คืนนั้น อากาศเย็นสบาย แต่ในใจของพิมพ์กลับร้อนรุ่มไปด้วยความกังวล เธอกำลังจะเริ่มแผนการลวงศัตรูตามที่ได้วางแผนไว้กับชานนท์และสารวัตรธาม เธออยู่ที่บ้านของเธอเอง โดยมีมารดาคอยเป็นห่วงอยู่ไม่ห่าง "ลูกแน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้" มารดาถามขณะที่ช่วยพิมพ์จัดข้าวของบางส่วน "แม่เป็นห่วงเหลือเกิน" "หนูต้องทำค่ะแม่" พิมพ์ตอบ พยายามยิ้มให้มารดา "หนูได้คุยกับสารวัตรธามแล้ว เขาจะคอยดูความปลอดภัยให้อย่างใกล้ชิดค่ะ" "แล้วชานนท์ล่ะ ลูกให้เขาไปด้วยหรือเปล่า" "เขาจะอยู่ที่อื่นค่ะแม่ แต่คอยประสานงานกับสารวัตรธามอยู่ห่างๆ ค่ะ" พิมพ์โกหก เธอไม่อยากให้มารดากังวลใจไปมากกว่านี้ พิมพ์จัดเตรียมอุปกรณ์บางอย่างที่จำเป็นสำหรับการ "เผชิญหน้า" ครั้งนี้ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือ ปากกา และสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่เธอใช้จดบันทึกข้อมูลต่างๆ พิมพ์มองหน้าตัวเองในกระจกอีกครั้ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "ถึงเวลาแล้ว" เธอพึมพำกับตัวเอง พิมพ์ออกจากบ้านมาตามเวลานัดหมาย เธอขับรถไปยังสถานที่ที่เธอกำหนดไว้ในแผน นั่นคือโกดังร้างแห่งหนึ่งริมแม่น้ำ ซึ่งเป็นจุดที่เธอจะแกล้งทำเป็นนำข้อมูลไปส่งต่อ ขณะที่พิมพ์กำลังขับรถไป สารวัตรธามก็ขับรถตามมาห่างๆ เขาคอยสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวรอบข้าง และคอยสื่อสารกับทีมงานที่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว "พิมพ์ ถึงที่หมายแล้วใช่ไหม" เสียงสารวัตรธามดังขึ้นผ่านโทรศัพท์ "มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า" "ยังค่ะ" พิมพ์ตอบเสียงสั่นเล็กน้อย "ที่นี่ดูเงียบมากค่ะ" "จำไว้นะ พิมพ์ ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ให้รีบออกมาทันที แล้วโทรหาฉัน" สารวัตรธามกำชับ "ค่ะ" พิมพ์รับคำ แล้วดับเครื่องยนต์ เธอเปิดประตูรถก้าวลงไปยืนอยู่หน้าโกดังร้าง ท่ามกลางความมืดสลัวของค่ำคืน พิมพ์เดินเข้าไปในโกดังอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เธอพยายามฟังเสียงรอบข้าง และสังเกตทุกรายละเอียด "มีใครอยู่ไหม" พิมพ์ตะโกนถามเสียงดัง แต่มีเพียงเสียงสะท้อนกลับมา ทันใดนั้นเอง มีร่างของชายฉกรรจ์สองคนปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด พวกเขามีท่าทีคุกคาม "แกนั่นแหละ ที่จะเอาของมาให้" ชายคนหนึ่งพูดขึ้น เสียงห้าวหยาบ "ใช่ค่ะ" พิมพ์พยายามควบคุมสติสัมปชัญญะ "ฉันมีสิ่งที่พวกคุณต้องการ" "เอามาให้ดูสิ" ชายอีกคนพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ พิมพ์หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋า "นี่ค่ะ" เธอส่งให้ ชายคนนั้นรับสมุดไป เปิดอ่านคร่าวๆ "นี่มันไม่ใช่ของที่เราต้องการนี่" "แต่มันคือข้อมูลสำคัญ" พิมพ์พยายามอธิบาย "มันเป็นหลักฐานทั้งหมด" "อย่ามาหลอกกันนะ" ชายคนแรกพูดพลางคว้าแขนของพิมพ์ไว้แน่น "แกคิดว่าเราโง่หรือไง" "ปล่อยหนูนะ!" พิมพ์พยายามสะบัดแขน "หนูบอกแล้วไงว่านี่คือของจริง" ในจังหวะที่ชายทั้งสองกำลังจะทำอันตรายพิมพ์ สัญญาณก็ถูกส่งออกไป เสียงไซเรนดังขึ้นจากภายนอก โกดังร้างแห่งนั้นพลันสว่างวาบด้วยแสงไฟจากรถตำรวจ "มีตำรวจ!" ชายทั้งสองอุทานด้วยความตกใจ "วิ่ง!" ชายคนแรกตะโกน แล้วทั้งสองก็พยายามจะวิ่งหนี แต่ก็สายเกินไปแล้ว ทีมเจ้าหน้าที่ตำรวจบุกเข้ามาในโกดังอย่างรวดเร็ว พวกเขาสามารถจับกุมชายทั้งสองไว้ได้ทันท่วงที พิมพ์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอหอบหายใจอย่างแรง หัวใจเต้นระรัว ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ยังคงติดตา สารวัตรธามเดินเข้ามาหาเธอ "เป็นอะไรมากไหมพิมพ์" เขาถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่ค่ะ" พิมพ์ส่ายหน้า "หนูไม่เป็นอะไร" "เธอทำได้ดีมากพิมพ์" สารวัตรธามกล่าวชม "แผนของเราสำเร็จแล้ว" พิมพ์มองไปยังชายทั้งสองคนที่ถูกจับกุม พวกเขามีสีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นนะ" พิมพ์พึมพำกับตัวเอง "พวกเบื้องบนจะต้องเข้ามาแทรกแซงแน่" ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังนำตัวผู้ต้องหาทั้งสองออกไป พิมพ์สังเกตเห็นบางอย่างที่พื้นใกล้กับที่ผู้ต้องหาเคยยืนอยู่ เธอเดินเข้าไปเก็บสิ่งนั้นขึ้นมา มันคือแหวนทองคำสลักอักษรย่อ "ว.ส." "นี่มัน..." พิมพ์นึกถึงคำให้การของพยานบางคนในคดีฆาตกรรมพ่อของเธอ ว่ามีชายใส่แหวนที่มีอักษรย่อคล้ายๆ กัน ปรากฏตัวในที่เกิดเหตุ "เจออะไรเหรอพิมพ์" สารวัตรธามถาม "แหวนวงนี้ค่ะ" พิมพ์ยื่นแหวนให้สารวัตรธามดู "ฉันว่ามันอาจจะเป็นเบาะแสสำคัญ" สารวัตรธามรับแหวนไปพิจารณา "อักษรย่อ ว.ส. ใช่ไหม" "ค่ะ" พิมพ์ตอบ "เราจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด" สารวัตรธามกล่าว "เธอทำได้ดีมากพิมพ์ การที่เธอวางแผนลวงพวกมันได้สำเร็จ ถือเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่" พิมพ์ยิ้มบางๆ แม้จะยังรู้สึกเหนื่อยล้า แต่เธอก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอได้ก้าวข้ามความกลัวที่เคยมีมา และได้พิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่า เธอสามารถทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอเคยคิดไว้ได้ "ขอบคุณค่ะสารวัตร" พิมพ์กล่าว "ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ต้องทำนะพิมพ์" สารวัตรธามมองไปยังทิศทางที่ชายทั้งสองถูกพาออกไป "เราต้องสาวต่อไปให้ถึงตัวการใหญ่" "ฉันรู้ค่ะ" พิมพ์พยักหน้า "และฉันก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ความยุติธรรมกลับคืนมา" การจับกุมชายทั้งสองคนในครั้งนี้ ถือเป็นก้าวสำคัญของพิมพ์ในการสืบหาความจริง แต่เธอก็รู้ดีว่า ศัตรูที่แท้จริงของเธอนั้น ยังคงซ่อนตัวอยู่ในเงามืด และพร้อมที่จะตอบโต้กลับมาเมื่อใดก็ได้