหลือบมองใบหน้าของเธอด้วยความเอ็นดู "อย่างเช่นดอกไม้ แล้วก็... คนจัดดอกไม้น่ะ" เพียงขวัญหน้าแดงเล็กน้อย "พูดแบบนี้ก็เขินแย่สิคะ" เธอยกถาดขนมมาวางบนโต๊ะทำงานของเขา "ทำคุกกี้มาให้ค่ะ ลองชิมดูนะคะ" อธิปหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมาลองชิม "อร่อยมากเลย! หอมเนย หวานกำลังดี" เขาชื่นชมอย่างจริงใจ "ฝีมือไม่ตกเลยนะเนี่ย" "ขอบคุณค่ะ" เพียงขวัญตอบ พลางนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เขา "ว่าแต่... คุณอธิปคะ ช่วงนี้ดูเหมือนคุณจะติดภารกิจอะไรอยู่หรือเปล่าคะ ไม่ค่อยได้เห็นรูปอัปเดตในโซเชียลเลย" อธิปถอนหายใจเบาๆ "ก็มีโปรเจกต์ใหม่ที่บริษัทน่ะ ค่อนข้างจะใหญ่พอสมควร ก็เลยยุ่งๆ นิดหน่อย" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "แต่จริงๆ ก็คิดถึงการได้แชร์รูปต่างๆ นะ" "เข้าใจเลยค่ะ" เพียงขวัญพยักหน้า "บางทีการได้แบ่งปันเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน มันก็ทำให้รู้สึกดีเหมือนกันนะคะ" "ใช่เลย" อธิปเห็นด้วย "เหมือนได้เล่าเรื่องให้เพื่อนฟัง" เขามองไปที่เพียงขวัญ "แล้วช่วงนี้เป็นไงบ้าง ร้านเป็นไปด้วยดีหรือเปล่า" "ก็ดีค่ะ ช่วงนี้ลูกค้าเยอะขึ้นเรื่อยๆ เลย" เพียงขวัญเล่าด้วยน้ำเสียงสดใส "มีลูกค้าบางคนสั่งจัดดอกไม้เป็นพิเศษสำหรับงานสำคัญด้วยค่ะ รู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้ทำ" "เยี่ยมเลย" อธิปยิ้ม "ฉันว่านะ ด้วยฝีมือและความใส่ใจของเธอ ไม่ว่างานไหนๆ ก็ต้องออกมาดีแน่ๆ" เพียงขวัญยิ้มรับคำชม "ขอบคุณค่ะ" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "แล้ว... คุณอธิปคะ ไม่ทราบว่าพอจะจำได้ไหมคะ ว่าเราเจอกันครั้งแรกที่ไหน" อธิปเลิกคิ้วนิดหน่อย "จำได้สิ ทำไมเหรอ" "เปล่าค่ะ แค่อยากจะทวนความจำ" เพียงขวัญแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่แววตาของเธอกลับฉายแววครุ่นคิดบางอย่าง "ก็... วันนั้นฝนตกหนักมากเลยนะคะ" "ใช่ๆ ฝนตกหนักจริงๆ" อธิปพยักหน้า "ฉันเกือบจะไม่ได้เข้าร้านกาแฟร้านนั้นแล้วนะ ถ้าไม่บังเอิญเห็นเธอพอดี" "ถ้าวันนั้นคุณไม่เข้าร้านกาแฟ..." เพียงขวัญพึมพำเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง "เราคงจะไม่ได้เจอกันแบบนี้สินะคะ" บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบลง มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง อธิปมองใบหน้าของเพียงขวัญที่กำลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอ บางสิ่งที่เธอพยายามซ่อนเร้นอยู่เสมอ "เพียงขวัญ" อธิปเอ่ยเรียกชื่อเธอเบาๆ "มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า" เพียงขวัญหันกลับมามองเขา ใบหน้าของเธอฉายแววลังเล "เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร" เธอฝืนยิ้ม "แค่คิดถึงวันแรกที่เราเจอกันเฉยๆ ค่ะ" "ถ้ามีอะไรที่อยากจะคุย หรืออยากจะเล่า ก็บอกฉันได้เสมอนะ" อธิปยืนยัน "ฉันพร้อมจะรับฟังเสมอ" เพียงขวัญมองสบตาเขาอยู่นาน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความอบอุ่น ความสุข และความเศร้าปะปนกันไป "ขอบคุณค่ะ คุณอธิป" เธอตอบกลับมาเสียงแผ่วเบา "ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้นะคะ" อธิปยิ้มรับ เขาไม่คาดหวังคำตอบที่ชัดเจนจากเธอในตอนนี้ เขารู้ดีว่าเพียงขวัญมีปมในใจที่ใหญ่เกินกว่าจะแก้ไขได้ในเวลาอันสั้น แต่การที่เธอเริ่มเปิดใจให้เขาได้เห็นมุมที่อ่อนแอของเธอ ก็ถือเป็นสัญญาณที่ดีแล้ว เขารู้สึกได้ถึงสายใยที่ถักทอแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างเขากับเธอ เหมือนกับดอกไม้ที่ค่อยๆ แย้มกลีบต้อนรับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามา แม้จะมีเงาแห่งอดีตที่ยังคงคอยทาบทับอยู่ก็ตาม