บรรยากาศในออฟฟิศของพิมพ์กลับมาสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง หลังจากที่วุฒิได้จากไป ทิ้งไว้เพียงความสับสนและความหวาดกลัวที่คืบคลานเข้ามาครอบงำ พิมพ์นั่งนิ่งอยู่ที่เก้าอี้ รู้สึกราวกับว่าเวลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ทุกคำพูดของวุฒิยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ วรรณิสา... หญิงสาวผู้มีรอยยิ้มอันอ่อนหวานในความทรงจำ กลับกลายเป็นปีศาจร้ายที่กำลังวางแผนทำลายชีวิตของเธอ "เป็นไปไม่ได้..." เธอพึมพำกับตัวเอง "ชานนท์... เธอก็รักฉัน... ทำไมเธอถึงต้อง..." ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุดหย่อน ภาพของชานนท์ในวันเวลาที่เคยมีความสุขผุดขึ้นมาแข่งกับภาพของเขาในวันอุบัติเหตุที่แสนเจ็บปวด เธอพยายามสะบัดความคิดเหล่านั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ภาพเหล่านั้นก็ยิ่งชัดเจนและทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อย เธอมองหน้าจอที่แสดงชื่อ "ชานนท์" หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความหวังที่ริบหรี่ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจรับสาย "ฮัลโหลค่ะ" "พิมพ์... พี่เองนะ" เสียงของชานนท์ดังมาจากปลายสาย ฟังดูอ่อนแรงกว่าปกติ "เป็นอะไรหรือเปล่า พี่รู้สึกได้ว่าเธอ... เธอกำลังมีปัญหา" พิมพ์สูดหายใจลึก พยายามเก็บงำความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ "เปล่าค่ะ... ไม่มีอะไร" "แน่ใจนะ" ชานนท์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "พี่สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ พี่อยากให้เราคุยกัน" "ตอนนี้... ฉันยังไม่พร้อมค่ะ" พิมพ์ตอบ เสียงของเธอเรียบเฉย แต่ก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะปกปิด "พิมพ์... ได้โปรด" ชานนท์อ้อนวอน "บอกพี่มาเถอะว่าเกิดอะไรขึ้น" พิมพ์หลับตาลง ภาพใบหน้าของวุฒิปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เขาบอกว่าชานนท์เป็นเพียงเครื่องมือ เธอควรจะเชื่อใคร? ความรักที่เธอมีให้ชานนท์มันมากมายจนยากที่จะหักใจเชื่อในสิ่งที่วุฒิพูด แต่หลักฐานที่วุฒิมี... มันก็ไม่อาจมองข้ามได้ "ฉัน... ฉันต้องการเวลาค่ะ" พิมพ์พูด "ขอโทษนะคะ" เธอรีบวางสายไปทันที ก่อนที่ชานนท์จะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถเผชิญหน้ากับเขาได้ในตอนนี้ เธอจำเป็นต้องหาความจริงให้ได้ก่อน พิมพ์ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองที่กำลังจะเข้าสู่ยามค่ำคืน แสงไฟจากตึกสูงเริ่มส่องประกายระยิบระยับ แต่ในใจของเธอกลับมีแต่ความมืดมน "ฉันต้องทำยังไงต่อไป..." เธอพึมพำ เธอคิดถึงคำพูดของวุฒิที่ว่า วรรณิสาจะกลับมา และเธอก็คือเป้าหมายหลัก ความรู้สึกหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิตเช่นนี้ เธอตัดสินใจว่า เธอต้องกลับไปที่ออฟฟิศเก่าของธีระอีกครั้ง อาจจะมีเบาะแสบางอย่างที่เธอพลาดไป หวังว่าครั้งนี้เธอจะพบสิ่งที่ช่วยให้เธอเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ พิมพ์หยิบกระเป๋า แล้วเดินออกจากออฟฟิศไป ทิ้งความสับสนและความไม่แน่นอนไว้เบื้องหลัง เธอรู้ว่าการเดินทางเพื่อค้นหาความจริงครั้งนี้ มันอันตรายยิ่งกว่าที่เธอเคยคาดคิดไว้ เมื่อมาถึงออฟฟิศเก่าของธีระ บรรยากาศยังคงเงียบสงัดและเต็มไปด้วยฝุ่นละออง พิมพ์เดินสำรวจไปรอบๆ อีกครั้ง พยายามมองหาทุกซอกทุกมุมที่อาจซ่อนความลับบางอย่างไว้ เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานของธีระ หยิบแฟ้มเอกสารต่างๆ ขึ้นมาดูอย่างละเอียด แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงเอกสารทางธุรกิจทั่วไปที่ดูเหมือนจะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับคดีฆาตกรรม ขณะที่เธอกำลังจะยอมแพ้ เธอก็สังเกตเห็นลิ้นชักบานหนึ่งที่ดูเหมือนจะถูกเปิดออกได้ยากกว่าลิ้นชักอื่นๆ เธอออกแรงดึงมันอย่างเต็มที่ และในที่สุด ลิ้นชักก็เปิดออกพร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่น่าขนลุก ภายในลิ้นชักนั้น เธอพบกล่องไม้เก่าแก่ใบหนึ่ง พิมพ์หยิบมันออกมาอย่างระมัดระวัง ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นปนหวาดหวั่น เธอเปิดกล่องออก และสิ่งที่อยู่ข้างในก็ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ มันคืออัลบั้มรูปภาพเก่าๆ และจดหมายที่ถูกเขียนด้วยลายมือของใครบางคน พิมพ์หยิบรูปภาพขึ้นมาดู มันเป็นรูปของธีระในวัยหนุ่ม ที่ดูมีความสุขมาก เมื่อมองต่อไป เธอก็เห็นรูปของธีระกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเธอจำได้ทันทีว่าเป็น... วรรณิสา แต่รูปภาพเหล่านั้นกลับดูแปลกไปจากความทรงจำของเธอ วรรณิสาในรูปดูไม่เหมือนผู้หญิงอ่อนโยนที่เธอเคยรู้จักเลย ดวงตาของเธอดูแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน จากนั้น พิมพ์ก็หยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน ลายมือในจดหมายดูคุ้นเคยอย่างประหลาด เมื่อเธออ่านไปเรื่อยๆ เธอก็พบว่าจดหมายฉบับนี้เขียนโดย... ธีระ ในจดหมาย ธีระได้เปิดเผยความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างเขากับวรรณิสา ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความรัก ความหลงใหล แต่ก็จบลงด้วยความขมขื่น เพราะวรรณิสาต้องการอำนาจและเงินทองมากกว่าความรัก ธีระเขียนถึงความผิดหวังที่เขาได้รับ และความพยายามของเขาที่จะหลุดพ้นจากอิทธิพลของวรรณิสาและแก๊งของเธอ เขาเขียนถึงแผนการของวรรณิสาที่ต้องการใช้ประโยชน์จากชานนท์ และการที่เขาพยายามจะเตือนชานนท์ แต่ไม่สำเร็จ "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก" ธีระเขียนในจดหมาย "ผมปล่อยให้ความรักบังตา จนมองไม่เห็นธาตุแท้ของเธอ ผมต้องแก้ไขความผิดพลาดนี้ เพื่อปกป้องคนที่ผมรัก... และเพื่อปกป้องชานนท์จากแผนการร้ายของเธอ" เมื่อพิมพ์อ่านถึงตรงนี้ เธอก็เข้าใจทุกอย่าง หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และความรู้สึกผิดต่อธีระ "คุณธีระคะ..." เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันขอโทษที่มารู้ความจริงช้าไป" เธอหยิบรูปภาพและจดหมายเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง เธอรู้ว่านี่คือหลักฐานสำคัญที่จะช่วยให้เธอต่อสู้กับวรรณิสาได้