วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของอธิปและเพียงขวัญก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น พวกเขามักจะแบ่งปันเรื่องราวในชีวิตประจำวัน อธิปได้เห็นเพียงขวัญในมุมที่อ่อนโยนและเข้มแข็ง ในขณะที่เพียงขวัญก็ได้สัมผัสถึงความอบอุ่นและความจริงใจของอธิปเสมอ เขาไม่เคยเร่งรัดหรือกดดันเธอในเรื่องความสัมพันธ์ และคอยเป็นกำลังใจให้เธอในทุกๆ ก้าว เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งทานอาหารเย็นด้วยกันที่ร้านโปรด อธิปก็เอ่ยขึ้น "อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของคุณแล้วนะครับ คุณอยากจะทำอะไรเป็นพิเศษไหม" เพียงขวัญเงยหน้าขึ้นจากจานอาหาร "ก็... ไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษเลยค่ะ แค่... อาจจะไปทานข้าวกับครอบครัว" "แล้ว... อยากให้ผมไปด้วยไหมครับ" อธิปถามอย่างมีความหวัง เพียงขวัญชะงักไปเล็กน้อย "คือ... ฉันยังไม่แน่ใจค่ะ คือ... พ่อกับแม่ของฉัน... พวกท่านอาจจะยังไม่พร้อมที่จะเจอใครใหม่" "ผมเข้าใจครับ" อธิปตอบอย่างนุ่มนวล "แต่ถ้าคุณต้องการ ผมก็พร้อมจะไปเสมอ" เพียงขวัญมองอธิป เธอรู้สึกผิดที่ทำให้เขาต้องผิดหวัง "ฉันขอโทษนะคะ" "ไม่เป็นไรครับ" อธิปยิ้ม "ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า ผมอยู่ตรงนี้เสมอ" หลังจากวันนั้น เพียงขวัญก็เริ่มมีท่าทีที่เปลี่ยนไป เธอเริ่มเงียบขรึมมากขึ้น และมักจะหลบเลี่ยงการสบตาของอธิป "เป็นอะไรหรือเปล่าครับ" อธิปถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติ เพียงขวัญส่ายหน้า "เปล่าค่ะ แค่... รู้สึกเหนื่อยๆ นิดหน่อย" "ถ้าเหนื่อย... กลับไปพักผ่อนก่อนไหมครับ" อธิปเสนอ "ดีเหมือนกันค่ะ" เพียงขวัญตอบ แต่เมื่อกลับถึงบ้าน เพียงขวัญก็ยังคงมีสีหน้ากังวล อธิปสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาพยายามถามไถ่ แต่เพียงขวัญก็เลี่ยงที่จะตอบ "มีอะไรที่ฉันพูดไม่ได้ใช่ไหมครับ" อธิปถามอย่างตรงไปตรงมา เพียงขวัญหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "คือ... ช่วงนี้ฉัน... รู้สึกไม่ค่อยสบายใจค่ะ" "เกี่ยวกับเรื่องอะไรครับ" อธิปถาม "เกี่ยวกับ... อดีตของฉันค่ะ" เพียงขวัญตอบเสียงเบา "ผมรู้ว่าคุณมีอดีตที่เจ็บปวด" อธิปพูดอย่างนุ่มนวล "แต่คุณไม่ต้องกังวล ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" "แต่... อดีตของฉันมัน... น่ากลัวเกินไปค่ะ" เพียงขวัญพูดพลางน้ำตาคลอ "คุณเล่าให้ผมฟังได้นะครับ" อธิปจับมือของเธอไว้ เพียงขวัญลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราวในอดีตของเธอให้เขาฟัง เรื่องราวของความสัมพันธ์ที่เลวร้ายในวัยเรียน ที่เธอถูกแฟนเก่าของเธอทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ การถูกทอดทิ้ง การถูกกล่าวหา และการต้องแบกรับความรู้สึกผิดที่ตัวเองไม่ได้ก่อ อธิปตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ เขาเห็นน้ำตาที่ไหลรินลงมาบนใบหน้าของเพียงขวัญ เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้ามาสวมกอดอย่างปลอบโยน "ผมขอโทษนะครับที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" อธิปพูดพร้อมกับลูบหลังเธอเบาๆ "ฉัน... ฉันกลัวเหลือเกินค่ะ" เพียงขวัญพูดทั้งน้ำตา "กลัวว่า... ถ้าคุณรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว... คุณจะทิ้งฉันไปเหมือนคนอื่นๆ" "ผมจะไม่ทิ้งคุณไปไหนครับ" อธิปยืนยัน "ผมรักคุณนะ เพียงขวัญ ผมรักในสิ่งที่คุณเป็น ไม่ว่าอดีตของคุณจะเป็นอย่างไร" เพียงขวัญเงยหน้ามองอธิป เธอเห็นความจริงใจและความมั่นคงในแววตาของเขา มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาบ้าง "จริงๆ แล้ว... ฉันยังไม่ได้บอกคุณทั้งหมด" เพียงขวัญพูดเสียงสั่น "คือ... แฟนเก่าของฉัน... เขา... ยังตามหาฉันอยู่ค่ะ" อธิปเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณหมายความว่ายังไงครับ" "เขา... รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ และ... พยายามจะติดต่อฉันมาตลอดค่ะ" เพียงขวัญเล่าต่อ "ฉันกลัวมากค่ะ กลัวว่าเขาจะกลับมาทำร้ายฉันอีก" อธิปดึงเพียงขวัญเข้ามาสวมกอดแน่นขึ้น "ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะปกป้องคุณเอง" "แต่... คุณจะทำอะไรได้คะ" เพียงขวัญถามอย่างสิ้นหวัง "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" อธิปพูดพร้อมกับจุมพิตที่ขมับของเธอ "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" แม้จะได้รับคำปลอบโยนจากอธิป แต่เพียงขวัญก็ยังคงรู้สึกหวาดกลัวและไม่สบายใจ เธอกลัวว่าเงาแห่งอดีตจะตามมาทำลายความสุขที่เธอเพิ่งจะค้นพบ อธิปเองก็รับรู้ได้ถึงความกังวลของเธอ เขาจึงตัดสินใจที่จะอยู่เคียงข้างเธออย่างใกล้ชิด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม