พิมพ์ผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นรัวเมื่อไม่พบร่างของชานนท์ในห้องรับแขกที่คุ้นเคย เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านรอยแตกของหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท ราวกับจะส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง "ชานนท์คะ อยู่หรือเปล่า" เสียงของเธอสั่นเครือ เมื่อเงียบงันไร้การตอบรับ เธอเดินลึกเข้าไปในตัวบ้าน กลิ่นอายของความเย็นยะเยือกปะปนกับกลิ่นจางๆ ของเลือดลอยมาแตะจมูก พิมพ์สูดลมหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นความหวาดกลัวที่กำลังคืบคลานเข้ามา ร่างกายทุกส่วนของเธอสั่นเทาเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรอยคราบสีแดงเข้มที่หยดเป็นทางจากโถงบันไดขึ้นไปสู่ชั้นบน ลากยาวไปจนสุดทาง ภาพนั้นทำให้เธอแทบยืนไม่อยู่ ภาพของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้เมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ภาพของเสียงกรีดร้อง เสียงปืน และร่างไร้วิญญาณที่นอนจมกองเลือด "ไม่นะ... ชานนท์!" เธอตะโกนเรียกชื่อเขาอีกครั้ง คราวนี้เสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่รอช้า รีบวิ่งตรงไปยังบันได ท่ามกลางความมืดสลัว เธอเห็นร่างของชานนท์นอนคว่ำหน้าอยู่ตรงกลางบันได ร่างกายของเขาเกร็งกระตุกน้อยๆ ขาข้างหนึ่งบิดผิดรูปอย่างน่าเวทนา เลือดไหลซึมออกจากบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลัง "ชานนท์! เป็นอะไรไป!" พิมพ์รีบทรุดตัวลงข้างๆ เขา พยายามพลิกร่างเขาอย่างทุลักทุเล "พิมพ์... มาทำไม" เสียงของชานนท์แหบพร่า เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน... ฉันเป็นห่วงคุณ มาดูให้แน่ใจว่าคุณปลอดภัย" เธอพยายามกดห้ามเลือดที่ไหลไม่หยุด "ปลอดภัยเหรอ... คงไม่แล้วล่ะ" เขาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเจ็บปวดจนพิมพ์น้ำตาคลอ "ใครทำคุณ! บอกฉันมานะ!" "พวกเขา... พวกมันเจอฉันแล้ว" "ใคร! บอกฉันมานะชานนท์!" พิมพ์เขย่าแขนเขาเบาๆ "อย่า... อย่าไปยุ่งเลยพิมพ์ มันอันตรายเกินไป" "ไม่! ฉันไม่ปล่อยคุณไปเด็ดขาด! บอกฉันมาว่าใคร!" "วุฒิ... วุฒิ สิทธิวงศ์" ชานนท์เอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยความยากลำบาก "วุฒิ! เป็นไปไม่ได้! เขาเป็นเพื่อนฉัน! เป็นคนดี!" "เปล่าเลยพิมพ์... เขาไม่ใช่คนดีอย่างที่เธอคิด" ชานนท์พยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย "เขา... เขาคือคนบงการทุกอย่างมาตลอด... คดีของคุณพ่อเธอ... คดีของ..." เขาหยุดพูดไป น้ำตาของพิมพ์ไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา "ไม่จริง... คุณโกหก!" "ฉันไม่ได้โกหก... พิมพ์" เขาพยายามยื่นมือที่เต็มไปด้วยเลือดมาสัมผัสใบหน้าเธอ "ฟังฉันนะ... เขา... เขาต้องการทำลายทุกคนที่ขวางทาง... รวมทั้ง..." เขาเงียบไปอีกครั้งเหมือนกำลังจะเอ่ยชื่อใครบางคน "รวมทั้งใครคะชานนท์!" "ฉัน... ฉันรักเธอ... พิมพ์" คำพูดนั้นดังขึ้นท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิว ราวกับเป็นคำสารภาพสุดท้ายของเขา "ชานนท์... คุณ... คุณพูดอะไรของคุณ! อย่าเพิ่งตายนะ!" พิมพ์เขย่าเขาแรงขึ้น "ฉัน... ฉันก็รักคุณ... รักคุณมาตลอด" เธอสารภาพออกไปทั้งน้ำตา ความรู้สึกที่เก็บงำไว้มานานได้หลุดลอยออกมาในวินาทีที่ชีวิตของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้าย "อย่า... อย่าไป... อยู่กับฉันนะ... ชานนท์" เธอโอบกอดร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเขาไว้แน่น พยายามส่งความอบอุ่นสุดท้ายให้เขา "พิมพ์... ความจริง... ความจริงที่ซ่อนอยู่..." คำพูดของเขาขาดห้วงไปพร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้าย ร่างกายของเขาแข็งทื่อลงไปในอ้อมแขนของพิมพ์ เสียงหัวใจของเธอราวกับจะหยุดเต้น "ไม่! ชานนท์! อย่า! ได้โปรดอย่าไป!" เธอร้องไห้ฟูมฟาย กอดร่างที่ไร้ชีวิตของเขาไว้แน่น ราวกับว่าหากปล่อยมือไป เขาจะหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล ในคืนเดือนดับที่มืดมิดที่สุด คืนนั้นชานนท์ได้จากไปพร้อมกับความลับที่ยังไม่ถูกเปิดเผย ทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดและความหวังที่ริบหรี่ของพิมพ์