เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันโซเชียลมีเดียดังขึ้นเป็นจังหวะ อธิปเลื่อนดูฟีดข่าวอย่างเพลิดเพลิน ภาพถ่ายสวยๆ จากผู้คนมากมายไหลผ่านสายตา จนกระทั่งเขาหยุดนิ่งอยู่ที่ภาพหนึ่ง ภาพถ่ายของเพียงขวัญ เธอโพสต์รูปตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกลาเวนเดอร์สีม่วงสดใส แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบใบหน้าของเธอ ทำให้ดูเปล่งปลั่งและอบอุ่น ดวงตาของเธอเป็นประกายราวกับจะสะท้อนภาพทุ่งลาเวนเดอร์อันงดงามนั้น “สวยจังครับ” อธิปพิมพ์ตอบทันที “นี่ไปเที่ยวมาเหรอครับ?” ไม่นานนัก เพียงขวัญก็ตอบกลับมา “เพิ่งกลับมาเมื่อวานค่ะ” เธอส่งสติกเกอร์รูปดอกไม้สีม่วงมาให้ “เป็นทริปสั้นๆ ไปพักผ่อน” “บรรยากาศดีมากเลยครับ” อธิปชื่นชม “เห็นแล้วอยากไปเลย” “จริงๆ เป็นที่ที่เหมาะแก่การพักผ่อนมากๆ ค่ะ” เพียงขวัญเล่าต่อ “อากาศดี ดอกไม้สวย ลมพัดเย็นสบาย” “ฟังดูแล้วน่าอิจฉาจัง” อธิปแกล้งทำเสียงน้อยใจ “ผมยังติดแหง็กอยู่กับงานในเมืองเลย” เพียงขวัญหัวเราะเบาๆ “อีกไม่นานก็คงได้พักแล้วค่ะ” “หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะครับ” อธิปพิมพ์ “คุณขวัญได้ของฝากมาให้ผมด้วยไหมครับ?” เขาถามหยอกๆ “อืม... คิดก่อนนะคะ” เพียงขวัญแกล้งทำเป็นคิด “ถ้าเจออะไรที่เข้ากับสไตล์ของคุณอธิป เดี๋ยวจะเก็บไว้ให้ค่ะ” “น่ารักที่สุดเลยครับ” อธิปยิ้มกว้าง เขาจินตนาการใบหน้าของเธอตอนที่กำลังพูดประโยคนั้นออกมา ความคิดถึงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว “แล้วคุณอธิปล่ะคะ วันนี้เป็นไงบ้าง?” เธอถามกลับ “ก็เรื่อยๆ ครับ” เขาตอบ “วันนี้มีลูกค้าใหม่เข้ามา ค่อนข้างเรื่องมากนิดหน่อย แต่ก็สนุกดีครับ ได้ท้าทายตัวเอง” เขาเล่าถึงรายละเอียดของงานออกแบบโลโก้ใหม่ที่เขาได้รับมอบหมาย ความซับซ้อนของโจทย์ และแนวทางที่เขากำลังจะนำเสนอ “ฟังดูน่าสนใจนะคะ” เพียงขวัญบอก “อยากเห็นผลงานของคุณอธิปจังเลยค่ะ” “รออีกหน่อยนะครับ ใกล้เสร็จแล้วจะรีบส่งให้ดู” อธิปตอบอย่างกระตือรือร้น “แต่ตอนนี้ขอแอบถามความเห็นคุณขวัญก่อนดีกว่า” “ได้เลยค่ะ ยินดีเสมอ” บทสนทนาดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง อธิปเล่าเรื่องราวในชีวิตประจำวันของเขา แชร์ความรู้สึกนึกคิดต่างๆ เพียงขวัญเองก็เช่นกัน เธอเล่าถึงความคืบหน้าของงานจัดดอกไม้สำหรับงานแต่งงานที่ใกล้เข้ามา ความท้าทายในการผสมผสานดอกไม้หลากชนิดให้เข้ากันอย่างลงตัว และความสุขเล็กๆ ที่ได้เห็นดอกไม้เหล่านั้นเบ่งบาน “วันนี้ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณขวัญครับ” อธิปตัดสินใจเอ่ยปากหลังจากที่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “คะ?” เพียงขวัญตอบรับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสนใจ “ถ้าสมมติว่า… มีใครสักคน อยากจะชวนคุณขวัญไปเที่ยวในที่ที่สวยงามมากๆ เป็นที่ๆ เต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ ที่คุณขวัญไม่เคยลืม” อธิปเว้นจังหวะ “เขาควรจะเริ่มต้นชวนยังไงดีครับ ถึงจะทำให้คุณขวัญรู้สึกสบายใจที่จะไปด้วย?” เพียงขวัญเงียบไปนานกว่าปกติ เสียงลมพัดใบไม้ดังแว่วมาให้ได้ยินทางโทรศัพท์ ราวกับว่าธรรมชาติกำลังรอคอยคำตอบของเธอ “เขาควรจะบอกความตั้งใจของเขาให้ชัดเจนค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “บอกว่าเขาอยากใช้เวลาอยู่กับคุณขวัญจริงๆ อยากสร้างความทรงจำดีๆ ด้วยกัน” “แล้วถ้าคุณขวัญยังไม่แน่ใจล่ะครับ?” อธิปถามต่อ “ถ้ายังมีบางอย่างที่ทำให้ลังเล?” “เขาควรจะให้เวลาคุณขวัญค่ะ” เพียงขวัญพูด “ไม่เร่งรัด ไม่กดดัน รอจนกว่าคุณขวัญจะพร้อมจริงๆ” “แล้วถ้า… เขาอยากให้คุณขวัญรู้ว่าเขาพร้อมเสมอที่จะรอ และพร้อมที่จะดูแลคุณขวัญตลอดเวลา?” เพียงขวัญสูดหายใจลึกๆ “เขาอาจจะแค่… ทำให้คุณขวัญรู้สึกว่า การไปด้วยกันครั้งนี้ จะไม่ใช่แค่การเที่ยว แต่เป็นการเดินทางไปสู่ความเข้าใจที่มากขึ้น” อธิปรับฟังอย่างตั้งใจ คำตอบของเพียงขวัญสะท้อนให้เห็นถึงความเปราะบางและความระมัดระวังในใจของเธอ เขาเข้าใจดีว่าการที่จะก้าวข้ามผ่านปมในอดีตนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย “ขอบคุณครับคุณขวัญ” อธิปพูดอย่างจริงใจ “คำตอบของคุณขวัญมีค่ากับผมมาก” “ยินดีค่ะ” เพียงขวัญตอบ “แล้ว… คุณอธิปจะไปเที่ยวที่ไหนเหรอคะ?” น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ อธิปยิ้ม “ผมยังไม่แน่ใจครับ แต่ถ้าไปที่ไหนที่สวยงามมากๆ ผมจะนึกถึงคำตอบของคุณขวัญนะครับ” เพียงขวัญหัวเราะเบาๆ “หวังว่าจะเป็นทริปที่สวยงามนะคะ” “ผมก็หวังเช่นนั้นครับ” อธิปตอบ “แล้วก็หวังว่าสักวันหนึ่ง ทริปนั้นอาจจะมีคุณขวัญไปด้วย” เพียงขวัญไม่ได้ตอบอะไรในทันที เธอปล่อยให้ความเงียบเข้ามาแทนที่ แต่ในความเงียบนั้น อธิปสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป ราวกับว่ากำแพงบางๆ ที่เคยมี เริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้น “เอาล่ะครับ คุณขวัญ” อธิปเปลี่ยนเรื่อง “ผมขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะครับ เดี๋ยวจะดึกเกินไป” “ค่ะอธิป” เพียงขวัญตอบ “พักผ่อนเยอะๆ นะคะ” “คุณขวัญก็เช่นกันครับ” อธิปวางโทรศัพท์ลง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดอ่อนๆ ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ภาพทุ่งลาเวนเดอร์ยังคงติดตา เขาตัดสินใจบางอย่างในใจ แสงแดดอ่อนละมุนที่สาดส่องลงมาในวันนี้ ราวกับเป็นสัญญาณที่บอกให้เขากล้าที่จะก้าวต่อไป