สุพจน์นั่งจิบกาแฟอย่างใช้ความคิด เขาเพิ่งวางสายจากทนายสมชาย เรื่องที่ดินริมน้ำผืนนั้นได้เปิดเผยอีกด้านหนึ่งที่ซับซ้อนและน่ากังวลยิ่งกว่าที่เขาเคยคาดการณ์ไว้ การที่สุรชัยเสนอให้เขาเป็นผู้จัดการเรื่องนี้เพียงผู้เดียว อาจไม่ใช่ความปรารถนาดีอย่างที่เขาคิด "พี่คิดว่าพี่สุรชัยจะทำอะไรคะ" อรอนงค์ถามขณะนั่งลงข้างๆ "พี่ก็ไม่แน่ใจ" สุพจน์ตอบ "แต่การที่เขาเสนอให้เรายกที่ดินแปลงเล็กให้เขา เพื่อแลกกับการที่เขาจะปล่อยให้เราจัดการที่ดินริมน้ำ มันดูมีเงื่อนงำ" "พี่สุรชัยรู้เรื่องเจ้าของเดิมของที่ดินผืนนั้นใช่ไหมคะ" อรอนงค์ซักถาม "สมชายบอกว่าน่าจะรู้" สุพจน์พยักหน้า "และดูเหมือนว่าการที่เขายอมให้เราจัดการเรื่องนี้ มันอาจจะเป็นการโยนปัญหามาให้เรามากกว่า" "หมายความว่า ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับที่ดินผืนนั้น เราจะเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมดอย่างนั้นหรือคะ" อรอนงค์ถามเสียงเครียด "อาจจะเป็นแบบนั้น" สุพจน์ถอนหายใจ "หรือเขาอาจจะกำลังใช้เราเป็นเครื่องมือในการเจรจากับเจ้าของเดิม" "เจรจา" อรอนงค์ทวนคำ "แต่เราก็ไม่รู้ว่าเจ้าของเดิมเขาต้องการอะไร" "นั่นแหละคือปัญหา" สุพจน์ขมวดคิ้ว "ถ้าเขาต้องการแค่เงิน เราก็อาจจะพอเจรจาได้ แต่ถ้าเขาต้องการที่ดินคืนจริงๆ เรื่องมันก็จะยุ่งยากกว่าเดิม" "แล้วเราจะทำยังไงดีคะ" อรอนงค์มองพี่ชายอย่างเป็นห่วง "เราต้องหาข้อมูลเพิ่ม" สุพจน์ตัดสินใจ "เราต้องรู้ให้ได้ว่าใครคือเจ้าของเดิมคนนั้น และเขาต้องการอะไรกันแน่" "แล้วเราจะไปหาข้อมูลจากไหนคะ" "ผมจะลองติดต่อญาติผู้ใหญ่บางคนดู" สุพจน์บอก "น่าจะมีบางคนพอจะทราบเรื่องราวในอดีต" "แล้วเรื่องที่ดินแปลงเล็กที่คุณแม่ชอบล่ะคะ" อรอนงค์ถามอย่างกังวล "พี่จะยอมยกให้พี่สุรชัยจริงๆ หรือคะ" สุพจน์มองหน้าน้องสาว เขาเห็นความกังวลในดวงตาของเธอ "พี่จะไม่ยอมเสียความทรงจำสุดท้ายที่มีกับท่านแม่ไปง่ายๆ แน่นอนอร" "แต่พี่สุรชัยก็ดูเหมือนจะไม่ยอมลดราวาศอก" "เขากำลังเล่นเกมกับเรา" สุพจน์กล่าว "และเราก็ต้องเล่นเกมของเขาให้ได้" ในช่วงบ่าย สุพจน์ได้นัดพบกับคุณป้ามาลี ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายมารดาของเขา คุณป้ามาลีเป็นหญิงชราที่ค่อนข้างห่างเหินกับตระกูลของสุพจน์มานาน แต่สุพจน์เชื่อว่าท่านอาจจะพอทราบเรื่องราวในอดีต "มาหาคุณป้าถึงที่นี่ มีอะไรรึลูก" คุณป้ามาลีถามเมื่อสุพจน์ปรากฏตัวที่หน้าบ้านหลังเล็กที่ร่มรื่น "ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณป้าครับ" สุพจน์กล่าวพลางยื่นกระเช้าผลไม้ให้ คุณป้ามาลีรับกระเช้ามาวางไว้บนโต๊ะ "เชิญนั่งก่อนสิลูก" สุพจน์นั่งลงบนโซฟาอย่างเกร็งๆ "ผมอยากจะถามเรื่องที่ดินริมน้ำครับคุณป้า" คุณป้ามาลีเลิกคิ้ว "ที่ดินผืนนั้นรึ" "ครับ" สุพจน์พยักหน้า "ผมได้ยินมาว่า ที่ดินผืนนี้เคยมีปัญหาขัดแย้งกับญาติคนหนึ่งของท่านพ่อเมื่อนานมาแล้ว" ใบหน้าของคุณป้ามาลีเปลี่ยนเป็นครุ่นคิด "อ๋อ เรื่องนั้นรึ" "ใช่ครับคุณป้า" สุพจน์รีบถาม "คุณป้าพอจะทราบรายละเอียดบ้างไหมครับ" คุณป้ามาลีถอนหายใจยาว "เรื่องมันนานมากแล้วนะลูก" "แต่ผมอยากจะทราบจริงๆ ครับคุณป้า" สุพจน์อ้อนวอน "สมัยก่อนนั้น คุณท่านของแกน่ะนะ" คุณป้ามาลีเริ่มเล่า "เขามีเรื่องขัดแย้งกับญาติห่างๆ คนหนึ่ง ชื่อคุณวิชัย" "คุณวิชัยครับ" สุพจน์ทวนคำ "ใช่ เขาเคยเป็นหุ้นส่วนธุรกิจกัน แต่แล้วก็มีปัญหากันใหญ่โต" คุณป้ามาลีเล่าต่อ "คุณวิชัยหาว่าคุณท่านโกงเขา และยึดที่ดินส่วนหนึ่งของเขาไป ซึ่งที่ดินส่วนนั้น ก็คือส่วนหนึ่งของที่ดินริมน้ำนั่นแหละ" "แล้วเรื่องมันจบลงยังไงครับคุณป้า" สุพจน์ถามอย่างกระวนกระวาย "ก็...คุณท่านก็มีอำนาจมากกว่า" คุณป้ามาลีพูดเสียงเบา "คุณวิชัยก็เลยต้องยอมเสียที่ดินผืนนั้นไป" "แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ" "คุณวิชัยก็ไปตั้งรกรากอยู่ที่อื่น และไม่เคยกลับมาติดต่อกับตระกูลเราอีกเลย" คุณป้ามาลีกล่าว "แต่ก็มีข่าวลือว่า เขายังคงแค้นฝังหุ่นอยู่" สุพจน์นั่งนิ่ง เขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย แผนการของสุรชัยเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "คุณป้าครับ แล้วคุณวิชัยยังมีลูกหลานอยู่ไหมครับ" สุพจน์ถาม "มีสิลูก" คุณป้ามาลีตอบ "ฉันเคยได้ยินมาว่า เขามีลูกชายคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ก็น่าจะเข้ามาดูแลธุรกิจต่อจากเขา" "ลูกชายชื่ออะไรครับคุณป้า" สุพจน์ถามอย่างเร่งรีบ "ชื่อ... วิทยา" คุณป้ามาลีพยายามนึก "วิทยา สินธุรวิทย์" สุพจน์แทบจำชื่อนี้ไม่ได้เลย เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลยในตระกูล "ขอบคุณมากครับคุณป้า" สุพจน์กล่าว "ข้อมูลของคุณป้าเป็นประโยชน์กับผมมาก" หลังจากออกจากบ้านคุณป้ามาลี สุพจน์ก็รีบโทรศัพท์หาทนายสมชายทันที "สมชาย" สุพจน์กล่าวเสียงเครียด "ผมได้ข้อมูลมาแล้ว" "เกี่ยวกับอะไรครับคุณสุพจน์" "เกี่ยวกับเจ้าของเดิมของที่ดินริมน้ำ" สุพจน์บอก "ชื่อคุณวิทยา สินธุรวิทย์" "คุณวิทยา สินธุรวิทย์" สมชายทวนคำ "ผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย" "ผมก็เหมือนกัน" สุพจน์กล่าว "แต่ดูเหมือนว่า สุรชัยจะรู้เรื่องนี้ดี และกำลังใช้เรื่องนี้มาเล่นเกมกับเรา" "ผมว่าแล้วเชียว" สมชายกล่าว "คุณสุรชัยอาจจะกำลังเจรจากับคุณวิทยาอยู่เบื้องหลังก็ได้" "แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เราจะทำอย่างไร" สุพจน์ถาม "ผมแนะนำว่า คุณสุพจน์ควรจะรีบเจรจาเรื่องที่ดินแปลงเล็กให้เสร็จโดยเร็ว" สมชายแนะนำ "เพื่อรักษาความได้เปรียบของเราไว้" สุพจน์มองไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ากำลังจะมืดลง เขาตระหนักได้ว่า การต่อสู้เพื่อมรดกครั้งนี้ กำลังจะทวีความซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าที่เขาเคยคาดคิด "ผมจะรีบจัดการครับสมชาย" สุพจน์กล่าว "ผมจะไม่ยอมให้พี่สุรชัยเอาเปรียบเราเด็ดขาด"