บรรยากาศในห้องทำงานของสารวัตรธามเต็มไปด้วยความตึงเครียด พิมพ์นั่งอยู่ตรงข้ามเขา แหวนทองคำที่พิมพ์พบเมื่อคืน ถูกวางอยู่บนโต๊ะทำงาน "หลังจากการตรวจสอบอย่างละเอียด เราพบว่าแหวนวงนี้เป็นของ วุฒิ สิทธิวงศ์" สารวัตรธามกล่าว "เขาเป็นนักธุรกิจที่เคยมีประวัติเกี่ยวข้องกับแก๊งอิทธิพลเก่าแก่ในพื้นที่" พิมพ์พยักหน้า เธอจำชื่อวุฒิ สิทธิวงศ์ ได้ เขาเป็นหนึ่งในรายชื่อที่พ่อของเธอเคยบันทึกไว้ในสมุดเล่มนั้น "แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ" สารวัตรธามพูดต่อ "เราพบว่าวุฒิ สิทธิวงศ์ มีความสัมพันธ์ทางธุรกิจที่ใกล้ชิดกับ... ชาญวิทย์" ชื่อของชาญวิทย์ ทำให้พิมพ์แทบจะลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ "ชาญวิทย์! เป็นไปไม่ได้" "เป็นไปได้ พิมพ์" สารวัตรธามมองพิมพ์อย่างจริงจัง "หลักฐานที่ปรากฏ ชี้ไปที่ชาญวิทย์อย่างชัดเจน" "แต่คุณชาญวิทย์เขา..." พิมพ์อึกอัก เธอพยายามจะหาข้อแก้ต่างให้เขา แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ "เขาเป็นคนที่คุณไว้ใจใช่ไหม" สารวัตรธามมองพิมพ์ "ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณนะ แต่บางครั้ง คนที่เราไว้ใจที่สุด อาจจะเป็นคนที่ทำร้ายเรามากที่สุดก็ได้" พิมพ์นิ่งเงียบ เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ ความรู้สึกสับสนปนเปไปหมด เธอไม่อยากจะเชื่อว่า ชาญวิทย์ ผู้ชายที่เธอเคยเชื่อใจและรู้สึกดีด้วยมาตลอด จะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการอันดำมืดนี้ "แล้วหลักฐานอื่นล่ะคะ" พิมพ์ถามเสียงแผ่ว "เรากำลังรวบรวมอยู่" สารวัตรธามตอบ "แต่การที่วุฒิ สิทธิวงศ์ สารภาพว่า เขาถูกส่งมาเพื่อข่มขู่คุณตามคำสั่งของชาญวิทย์ มันก็เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญแล้ว" "คำสั่งของชาญวิทย์..." พิมพ์ทวนคำ พูดของตัวเองเบาๆ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "พิมพ์" สารวัตรธามเห็นอาการของพิมพ์ เขาถอนหายใจเบาๆ "ฉันรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ แต่เราต้องเผชิญหน้ากับความจริง" "แต่ทำไมคะ" พิมพ์ถาม "ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้" "เรายังไม่ทราบแรงจูงใจที่แน่ชัด" สารวัตรธามตอบ "แต่สันนิษฐานว่า อาจจะเกี่ยวข้องกับธุรกิจบางอย่างที่พ่อของคุณกำลังจะเปิดโปง หรืออาจจะเป็นการปกป้องผลประโยชน์ของเขาเอง" "แล้วเรื่องพ่อของฉันล่ะคะ" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เขาเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อฉันด้วยใช่ไหม" สารวัตรธามเงียบไปครู่หนึ่ง "จากหลักฐานทั้งหมดที่มีในตอนนี้... มันมีความเป็นไปได้สูงมาก" คำตอบของสารวัตรธามเหมือนมีมีดกรีดใจของพิมพ์ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า เธอทรุดตัวลงบนเก้าอี้ น้ำตาที่ไม่สามารถกลั้นไว้ได้ก็ไหลทะลักออกมา "ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้..." พิมพ์พึมพำ สารวัตรธามเดินเข้ามาประคองเธอไว้ "พิมพ์ ฉันรู้ว่ามันเจ็บปวด แต่เราต้องเข้มแข็งนะ" "หนูไม่เข้าใจ" พิมพ์พูดทั้งน้ำตา "ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับหนู" "บางที... เขาอาจจะเห็นว่าคุณเป็นภัยคุกคาม" สารวัตรธามเสนอแนะ "เมื่อพ่อของคุณเสียชีวิต และคุณเริ่มเข้ามาสืบหาความจริง เขาก็อาจจะรู้สึกว่าต้องกำจัดคุณไปด้วย" พิมพ์เงยหน้ามองสารวัตรธาม ดวงตาแดงก่ำ "หนูจะปล่อยเขาไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้" "แน่นอน" สารวัตรธามตอบ "เราจะดำเนินคดีกับเขาทุกข้อหา" หลังจากออกจากสถานีตำรวจ พิมพ์ก็ตรงไปหาชานนท์ทันที เธอเล่าทุกอย่างที่ได้รับรู้จากสารวัตรธามให้เขาฟัง "ชาญวิทย์..." ชานนท์พึมพำด้วยความตกใจ "ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้" "หนูก็เหมือนกัน" พิมพ์ตอบ น้ำตาไหลอาบแก้ม "หนูไม่รู้จะทำยังไงต่อไปแล้ว ชานนท์" ชานนท์โอบกอดพิมพ์ไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะพิมพ์ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" "แต่หนูรู้สึกผิด" พิมพ์พูด "หนูน่าจะระวังตัวมากกว่านี้" "อย่าโทษตัวเองเลยนะพิมพ์" ชานนท์ปลอบ "เราไม่มีใครคาดคิดได้ว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้" "หนูต้องทำอะไรสักอย่าง" พิมพ์พูดพลางผละออกจากอ้อมกอดของชานนท์ "หนูจะให้เขาหนีไปง่ายๆ ไม่ได้" "แล้วเธอจะทำอะไร" ชานนท์ถาม "หนูจะเผชิญหน้ากับเขา" พิมพ์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "หนูจะไปหาเขา แล้วถามความจริงทั้งหมดจากปากเขา" "พิมพ์! มันอันตรายเกินไปนะ" ชานนท์รีบห้าม "หนูไม่กลัวแล้ว ชานนท์" พิมพ์ยืนกราน "หนูได้เจอความจริงที่น่ากลัวกว่านี้มาแล้ว การเจอหน้าเขา มันคงไม่น่ากลัวเท่ากับการต้องอยู่กับความไม่รู้" "แต่ถ้าเขาทำอะไรเธอ..." "หนูจะระวังตัว" พิมพ์ขัดจังหวะ "และถ้ามีอะไรผิดปกติ ชานนท์ เธอรู้ว่าต้องทำยังไง" ชานนท์มองหน้าพิมพ์ เขารู้ดีว่าเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ก็ไม่มีอะไรจะเปลี่ยนใจเธอได้ "ก็ได้" เขาถอนหายใจ "แต่เธอต้องสัญญาว่าจะระวังตัวให้มากที่สุด" "หนูสัญญา" พิมพ์ตอบ พิมพ์รู้ดีว่า การเผชิญหน้ากับชาญวิทย์ในครั้งนี้ คือก้าวสุดท้ายที่เธอต้องทำ เพื่อปิดฉากเรื่องราวทั้งหมด และเพื่อนำความยุติธรรมกลับคืนมา แม้จะรู้ว่ามันอาจจะเต็มไปด้วยอันตราย แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวเข้าไปสู่เงามืดนั้นอีกครั้งหนึ่ง เพื่อทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ถูกพรากไปจากเธอ