สุพจน์เดินเข้าไปในห้องทำงานของสุรชัย ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของทุกคนในครอบครัวที่นั่งรวมตัวกันอยู่ แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกใส เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ล่องลอยอยู่ในอากาศราวกับมันกำลังเต้นรำไปตามแรงลมที่พัดผ่านเข้ามา สุรชัยนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ทำจากไม้มะฮอกกานีขัดเงา หน้าตาของเขาฉายแววเคร่งขรึมผิดปกติ มือข้างหนึ่งวางทับซ้อนอยู่บนกองเอกสาร อีกข้างหนึ่งถือปากกาไข่มุกสีดำหมุนไปมาอย่างใช้ความคิด "พี่สุรชัย" สุพจน์เอ่ยขึ้นเสียงหนักแน่น แววตาไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย "ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับพี่" สุรชัยเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร สายตาคมกริบของเขาสำรวจสุพจน์ตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่เคยอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและแฝงความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง "มีอะไรนักหนา สุพจน์" สุรชัยถามกลับ น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังคุยกับคนแปลกหน้า "เห็นมารยาทดีมานั่งรอตั้งแต่เช้า" "พี่รู้ดีว่าผมมาทำไม" สุพจน์ไม่ตอบคำถามตรงๆ แต่เลือกที่จะเผชิญหน้าด้วยความจริง "ผมรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว" คำพูดของสุพจน์เหมือนมีพลังบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งอึมครึมหนักขึ้น สุรชัยชะงักไปเล็กน้อย มือที่เคยหมุนปากกาหยุดนิ่ง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งไว้ได้ "ความจริงอะไรกัน สุพจน์" สุรชัยถาม เสียงของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย "ฉันไม่เข้าใจที่นายพูด" "ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นหรอกพี่" สุพจน์เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น วางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะอย่างจงใจ เสียงของเขาดังขึ้นเล็กน้อย "ผมรู้เรื่องสัญญาฉบับนั้น สัญญาที่พี่ทำกับพ่อ สมัยที่พ่อกำลังจะเสียชีวิต" ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของสุรชัยอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเซียวของบิดาที่กำลังอ่อนแรง สัญญาที่ถูกยื่นให้เซ็นโดยไม่ทันได้อ่านอย่างละเอียด คำพูดที่ว่า "เพื่อความสงบสุขของตระกูล" ยังคงก้องอยู่ในหู "สัญญาอะไรนั่นน่ะ" สุรชัยพยายามจะปฏิเสธ แต่เสียงของเขาแผ่วเบาลงเรื่อยๆ "ฉันไม่เคยเห็น" "อย่าโกหกผมเลยพี่" สุพจน์กระแทกเสียง "ผมได้เห็นสำเนาสัญญาแล้ว มันอยู่ที่นี่" เขากล่าวพลางเปิดแฟ้มเอกสารออก เผยให้เห็นสำเนาสัญญาที่เขาได้มาจากทนายที่ปรึกษาของตระกูล "สัญญาที่ระบุว่าถ้าผม หรือลูกหลานคนใดของผม ไม่สามารถบริหารงานต่อจากพ่อได้ภายในระยะเวลาที่กำหนด ที่ดินทั้งหมดจะตกเป็นของพี่แต่เพียงผู้เดียว" สุรชัยมองสำเนาสัญญานั้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อ สัญญาฉบับนี้คือความลับที่เขาเก็บงำไว้มาตลอดหลายปี เป็นแผนการที่เขาซ่อนเร้นอย่างแนบเนียนที่สุด "เป็นไปไม่ได้" สุรชัยพึมพำ "นี่มัน... นี่มันเรื่องเหลวไหล" "เหลวไหลอย่างนั้นหรือพี่" สุพจน์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "ผมถามจริงเถอะพี่ พี่คิดว่าผมจะเชื่อคำพูดพี่ได้อีกหรือไง" "สุพจน์" สุรชัยพยายามจะเอื้อมมือไปจับแขนของน้องชาย แต่สุพจน์สะบัดออกอย่างแรง "อย่าแตะต้องผม" สุพจน์กล่าวเสียงเย็น "ผมไม่ต้องการให้ใครมาแตะต้องผมอีกแล้ว โดยเฉพาะคนที่หักหลังผม" "ฉันไม่ได้หักหลังนาย" สุรชัยแก้ต่าง "พ่อต่างหากที่... พ่ออยากให้เป็นแบบนี้" "พ่ออยากให้เป็นแบบนี้จริงหรือ" สุพจน์ถาม ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "หรือเป็นเพราะพี่ใช้โอกาสที่พ่ออ่อนแอที่สุด หลอกใช้ให้พ่อเซ็นสัญญาฉบับนี้" สุรชัยกัดฟันแน่น เขาไม่อยากจะยอมรับความจริงข้อนี้ แต่ในใจลึกๆ เขาก็รู้ดีว่ามันคือความจริง "พ่อกำลังจะจากพวกเราไป" สุรชัยกล่าวเสียงเครือ "เขาเป็นห่วงเรื่องอนาคตของตระกูล เขาเป็นห่วงเรื่องที่ดินทั้งหมด เขาเลยทำแบบนี้เพื่อความมั่นคง" "ความมั่นคงของใครกันพี่" สุพจน์ถามกลับ "ความมั่นคงของพี่หรือ" "ก็ของพวกเราทุกคนนั่นแหละ" สุรชัยพยายามจะอธิบาย "ถ้าที่ดินตกไปอยู่ในมือคนนอก ตระกูลเราจะเสียทุกอย่าง" "แล้วพี่คิดว่าการที่พี่พยายามจะยึดทุกอย่างเป็นของพี่คนเดียว มันจะไม่ทำให้ตระกูลเราแตกแยกอย่างนั้นหรือ" สุพจน์สวนกลับทันควัน "พี่เคยคิดถึงความรู้สึกของผมบ้างไหม พี่เคยคิดถึงความสัมพันธ์ของเราสองคนบ้างไหม" บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ สมาชิกคนอื่นๆ ที่นั่งเงียบอยู่ตั้งแต่ต้น เริ่มมองหน้ากันไปมาด้วยความกังวล "พี่... พี่แค่ต้องการปกป้องตระกูล" สุรชัยเอ่ยเสียงอ่อยๆ "พี่ไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายนาย" "การที่พี่แอบทำเอกสารปลอมเพื่อจะยึดที่ดินของผม มันไม่ใช่การทำร้ายอย่างนั้นหรือ" สุพจน์ถาม "พี่คิดว่าผมไม่รู้หรือว่าพี่พยายามจะบิดเบือนความจริงเรื่องโฉนดที่ดิน" สุรชัยหน้าซีดเผือด คำพูดของสุพจน์เหมือนเข็มแหลมที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจ เขาไม่เคยคิดว่าสุพจน์จะสืบหาความจริงได้มากขนาดนี้ "พี่... พี่ขอโทษ" สุรชัยกล่าวเสียงเบา "พี่รู้ว่าพี่ผิด" "ขอโทษอย่างนั้นหรือ" สุพจน์หัวเราะเยาะ "คำขอโทษของพี่มันจะช่วยอะไรได้" "ฉันรู้ว่ามันสายไปแล้ว" สุรชัยกล่าว "แต่ฉันอยากให้นายเข้าใจ ฉันทำไปเพราะความรักที่พ่อมีให้ตระกูล และฉันก็รักตระกูลนี้มาก" "ความรักของพี่มันดูเหมือนจะเป็นความเห็นแก่ตัวเสียมากกว่า" สุพจน์กล่าวอย่างตัดพ้อ "พี่คิดว่าพี่ทำถูกแล้วหรือกับการทำแบบนี้" "ฉัน... ฉันไม่รู้" สุรชัยยอมรับ "แต่ฉันไม่เคยคิดร้ายกับนายเลยนะสุพจน์" "แล้วที่พี่ส่งคนไปข่มขู่ทนายของเราล่ะ" สุพจน์ถามเสียงเฉียบ "นั่นมันไม่ใช่การคิดร้ายหรือไง" สุรชัยหน้าซีดลงไปอีก เขารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนจนมุม "ฉัน... ฉันแค่ไม่อยากให้ความลับมันถูกเปิดเผย" สุรชัยกล่าว "ฉันกลัวว่าถ้านายรู้ความจริง นายจะเกลียดฉัน" "ผมเกลียดพี่อยู่แล้ว" สุพจน์ตอบทันที คำพูดนั้นเหมือนมีดที่ฟันลงกลางใจของสุรชัย "สุพจน์..." สุรชัยเอ่ยชื่อน้องชายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผมไม่เคยคิดว่าพี่จะเป็นคนแบบนี้" สุพจน์กล่าวต่อ "พี่ทำลายทุกอย่างที่พ่อสร้างมา พี่ทำลายความเชื่อใจของผม พี่ทำลายความเป็นพี่น้องของเรา" "ฉันขอโทษจริงๆ" สุรชัยกล่าว "ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อแก้ไขความผิดของฉัน" "แก้ไขอย่างนั้นหรือ" สุพจน์มองพี่ชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "พี่จะแก้ไขมันยังไง" "ฉันจะคืนทุกอย่างให้กับนาย" สุรชัยกล่าวอย่างหนักแน่น "ฉันจะยอมรับความผิดทั้งหมด" "ผมไม่ต้องการอะไรจากพี่อีกแล้ว" สุพจน์กล่าว "ผมแค่ต้องการความจริง และผมก็ได้ความจริงแล้ว" สุพจน์หยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมา แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้สุรชัยนั่งจมอยู่กับความผิดของตนเอง ท่ามกลางสายตาที่มองมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสมเพช ทั้งผิดหวัง และสงสาร