“วันนี้เจอแมวน่ารักที่ร้านกาแฟแถวบ้าน เลยแอบถ่ายรูปมาให้ดู” อธิปส่งรูปแมวส้มลายเสือตัวอ้วนกลมกำลังนอนขดตัวอยู่บนเก้าอี้หวายริมหน้าต่าง เสียงคีย์บอร์ดดังรัวเมื่อเขาพิมพ์ข้อความต่อ “มันดูมีความสุขดีนะ สบายๆ ดี” เพียงขวัญมองรูปนั้นแล้วอมยิ้ม เธอกำลังนั่งอยู่กลางสวนดอกไม้หลังร้าน เธอเพิ่งได้รับมอบหมายให้จัดดอกไม้สำหรับงานแต่งงานที่กำลังจะจัดขึ้นในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า เป็นงานใหญ่ทีเดียว ลูกค้าต้องการบรรยากาศที่หรูหราแต่ยังคงความอบอุ่นเป็นธรรมชาติ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเลือกชนิดดอกไม้ การผสมผสานสีสัน และการออกแบบโครงสร้าง การทำงานกับดอกไม้เป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกสงบและมีสมาธิ “น่ารักมากเลยค่ะ” เธอพิมพ์ตอบพร้อมกับส่งสติกเกอร์รูปดอกไม้สีชมพูแสนหวาน “เหมือนตุ๊กตาเลย” “กำลังคิดถึงเรื่องจะไปเที่ยวไหนดีช่วงวันหยุดยาวปลายเดือนนี้” อธิปพิมพ์ต่อ “มีที่ไหนแนะนำไหม? หรืออยากไปที่ไหนเป็นพิเศษรึเปล่า?” เพียงขวัญชะงักมือที่กำลังเด็ดใบกุหลาบออกเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าควรตอบอย่างไร การชวนไปเที่ยวเป็นสัญญาณที่ชัดเจนของความสัมพันธ์ที่กำลังพัฒนาไปสู่ขั้นที่ลึกซึ้งขึ้น แต่ในใจของเธอยังมีกำแพงบางๆ กั้นอยู่เสมอ “ก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ” เธอพิมพ์อย่างอ้อมแอ้ม “อยากไปทะเลค่ะ แต่อาจจะต้องดูเรื่องงานก่อน” “อ๋อ เข้าใจเลย” อธิปตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกได้เสมอนะ” “ขอบคุณค่ะ” บทสนทนาเงียบไปสักพัก เพียงขวัญกลับมาจดจ่อกับงานตรงหน้า กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้โชยมาแตะจมูก เธอใช้กรรไกรค่อยๆ เล็มก้านกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ออกอย่างเบามือ การทำงานกับดอกไม้เป็นศิลปะที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อนและเข้าใจธรรมชาติของมัน ดอกไม้แต่ละดอกมีชีวิต มีเรื่องราว และมีข้อจำกัดของตัวเอง เช่นเดียวกับมนุษย์ “คุณขวัญสบายดีไหมครับวันนี้?” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเสียงอธิป เขาคงเห็นว่าเธอเงียบไปนาน “สบายดีค่ะ กำลังวุ่นๆ กับดอกไม้นิดหน่อย” เพียงขวัญตอบ เสียงของเธอฟังดูผ่อนคลายขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของเขา “งานแต่งงานที่กำลังจะถึงใช่ไหมครับ?” อธิปถาม “นึกถึงตอนที่คุณขวัญเล่าให้ฟังวันก่อน” “ใช่ค่ะ ลูกค้าค่อนข้างซีเรียสเรื่องรายละเอียด” เธอถอนหายใจเบาๆ “บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองแบกรับความคาดหวังของคนอื่นไว้มากเกินไป” “ไม่ต้องคิดมากนะครับ” อธิปปลอบ “ทำเต็มที่ในส่วนของเราก็พอ ส่วนที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ” “ฟังดูง่ายเนอะคะ” เพียงขวัญหัวเราะเบาๆ “แต่กับบางเรื่องมันก็ยากที่จะปล่อยวาง” “ผมเข้าใจครับ” อธิปพูดอย่างนุ่มนวล “แต่ถ้ามีอะไรที่อยากระบาย หรืออยากคุยด้วย บอกผมได้เสมอนะครับ ไม่ต้องกังวล” เพียงขวัญรู้สึกอบอุ่นหัวใจ คำพูดของเขาเหมือนสายลมที่พัดพาก้อนเมฆหมองหม่นในใจเธอให้ลอยหายไป เธอสูดหายใจลึกๆ และสูดเอากลิ่นหอมของดอกไม้เข้าเต็มปอด “ขอบคุณนะคะอธิป” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ “คุณเป็นคนใจดีจริงๆ” “ผมก็แค่พยายามเป็นเพื่อนที่ดีให้คุณขวัญครับ” อธิปตอบ “แล้ววันนี้คุณขวัญอยากให้ผมเล่าเรื่องอะไรให้ฟังเป็นพิเศษไหมครับ?” เพียงขวัญครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เล่าเรื่องวันแรกที่เริ่มทำงานออกแบบกราฟิกให้ฟังได้ไหมคะ” เธอถาม “อยากรู้ว่าตอนนั้นคุณรู้สึกยังไง” “ได้เลยครับ” อธิปตอบรับทันที “ตอนนั้นผมเพิ่งเรียนจบใหม่ๆ ไฟแรงมาก อยากจะสร้างผลงานที่โดดเด่นให้เป็นที่ยอมรับ” เขาเล่าถึงความตื่นเต้น ความกดดัน และความสุขที่ได้เห็นผลงานของตัวเองถูกนำไปใช้จริง “มันเป็นความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไปหมดครับ ทั้งดีใจ ทั้งประหม่า แล้วก็แอบกลัวว่าคนอื่นจะไม่ชอบ” เพียงขวัญตั้งใจฟังเรื่องราวของเขา เธอพยายามจินตนาการภาพหนุ่มน้อยไฟแรงที่เต็มไปด้วยความฝันและความหวัง การได้ฟังเรื่องราวในอดีตของอีกฝ่ายทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้รู้จักตัวตนของเขามากขึ้น ได้เห็นพัฒนาการ และเข้าใจความเป็นมาของเขา “แล้วพอมาถึงวันนี้ รู้สึกยังไงบ้างคะ?” เธอถามเมื่อเขาเล่าจบ “ก็รู้สึกดีใจที่ได้ทำในสิ่งที่รักครับ” อธิปตอบ “มันอาจจะไม่ได้หวือหวาอะไรมากมาย แต่ผมมีความสุขกับมัน” “แค่นั้นก็ยอดเยี่ยมแล้วค่ะ” เพียงขวัญบอก “บางทีความสุขมันก็อยู่ใกล้ๆ ตัวเรานี่เอง แค่เราสังเกตมัน” “จริงที่สุดครับ” อธิปเห็นด้วย “เหมือนดอกไม้ของคุณขวัญเลยนะครับ สวยงามในแบบของมัน” เพียงขวัญมองดอกกุหลาบสีขาวในมือ เธอรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนและความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ในกลีบดอกไม้แต่ละกลีบ มันเป็นสิ่งที่เธอรักและภาคภูมิใจ “คืนนี้คงต้องขอตัวก่อนนะคะ” เธอพูด “งานยังค้างอยู่เยอะเลย” “ได้เลยครับ” อธิปตอบ “ฝันดีนะครับคุณขวัญ” “ฝันดีค่ะอธิป” เพียงขวัญวางสายโทรศัพท์ลง เธอรู้สึกผ่อนคลายกว่าที่เคย การได้พูดคุยกับอธิปทำให้เธอลืมความเครียดจากงานไปชั่วขณะ เขามีวิธีที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจได้อย่างน่าประหลาด ราวกับว่าเขาสามารถมองทะลุผ่านกำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาได้ เธอกลับไปทำงานต่อ แต่คราวนี้ด้วยหัวใจที่เบาสบายขึ้น กลิ่นหอมของดอกไม้นานาพันธุ์ที่อบอวลอยู่ในอากาศดูเหมือนจะมีความหมายมากขึ้นกว่าเดิม มันเป็นกลิ่นหอมของชีวิต กลิ่นหอมของความหวัง และกลิ่นหอมที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในหัวใจของเธอ