เพียงขวัญยกแก้วกาแฟขึ้นจรดริมฝีปาก สูดกลิ่นหอมกรุ่นที่ช่วยปลุกให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอีกครั้ง ม่านหมอกที่เริ่มปกคลุมผิวน้ำทะเลสาบในยามเช้าตรู่นี้ ช่างดูสวยงามแต่ก็แฝงไปด้วยความอึมครึมอย่างน่าประหลาดใจ ราวกับมันกำลังสะท้อนถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอเหลือบมองอธิปที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาดูผ่อนคลายดี ใบหน้าฉายแววยิ้มบางๆ ขณะมองออกไปยังวิวเบื้องหน้า "อากาศดีนะ" เขาเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มนุ่มของเขาทำให้เธอใจเต้นเบาๆ "ค่ะ ดีมากเลย" เพียงขวัญตอบพลางยกมือขึ้นกอดอก รู้สึกถึงความเย็นที่เริ่มซึมเข้ามา แม้จะมีเสื้อคลุมตัวหนาอยู่ก็ตาม "นี่เป็นเช้าวันสุดท้ายแล้วนะ" อธิปหันมาสบตาเธอ รอยยิ้มของเขาดูอ่อนโยน "ผมรู้ ผมก็รู้สึกเสียดายเหมือนกัน แต่ก็ไม่เป็นไร เรายังมีเวลาอีกเยอะที่จะมาที่นี่ด้วยกันอีก" เขาเอื้อมมือมาวางทาบทับบนมือเธอที่วางอยู่บนพนักพิงเก้าอี้ การสัมผัสกันอย่างแผ่วเบาของเขา ทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง "คุณเคยมาเที่ยวที่นี่กับใครมาก่อนไหมคะ" เพียงขวัญถามออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว คำถามที่หลุดปากออกไปนั้น ทำให้เธอรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที เธอกลัวคำตอบของเขา กลัวว่ามันจะยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดที่เธอมีต่อเขา อธิปชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขามีแววครุ่นคิด ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ "เคยครับ สมัยยังเด็กๆ มากับครอบครัว แต่ก็ไม่ใช่ความทรงจำที่พิเศษอะไรมากนัก" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง "แล้วคุณล่ะ เพียงขวัญ เคยมาที่นี่กับใคร หรือมีที่ที่ไหนที่คุณอยากจะมาด้วยกันเป็นพิเศษไหม" คำถามของเขากลับมาหาเธออีกครั้ง เพียงขวัญกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "ไม่มีค่ะ ฉันไม่ค่อยได้เที่ยวไหนเท่าไหร่" เธอโกหก ทั้งที่ในใจมีความทรงจำมากมายที่ผุดขึ้นมา ที่ที่เธออยากจะกลับไป ที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำกับใครบางคน "งั้นเราก็เป็นที่แรกของคุณสินะ" อธิปพูดพร้อมรอยยิ้มมุมปาก "ผมดีใจนะที่ได้เป็นคนแรก" เขาบีบมือเธอเบาๆ เป็นการปลอบโยน "แต่ถ้ามีที่ไหนที่คุณอยากไปจริงๆ บอกผมนะ ผมพร้อมจะพาคุณไปทุกที่เลย" เพียงขวัญมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความจริงใจและความรักที่เขามีให้เธออย่างชัดเจน แต่ทำไมเธอยังรู้สึกเหมือนมีกำแพงบางๆ กั้นอยู่ระหว่างเรา ความหวาดกลัวจากอดีตยังคงเกาะกินหัวใจของเธอ แม้ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม "ขอบคุณนะคะ" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "ฉัน... ฉันก็ดีใจเหมือนกัน" ขณะที่พวกเขากำลังนั่งเงียบๆ สัมผัสถึงความอบอุ่นที่มีให้กัน โทรศัพท์ของอธิปก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย "อืม เป็นสายจากที่ทำงานนะ" เขาหันมาพูดกับเธอ "ผมขอรับสายแป๊บนึงนะ" "ได้ค่ะ" เพียงขวัญพยักหน้า มองเขาเดินออกไปอีกมุมหนึ่งของระเบียง ปล่อยให้เธออยู่กับความคิดของตัวเองเพียงลำพัง ม่านหมอกเริ่มหนาขึ้นจนแทบจะมองไม่เห็นวิวเบื้องหน้าแล้ว ความรู้สึกไม่สบายใจก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจเธอ ไม่นานนัก อธิปก็เดินกลับมา ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย "มีเรื่องด่วนที่ออฟฟิศนะ ผมคงต้องรีบกลับก่อน" เพียงขวัญเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ "เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ" "ครับ งานมันเร่งมากจริงๆ ต้องรีบไปจัดการ" เขาขยับเข้ามาใกล้เธอ "ขอโทษนะที่ต้องมาทิ้งคุณแบบนี้" "ไม่เป็นไรค่ะ เข้าใจค่ะ" เพียงขวัญพยายามยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มนั้นดูฝืนๆ "คุณรีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะเก็บของให้" "แน่ใจนะ" อธิปถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม" "ค่ะ แน่ใจค่ะ" เพียงขวัญยืนยัน "คุณไปทำงานเถอะค่ะ" อธิปมองหน้าเธออย่างพิจารณา ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "โอเค ถ้าอย่างนั้นผมไปนะ เดี๋ยวผมจะให้คนของที่ออฟฟิศมารับคุณตอนบ่าย" "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจัดการเองได้" เพียงขวัญรีบปฏิเสธ "คุณไม่ต้องลำบาก" "ไม่ลำบากเลย" อธิปยืนยัน "ผมสั่งไว้แล้ว ยังไงก็ต้องมารับคุณ" เขาโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากของเธอ "ผมจะรีบกลับมานะ" เพียงขวัญมองตามหลังอธิปที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกว่างเปล่าก็ถาโถมเข้ามา การจากไปอย่างกะทันหันของเขา ทำให้บรรยากาศที่เคยอบอุ่นเมื่อครู่พลันกลายเป็นความเงียบเหงา ม่านหมอกที่เคยสวยงามกลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของความคลุมเครือและความไม่แน่นอน เธอมองไปยังผืนน้ำที่ถูกปกคลุมด้วยหมอก ราวกับมันกำลังจะพัดพาความลับในอดีตของเธอออกมาสู่ภายนอก หลังจากนั้น ไม่นาน รถยนต์คันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าบ้านพัก เพียงขวัญรู้ดีว่านี่คือรถที่จะมารับเธอ เธอก้มลงหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมา รวบรวมสติให้พร้อมเผชิญหน้ากับโลกภายนอกอีกครั้ง การเดินทางครั้งนี้เริ่มต้นขึ้นด้วยความสุข แต่กลับจบลงด้วยความรู้สึกที่ยังคงค้างคาใจ และเธอก็ไม่รู้เลยว่า ความจริงที่กำลังจะเปิดเผยออกมานั้น จะนำพาเธอไปสู่ทิศทางใด ระหว่างทางกลับบ้าน เพียงขวัญนั่งมองวิวทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป ม่านหมอกที่เคยปกคลุมทะเลสาบได้จางหายไปแล้ว เหลือเพียงท้องฟ้าที่เริ่มสดใสขึ้น แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยม่านหมอกแห่งความกังวล ภาพของอธิป ใบหน้าเคร่งเครียดของเขา ยังคงติดตาอยู่ เธออดคิดไม่ได้ว่า มีเรื่องอะไรที่เขาไม่ยอมบอกเธอหรือเปล่า หรือนี่เป็นเพียงแค่เหตุผลทางธุรกิจที่แท้จริง เธอพยายามจะนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา การได้ใช้ชีวิตร่วมกับอธิปอย่างใกล้ชิด ได้เห็นรอยยิ้ม ได้สัมผัสไออุ่นจากอ้อมกอดของเขา ความรู้สึกดีๆ เหล่านั้นมันมากมายเหลือเกิน จนบางครั้งเธอก็ลืมไปว่า ตัวเองกำลังหลอกลวงเขาอยู่หรือไม่ "คุณเคยบอกว่ามีอะไรก็บอกกันได้นะ" เธอพึมพำกับตัวเองเสียงเบา "แล้วทำไมคุณถึงไม่เล่าเรื่องที่ออฟฟิศให้ฉันฟังก่อนล่ะ" ความคิดของเธอเริ่มวนเวียนอยู่กับอดีตอีกครั้ง ภาพของชายคนหนึ่งที่เคยรักเธออย่างมาก แต่กลับทอดทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี ภาพของพ่อแม่ที่ผิดหวังในตัวเธอ ภาพเหล่านั้นยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ มันเป็นความเจ็บปวดที่กัดกินใจ จนเธอไม่กล้าที่จะเปิดใจให้กับใครอีก "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำได้ไหม" เธอกลอบถามตัวเอง "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเข้มแข็งพอหรือเปล่า" รถยนต์ค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่ตัวเมือง เพียงขวัญเหลือบมองนาฬิกา เธอมีนัดกับเพื่อนสนิทที่ร้านดอกไม้ตอนบ่ายๆ เพื่อปรึกษาเรื่องงาน แต่ในใจของเธอกลับอยากจะหนีไปให้พ้นจากทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อรถมาถึงหน้าบ้านพักตากอากาศ อากาศที่เย็นสบายเมื่อครู่กลับดูอึดอัดขึ้นมาทันที เพียงขวัญก้าวลงจากรถ พร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่ประทับอยู่ในใจ เธอรู้ดีว่า การกลับมาครั้งนี้ จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป