สองสัปดาห์ต่อมา บรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลเจริญทรัพย์เต็มไปด้วยความตึงเครียด สุพจน์ได้ตัดสินใจแล้วว่าเขาจะไม่รอช้าอีกต่อไป เขาต้องเผชิญหน้ากับสุรชัยอีกครั้ง และครั้งนี้ เขาจะนำหลักฐานที่ได้มาใช้ในการเผชิญหน้า สุพจน์เดินตรงไปที่ห้องทำงานของสุรชัย ท่ามกลางสายตาจับจ้องของคนในครอบครัวที่กำลังนั่งรวมตัวกันอยู่ ณ ที่นั้น พวกเขาทุกคนดูเหมือนจะรับรู้ถึงความผิดปกติที่กำลังจะเกิดขึ้น "พี่สุรชัย" สุพจน์เอ่ยขึ้นเมื่อก้าวเข้าไปในห้องทำงาน พี่ชายของเขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน หันหน้ามามองเขาด้วยสีหน้านิ่งเฉย "ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับพี่" สุรชัยลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ "มีอะไรนักหนา สุพจน์" น้ำเสียงของเขาฟังดูเบื่อหน่าย "ถ้าเรื่องที่ดินอีก ฉันบอกนายไปแล้วว่ายังไงก็ไม่แบ่ง" "ผมไม่ได้มาคุยเรื่องนั้นครับ" สุพจน์กล่าวพลางยื่นสำเนาสัญญาซื้อขายที่ดินที่เขาได้มาจากทนายให้สุรชัย "ผมมาเพื่อถามว่า นี่มันคืออะไร" สุรชัยมองสำเนาสัญญาในมือของสุพจน์ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่ก็พยายามรักษาท่าที "นี่มันเอกสารเก่าอะไรก็ไม่รู้" "เอกสารเก่าที่ไม่ธรรมดาเลยนะครับ" สุพจน์กล่าว "เพราะนี่คือสัญญาซื้อขายที่ดินผืนที่เรากำลังมีปัญหากันอยู่ ทำขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อน และผู้ซื้อคือพี่เอง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน สุรชัยยืนนิ่งจ้องมองสำเนาสัญญาในมือของสุพจน์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ยากที่จะคาดเดา "นายไปได้เอกสารนี้มาจากไหน" สุรชัยถามเสียงเบา "ผมค้นพบมันโดยบังเอิญครับ" สุพจน์ตอบ "แต่ไม่ว่าผมจะได้มันมาอย่างไร สิ่งที่สำคัญคือความจริงที่ปรากฏในเอกสารนี้" "แล้วนายจะเอาเรื่องนี้ไปทำอะไร" สุรชัยถามต่อ "นายคิดว่านายจะชนะฉันได้งั้นเหรอ" "ผมไม่ต้องการจะชนะพี่ครับ" สุพจน์กล่าว "ผมแค่อยากได้ความจริง และผมอยากให้พี่ได้รับผิดชอบกับการกระทำของพี่" "รับผิดชอบเรื่องอะไร" สุรชัยถามเสียงดังขึ้น "ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อครอบครัวของเรา" "ครอบครัวของเราจริงๆ หรือครับ" สุพจน์สวนกลับทันควัน "หรือพี่กำลังพูดถึงผลประโยชน์ส่วนตัวของพี่ และของใครบางคนที่เราไม่รู้จัก" สุรชัยชะงักไปเล็กน้อย "นายหมายถึงใคร" "ผมรู้เรื่องทั้งหมดแล้วครับ" สุพจน์กล่าว "ผมรู้ว่าพี่ร่วมมือกับใครบางคน เพื่อที่จะฮุบที่ดินทั้งหมดไว้คนเดียว" "นายกำลังเข้าใจผิด" สุรชัยพยายามแก้ต่าง "เรื่องมันไม่ง่ายอย่างที่นายคิด" "ผมได้คุยกับคุณทนายแล้วครับ" สุพจน์กล่าว "และเราก็กำลังจะเปิดโปงความจริงทั้งหมด" ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของสุพจน์อีกคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน เขาคือสุพจน์อีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนเดียวกับที่สุรชัยเคยหลอกใช้ "สุรชัย" ชายผู้นั้นกล่าวเสียงเย็น "นายคิดว่าจะปิดบังฉันไปได้ตลอดรึไง" สุรชัยมองชายผู้นั้นด้วยความตกใจ "นาย... นายมาทำอะไรที่นี่" "ฉันมาทวงในสิ่งที่ฉันควรจะได้" ชายผู้นั้นกล่าว "และฉันจะไม่มีวันยอมให้นายเอาเปรียบฉันอีกต่อไป" สุพจน์ยืนมองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความอึ้งงัน เขาไม่เคยคาดคิดว่าสุรชัยจะถูกคนผู้นี้หักหลังเช่นกัน "เราเคยตกลงกันไว้แล้ว" ชายผู้นั้นกล่าวกับสุรชัย "ว่าเราจะแบ่งผลประโยชน์กันอย่างยุติธรรม" "แต่นายก็ไม่เคยทำตามที่พูดเลย" สุรชัยสวนกลับ "นายพยายามจะฮุบทุกอย่างไว้เอง" "แล้วนายก็ทำเหมือนกัน" ชายผู้นั้นหัวเราะเยาะ "นายก็กำลังจะทำแบบเดียวกันกับน้องชายของนาย" การเผชิญหน้าระหว่างสุรชัยกับชายผู้นั้น ทำให้สุพจน์ได้เห็นธาตุแท้ของพี่ชายเขาอย่างแท้จริง ความโลภ ความเห็นแก่ตัว และความไม่ซื่อสัตย์ คือสิ่งที่ครอบงำจิตใจของสุรชัยมาตลอด "ผมไม่ต้องการอะไรจากพี่อีกแล้วครับ" สุพจน์กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ผมแค่ต้องการให้พี่ได้รับผลกรรมจากการกระทำของพี่" สุพจน์หันหลังเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้สุรชัยเผชิญหน้ากับชายผู้นั้นเพียงลำพัง เขาไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้ว่า เขาได้ก้าวข้ามผ่านความกลัว และความลังเลไปแล้ว การเปิดเผยความจริงในครั้งนี้ อาจจะนำมาซึ่งความขัดแย้งที่รุนแรงยิ่งขึ้น แต่สุพจน์ก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เขามั่นใจว่าสักวันหนึ่ง ความยุติธรรมจะกลับคืนมาสู่ตระกูลเจริญทรัพย์ และรอยแผลบนแผ่นดินนี้ จะได้รับการเยียวยาในที่สุด