พิมพ์นั่งนิ่งราวกับรูปปั้น หัวใจของเธอแตกสลาย ร่างของชานนท์ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ภาพของเขาในอ้อมกอดสุดท้ายของเขา ภาพของคำสารภาพรัก และภาพของคำพูดที่ยังไม่ทันได้เอ่ยจนจบ ล้วนวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ "เขา... เขาคือคนบงการทุกอย่างมาตลอด... รวมทั้ง..." คำพูดนั้นยังคงค้างคาอยู่ในอากาศ ราวกับจะบอกใบ้อะไรบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่า "วุฒิ สิทธิวงศ์..." พิมพ์พึมพำชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา ความจริงที่ชานนท์บอกเล่าทำให้เธอสับสนและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส วุฒิ เพื่อนของเธอ ผู้ชายที่เธอเคยไว้ใจ กลับเป็นเบื้องหลังของความเลวร้ายทั้งหมด เป็นคนที่อยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมที่พรากพ่อแม่ของเธอไป ความรู้สึกผิดหวังเสียใจถาโถมเข้ามาจนเธอแทบขาดใจตาย "ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง" เธอคิดในใจ เสียงของสารวัตรธามดังขึ้นในหัว "พิมพ์ ระวังตัวด้วยนะ วุฒิเป็นคนอันตรายมาก" เธอจำคำพูดของเขาได้ดี แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว "ถ้าชานนท์ตายเพราะวุฒิ ฉันจะปล่อยเขาไปเฉยๆ ได้ยังไง" เธอตัดสินใจลุกขึ้นยืน แม้ว่าขาของเธอจะอ่อนแรงเพียงใดก็ตาม เธอเหลือบมองร่างไร้วิญญาณของชานนท์อีกครั้ง "ฉันขอโทษนะชานนท์ ฉันจะแก้แค้นให้คุณเอง" เธอพูดกับร่างของเขาเบาๆ จากนั้นเธอเดินออกมาจากบ้านหลังนั้นอย่างช้าๆ ราวกับคนไร้วิญญาณ เธอกลับมาที่ห้องพักของเธอ สภาพของเธอในตอนนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง แต่ในดวงตาของเธอกลับมีความมุ่งมั่นบางอย่างฉายชัดออกมา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอต้องการติดต่อสารวัตรธาม "สารวัตรคะ" เสียงของเธอแหบพร่า "พิมพ์! เกิดอะไรขึ้น! ฉันได้ข่าวว่าเธอไปบ้านชานนท์" เสียงของสารวัตรธามแสดงความกังวลอย่างชัดเจน "ชานนท์... เขาเสียชีวิตแล้วค่ะ" พิมพ์พูดเสียงสั่น "อะไรนะ! เป็นไปได้ยังไง!" "มีคนทำร้ายเขา... และเขาบอกว่า... เขาบอกว่าวุฒิ สิทธิวงศ์ เป็นคนทำ" "วุฒิ! เป็นไปได้จริงๆ! พิมพ์ เธอต้องระวังตัวให้มากนะ เขาอันตรายกว่าที่คิด" "ฉันรู้ค่ะสารวัตร แต่ฉันจะปล่อยเขาไปแบบนี้ไม่ได้" "เธอจะทำอะไร!" "ฉันจะหาหลักฐาน... ฉันจะเปิดโปงวุฒิ สิทธิวงศ์ให้ได้" "พิมพ์ อย่าทำอะไรเสี่ยงๆ นะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเถอะ" "ไม่ได้ค่ะสารวัตร คดีนี้มันเกี่ยวพันกับครอบครัวของฉัน และตอนนี้ชานนท์ก็เสียชีวิตเพราะเขา ฉันจะยอมให้เรื่องมันจบแบบนี้ไม่ได้" พิมพ์ตัดสินใจเด็ดเดี่ยว เธอกลับไปที่บ้านของชานนท์อีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้น เธอเดินสำรวจบ้านอย่างละเอียดอีกครั้ง พยายามมองหาร่องรอยบางอย่างที่อาจถูกมองข้ามไป แม้ว่าตำรวจจะเข้ามาเก็บหลักฐานไปแล้วก็ตาม แต่เธอยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ตกหล่นไป "ถ้าวุฒิทำร้ายชานนท์จริง ต้องมีหลักฐานบางอย่างสิ" เธอคิดในใจ เธอเดินไปที่ห้องทำงานของชานนท์ ประตูห้องถูกแง้มไว้เล็กน้อย เธอดันประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ห้องทำงานของชานนท์ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย มีเพียงกองเอกสารบางส่วนวางอยู่บนโต๊ะทำงาน เธอมองไปรอบๆ ห้องอย่างพินิจพิเคราะห์ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นลิ้นชักโต๊ะทำงานที่ถูกเปิดออกเล็กน้อย เธอเดินเข้าไปใกล้ๆ และค่อยๆ ดึงลิ้นชักออกมา เสียงของลิ้นชักที่เสียดสีกันดังขึ้นในความเงียบ "อะไรกันเนี่ย..." เธอพึมพำกับตัวเอง เมื่อเห็นว่าในลิ้นชักนั้นมีเพียงปากกาและสมุดบันทึกบางเล่ม แต่แล้ว สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายสีขาวใบหนึ่งซ่อนอยู่ใต้สมุดบันทึก ซองจดหมายนั้นไม่มีจ่าหน้าใดๆ เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ภายในซองนั้นมีรูปถ่ายใบหนึ่งซ่อนอยู่ ภาพถ่ายนั้นเป็นรูปของชานนท์กับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ทั้งสองคนดูสนิทสนมกันมาก แววตาของชานนท์ที่มองผู้หญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความรักและความสุข แต่สิ่งที่ทำให้พิมพ์ตกใจยิ่งกว่าคือ... ผู้หญิงคนนั้นคือ วรรณิสา อดีตภรรยาของวุฒิ สิทธิวงศ์! "วรรณิสา! เป็นไปได้ยังไง!" พิมพ์ตะลึงตาค้าง ความสัมพันธ์ระหว่างชานนท์กับวรรณิสา คืออะไร? ทำไมชานนท์ถึงต้องเก็บรูปนี้ไว้? หรือว่า... หรือว่าวุฒิรู้เรื่องนี้! ความคิดนั้นทำให้เธอขนลุกเกรียว "ถ้าวุฒิรู้ว่าชานนท์กับวรรณิสาเป็นอะไรกัน... เขาคงไม่ปล่อยชานนท์ไว้แน่" พิมพ์รู้สึกว่าเธอได้เจอเงื่อนงำสำคัญแล้ว เธอหยิบรูปถ่ายใบนั้นออกมา และรีบออกจากห้องทำงานของชานนท์ เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับวุฒิ สิทธิวงศ์ กำลังจะเริ่มต้นขึ้น