คืนนั้น พระจันทร์เสี้ยวสาดแสงสีเงินนวลลงมาอาบไล้ผืนน้ำทะเลให้เป็นประกายระยิบระยับ ลมทะเลพัดเอื่อยๆ พาเอาไอเย็นมาให้รู้สึกสดชื่น หลังพายุที่พัดกระหน่ำเมื่อช่วงกลางวัน ทุกอย่างกลับสู่ความสงบอย่างน่าประหลาด ปิ่นมุกและชานนท์เตรียมตัวสำหรับภารกิจสำคัญ พวกเขาใส่ชุดสีเข้มเพื่อพรางตัวให้เข้ากับความมืด และถืออุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับการเดินทาง ชานนท์มีหีบสมบัติที่เขาได้นำออกมาจากซากเรือก่อนที่มันจะจมลงไปอย่างสมบูรณ์ หีบนั้นถูกห่อหุ้มอย่างดีด้วยผ้าใบกันน้ำ "พร้อมหรือยัง?" ชานนท์ถาม ขณะที่เขายืนอยู่ข้างเรือเล็กที่จอดรออยู่ริมหาด ปิ่นมุกพยักหน้า "พร้อมค่ะ" แววตาของเธอฉายชัดถึงความมุ่งมั่น "จำแผนที่เราคุยกันไว้นะ" ชานนท์ย้ำ "เราต้องเงียบที่สุด...และระวังตัวตลอดเวลา" "ฉันรู้แล้ว" ปิ่นมุกตอบ "แต่ฉันยังกังวลเรื่อง...เขา" "ไม่ต้องห่วง" ชานนท์ปลอบ "ฉันจะคอยระวังให้เธอเอง" ทั้งสองคนค่อยๆ ลงเรือเล็ก และเริ่มพายออกไปในทะเลอย่างเงียบเชียบ เรือเคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ ตัดผ่านผืนน้ำที่สะท้อนแสงจันทร์ราวกับกระจกเงา "เรากำลังจะไปที่ไหนกันแน่คะ?" ปิ่นมุกถามหลังจากที่พวกเขาออกห่างจากฝั่งมาระยะหนึ่ง "ที่นั่น...เป็นถ้ำลับที่ซ่อนตัวอยู่ตามแนวชายฝั่ง" ชานนท์อธิบาย "เป็นที่ที่เคยถูกใช้เป็นที่หลบซ่อนของโจรสลัดในสมัยโบราณ และมีเส้นทางลับที่เชื่อมต่อไปยังส่วนลึกของแผ่นดิน" "ฟังดูน่าตื่นเต้นจัง" ปิ่นมุกพูดด้วยรอยยิ้มเล็กๆ "มันอันตรายกว่าที่คิดนะ" ชานนท์กล่าว "แต่เป็นที่เดียวที่เราจะมั่นใจได้ว่าสมบัติชิ้นนี้จะปลอดภัย" ขณะที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังเป้าหมาย ทันใดนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ของเรือลำหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เรือลำนั้นเคลื่อนที่เข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องมายังเรือเล็กของพวกเขา "แย่แล้ว!" ชานนท์อุทาน "พวกเขาเจอเราแล้ว!" "ใครน่ะ!" ปิ่นมุกถามเสียงตื่น "คงเป็นพวกมัน...คนที่ตามหาสมบัติ" ชานนท์ตอบ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว "เราต้องรีบไปต่อ!" เขาเร่งพายเรืออย่างสุดกำลัง แต่เรือลำใหญ่กว่านั้นก็เข้ามาใกล้เรื่อยๆ "เราหนีไม่พ้นแน่!" ปิ่นมุกพูดอย่างสิ้นหวัง "ยังไงก็ต้องลอง" ชานนท์กัดฟัน "จับหีบไว้ให้แน่นนะ!" เรือลำใหญ่ไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด เสียงตะโกนดังมาจากบนเรือลำนั้น "หยุดเดี๋ยวนี้! ส่งสมบัติมาให้พวกข้า!" ชานนท์หันไปมองปิ่นมุก "เธอต้องไปต่อ ฉันจะถ่วงเวลาพวกมันเอง!" "ไม่! ฉันไม่ทิ้งคุณ!" ปิ่นมุกยืนกราน "นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นเป็นฮีโร่นะปิ่นมุก!" ชานนท์ตวาด "เธอต้องเอาสมบัติไปเก็บไว้ให้ได้!" ก่อนที่ปิ่นมุกจะได้ตอบอะไร ชานนท์ก็ผลักเธอพร้อมกับหีบสมบัติออกไปจากเรือ "ไปเถอะ! ไป!" เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับเรือลำใหญ่ที่กำลังเข้ามา ขณะที่ปิ่นมุกถูกกระแสน้ำพัดพาออกไปพร้อมกับหีบสมบัติ "ชานนท์!" เธอตะโกนเรียกชื่อเขาอย่างสุดเสียง แต่เสียงของเธอก็ถูกกลืนหายไปกับเสียงเครื่องยนต์และเสียงคลื่น ปิ่นมุกพยายามพายเรือเล็กที่ลอยตามมาอย่างสุดแรง เธอรู้ดีว่าเธอต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ เพื่อชานนท์ เพื่อสมบัติ เพื่อทุกคน เธอพายเรือไปตามทิศทางที่ชานนท์เคยบอกไว้ มุ่งหน้าไปยังปากถ้ำลับที่ซ่อนตัวอยู่ตามแนวผาหิน เมื่อใกล้ถึงปากถ้ำ เธอก็เห็นว่ามีทางเดินเล็กๆ ทอดเข้าไปในความมืด เธอค่อยๆ นำเรือเข้าไปในถ้ำอย่างระมัดระวัง ภายในถ้ำมีลักษณะเป็นโพรงขนาดใหญ่ เพดานถ้ำสูง และมีน้ำทะเลไหลเข้ามาถึงภายใน ปิ่นมุกมองเห็นกองหินที่วางซ้อนกันเป็นทางเดินเล็กๆ ที่ทอดลึกลงไป เธอค่อยๆ ลงจากเรือ พร้อมกับหีบสมบัติ เธอเดินไปตามทางเดินนั้นอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและความหวาดหวั่น "ที่นี่แหละ...ที่ที่สมบัติชิ้นนี้ควรจะอยู่" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอเดินลึกเข้าไปในถ้ำเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงห้องโถงเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใน ที่นั่น...มีแท่นศิลาโบราณตั้งอยู่ใจกลางห้อง ปิ่นมุกค่อยๆ วางหีบสมบัติลงบนแท่นศิลาอย่างแผ่วเบา เมื่อเธอทำสำเร็จ เธอก็รู้สึกถึงความโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก "สำเร็จแล้ว" เธอพูดเสียงแผ่วเบา ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเข้าถ้ำ "ปิ่นมุก!" เสียงของชานนท์ดังขึ้น ปิ่นมุกหันกลับไปมองด้วยความตกใจ ชานนท์เดินเข้ามาในถ้ำ ใบหน้าของเขามีรอยฟกช้ำ แต่ดวงตาของเขายังคงฉายแววแห่งชัยชนะ "คุณ...คุณรอดมาได้!" ปิ่นมุกวิ่งเข้าไปหาเขาอย่างดีใจ "ฉันบอกแล้วไง...ว่าฉันจะไม่ยอมแพ้" ชานนท์ยิ้ม "พวกมัน...พวกมันถูกหลอกให้ไปผิดทาง" "คุณทำได้ยังไงคะ?" ปิ่นมุกถาม "ฉันแกล้งทำเป็นว่ากำลังจะนำสมบัติไปที่อื่น...แล้วก็ใช้จังหวะที่พวกมันกำลังสับสน หนีออกมา" ชานนท์อธิบาย "ฉันรู้ว่าเธอต้องมาที่นี่แน่ๆ" ปิ่นมุกมองเข้าไปในดวงตาของชานนท์ ความรู้สึกรักและความผูกพันเอ่อล้นในหัวใจ "ฉันดีใจที่คุณปลอดภัย" เธอพูดเสียงสั่น "ฉันก็ดีใจที่เธอทำภารกิจสำเร็จ" ชานนท์กล่าว "ตอนนี้...สมบัติชิ้นนี้จะปลอดภัย และเรา...เราก็ปลอดภัย" เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปประคองใบหน้าของปิ่นมุกไว้ "ปิ่นมุก...ฉันรักเธอ" เขาพูดอย่างจริงจัง ปิ่นมุกหลับตาลง รับสัมผัสอ่อนโยนของเขา "ฉันก็รักคุณค่ะ ชานนท์" แสงจันทร์ที่ส่องลอดเข้ามาในถ้ำ สาดส่องลงมายังทั้งสองคน ราวกับเป็นพยานแห่งความรักที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางอันตรายและภารกิจอันยิ่งใหญ่