เพียงขวัญก้าวเข้าไปในร้านดอกไม้ของเธอด้วยท่าทีที่เหนื่อยอ่อน พนักงานทุกคนที่เห็นต่างก็ทักทายเธอด้วยความเป็นห่วง "คุณเพียงขวัญคะ เป็นอะไรรึเปล่าคะ ดูซีดๆ นะคะ" พนักงานคนหนึ่งเอ่ยถาม "ไม่เป็นไรค่ะ แค่เหนื่อยๆ นิดหน่อย" เพียงขวัญตอบ พลางพยายามฝืนยิ้ม "ขอไปนั่งพักก่อนนะคะ" เธอเดินตรงไปยังโซฟาตัวเล็กมุมร้าน ที่ตั้งอยู่ใกล้กับหน้าต่างบานใหญ่ ซึ่งมองออกไปเห็นสวนดอกไม้เล็กๆ ที่เธอจัดไว้ เธอทรุดตัวลงนั่ง หลับตาลง ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ เมื่อคืนก่อน ในคืนแห่งความสุข การได้อยู่เคียงข้างอธิป ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รอยยิ้มของเขา เสียงหัวเราะของเขา และการแสดงออกถึงความรักที่เขามีให้เธอ มันทำให้เธอเริ่มมีความหวังอีกครั้งว่า บางทีเธออาจจะสามารถก้าวข้ามผ่านอดีตที่เจ็บปวดไปได้ แต่แล้ว เหตุการณ์เมื่อเช้านี้ กลับทำให้ทุกอย่างดูเหมือนจะพังทลายลงไปอีกครั้ง การจากไปอย่างกะทันหันของอธิป ด้วยเหตุผลทางธุรกิจที่ฟังดูไม่น่าเชื่อ ทำให้เพียงขวัญอดสงสัยไม่ได้ เธอพยายามคิดถึงคำพูดของเขาอีกครั้ง "มีเรื่องด่วนที่ออฟฟิศนะ" เขาบอกแบบนั้น "มันจริงหรือเปล่า" เธอถามตัวเอง "หรือว่าเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่างจากฉัน" เธอคิดถึงช่วงเวลาที่ได้คุยกับอธิปผ่านทาง DM ก่อนที่จะเจอกันจริงๆ เขาเคยเล่าเรื่องราวในชีวิตของเขาให้เธอฟังมากมาย แต่ก็มีบางเรื่องที่เขาดูจะเลี่ยงที่จะพูดถึงเสมอ โดยเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัว หรือความสัมพันธ์ในอดีต "ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนกับว่า เราสองคนต่างก็มีโลกส่วนตัวที่ซ่อนเร้นเอาไว้" เพียงขวัญถอนหายใจยาว ไม่นานนัก เพื่อนสนิทของเธอ "กุ้ง" ก็เดินเข้ามาหา พร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง "เป็นอะไรรึเปล่า เพียงขวัญ ทำไมดูหน้าตาไม่สดใสเลย" เพียงขวัญเงยหน้ามองกุ้ง พลางยิ้มบางๆ "ไม่มีอะไรมากหรอก แค่เหนื่อยๆ จากการไปพักผ่อนน่ะ" "แน่ใจนะ" กุ้งถามอย่างไม่วางใจ "เห็นว่าไปพักผ่อนกับอธิปมาไม่ใช่เหรอ ดูเหมือนว่าเธอจะมีความสุขดีนะ" "ก็มีความสุขมากจริงๆ" เพียงขวัญยอมรับ "แต่เมื่อเช้าเขาต้องรีบกลับไปทำงานน่ะ" "อ๋อ" กุ้งพยักหน้า "เรื่องงานนี่เข้าใจได้เลย อธิปเป็นคนมีความรับผิดชอบสูงนี่" "ใช่" เพียงขวัญตอบ "แต่... ฉันก็แอบกังวลนิดหน่อย" "กังวลเรื่องอะไรเหรอ" กุ้งนั่งลงข้างๆ เธอ "เล่าให้ฉันฟังได้นะ" เพียงขวัญลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าให้กุ้งฟัง การได้ระบายความรู้สึกออกมาบ้าง อาจจะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น "เขาดูรีบร้อนมากเลยนะกุ้ง" เพียงขวัญพูดเสียงเครือ "จนฉันแอบคิดไปเองว่า... เขาอาจจะกำลังมีปัญหาอะไรอยู่ หรือไม่ก็... เขาอาจจะกำลังปิดบังอะไรบางอย่างจากฉัน" กุ้งรับฟังอย่างตั้งใจ เมื่อเพียงขวัญพูดจบ เธอก็เอื้อมมือมาจับมือของเพียงขวัญไว้ "ฉันเข้าใจนะว่าเธอรู้สึกยังไง แต่บางทีเรื่องงานมันก็เป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้จริงๆ นะ" "ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" เพียงขวัญตอบ "แต่ฉันก็อดคิดถึงเรื่องในอดีตไม่ได้เลย" "เรื่องนั้นน่ะ..." กุ้งเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง "ถ้าเธอพร้อมเมื่อไหร่ ฉันก็พร้อมจะรับฟังเสมอนะ" "ขอบคุณนะกุ้ง" เพียงขวัญรู้สึกซาบซึ้งใจในความเป็นเพื่อนของกุ้ง "เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลย" "ไม่เป็นไรหรอก" กุ้งยิ้ม "แล้วเธอจะทำยังไงต่อไปล่ะ" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" เพียงขวัญตอบตามตรง "ฉันอยากจะโทรหาเขา แต่ก็กลัวว่าเขาจะยุ่ง แล้วก็กลัวว่าถ้าถามอะไรไป เขาอาจจะรำคาญ" "งั้นลองส่งข้อความไปถามสั้นๆ ก่อนก็ได้นะ" กุ้งเสนอแนะ "ถามว่าเขาถึงที่หมายหรือยัง หรือว่ามีอะไรรึเปล่า" เพียงขวัญพยักหน้าเห็นด้วย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันแชท แล้วพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว "ถึงที่หมายแล้วนะ เป็นไงบ้าง งานยุ่งไหม" เธอส่งข้อความนั้นไป แล้ววางโทรศัพท์ลงบนตัก หัวใจเต้นระส่ำ รอคอยการตอบกลับ เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น เพียงขวัญรีบหยิบมันขึ้นมาดู ด้วยความหวังและความกังวลระคนปนเปกัน "ถึงแล้วครับ งานยุ่งมากจริงๆ" ข้อความจากอธิปปรากฏขึ้น เพียงขวัญอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา คำตอบของเขาดูธรรมดาดี แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความกังวลของเธอคลายลงเลย "ฉันอยากจะเชื่อใจเขานะ" เพียงขวัญพึมพำ "แต่ทำไมมันถึงยากจัง" ในระหว่างนั้นเอง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น ทำให้ทั้งเพียงขวัญและกุ้งสะดุ้งเล็กน้อย "ใครมานะ" กุ้งถาม "ไม่รู้สิ" เพียงขวัญตอบ "เดี๋ยวฉันไปดูเอง" เธอเดินไปที่ประตูร้าน แล้วแง้มประตูออกเล็กน้อย สิ่งที่เธอเห็น ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น เบื้องหน้าของเธอ คือผู้หญิงคนหนึ่ง รูปร่างหน้าตาดูคุ้นตาอย่างประหลาด แต่เธอจำไม่ได้ว่าเคยเจอมาก่อน ผู้หญิงคนนั้นมีท่าทางลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเพียงขวัญ "ขอโทษนะคะ" ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยเสียงเบา "คุณคือคุณเพียงขวัญใช่ไหมคะ" "ค่ะ ฉันเอง" เพียงขวัญตอบ "มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ" "คือ... ฉันชื่ออรุณีค่ะ" ผู้หญิงคนนั้นแนะนำตัว "ฉัน... ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวค่ะ" เพียงขวัญมองอรุณีอย่างพิจารณา เธอรู้สึกได้ถึงความอึดอัดและไม่สบายใจที่แผ่ออกมาจากตัวอรุณี "เรื่องอะไรคะ" "เรื่องของคุณอธิปค่ะ" เมื่อได้ยินชื่ออธิป เพียงขวัญก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจ "ฉัน... ฉันคิดว่าคุณควรจะรู้เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับเขา" เพียงขวัญรู้สึกเหมือนถูกกระชากให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง ม่านหมอกที่เคยปกคลุมหัวใจของเธอเริ่มจางหายไป และสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาแทนที่ คือความจริงที่อาจจะเจ็บปวดกว่าที่เธอคาดคิดไว้