วันเวลาล่วงเลยไปอีกหลายวัน ปิ่นมุกและภูผายังคงขะมุกขะมอมอยู่กับการตีความสัญลักษณ์บนแผ่นหิน และเปรียบเทียบกับข้อมูลอื่นๆ ที่พวกเขามี แผ่นหินสลักนั้นได้กลายเป็นกุญแจสำคัญที่ไขไปสู่ปริศนาใหม่ๆ มากมาย พวกเขาพบว่าลายเส้นที่ดูเหมือนแผนที่นั้น แท้จริงแล้วคือเส้นทางเดินเรือโบราณ ที่เชื่อมโยงระหว่างเกาะต่างๆ ในแถบนี้ และจุดที่ทำเครื่องหมายไว้ คล้ายรูปภูเขา แท้จริงแล้วอาจหมายถึงภูเขาไฟที่สงบไปแล้ว ซึ่งมีตำนานเล่าขานเกี่ยวกับสมบัติที่ซ่อนอยู่ "ถ้าอย่างนั้น ตำนานเรื่องสมบัติที่เล่าลือกันก็อาจจะเป็นเรื่องจริงสินะ" ภูผากล่าว ขณะที่กำลังไล่ดูข้อมูลทางประวัติศาสตร์บนคอมพิวเตอร์ "แต่ปิ่นมุก ฉันมีเรื่องที่อยากจะคุยด้วย" ปิ่นมุกเงยหน้าจากแท็บเล็ต ดวงตาของเธอฉายแววสงสัย "มีอะไรเหรอ ภูผา?" "ฉันได้คุยกับหัวหน้าทีมของฉันแล้ว" ภูผาเริ่มพูดช้าๆ "เขาบอกว่าแผนการสำรวจของเราใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว สิ้นสุดเดือนนี้ พวกเขาจะเรียกนักดำน้ำทั้งหมดกลับไปรายงานผล" ปิ่นมุกหน้าเสียไปเล็กน้อย "กลับ? หมายความว่าเราต้องหยุดการค้นคว้าตอนนี้เหรอ?" "ก็... เกือบจะใช่" ภูผาถอนหายใจ "แต่หัวหน้าฉันก็ให้ทางเลือกนะ ถ้าเราสามารถหาหลักฐานที่ชัดเจนได้ก่อนหมดเวลา เขาก็อาจจะพิจารณาขยายเวลาให้" "หลักฐานที่ชัดเจน?" ปิ่นมุกพึมพำ "แล้วเราจะหาหลักฐานที่ชัดเจนได้อย่างไร ในเมื่อเรายังตีความสัญลักษณ์บนแผ่นหินไม่ครบถ้วน" "นั่นสิ" ภูผาเห็นด้วย "แต่ฉันก็คิดว่าเราคงต้องมุ่งเน้นไปที่การค้นหาสมบัติตามตำนานแล้วล่ะปิ่น" คำว่า 'สมบัติ' ทำให้ปิ่นมุกชะงัก เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องสมบัติเลยสักนิด การค้นคว้าของเธอมีเป้าหมายเพื่อการศึกษาทางโบราณคดี เพื่อไขปริศนาทางประวัติศาสตร์ ไม่ใช่เพื่อแสวงหาวัตถุมีค่า "ภูผา..." ปิ่นมุกเอ่ยเสียงอ่อย "ฉันคิดว่าเป้าหมายของการค้นคว้าของเรามันต่างกันนะ" "ต่างกันยังไง?" ภูผาถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความไม่พอใจเจือปน "เรากำลังพยายามไขปริศนาเรื่องราวในอดีตเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?" "ใช่ แต่เป้าหมายของฉันคือการศึกษา การค้นคว้าทางวิทยาศาสตร์" ปิ่นมุกอธิบาย "ส่วนเป้าหมายของนาย... ฉันเกรงว่ามันจะกลายเป็นการล่าสมบัติมากกว่า" "นี่เธอว่าฉันเป็นนักล่าสมบัติอย่างนั้นเหรอ?" ภูผาถามเสียงดังขึ้น "ฉันเป็นนักดำน้ำมืออาชีพนะปิ่นมุก ฉันเห็นค่าของทะเล มีค่ามากกว่าสมบัติที่ทำจากทองคำเสียอีก" "แต่ถ้าเรามุ่งเน้นไปที่การค้นหาสมบัติ เราอาจจะมองข้ามบางอย่างที่สำคัญไป" ปิ่นมุกแย้ง "สัญลักษณ์บนแผ่นหิน พวกนั้นอาจจะมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าแค่เส้นทางไปสู่สมบัติ" "แล้วเธออยากจะให้เราทำยังไง?" ภูผาถามอย่างหัวเสีย "ปล่อยให้โอกาสในการพิสูจน์ตำนานนี้ผ่านไปเฉยๆ อย่างนั้นเหรอ? ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง เราอาจจะได้ค้นพบสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอคิดก็ได้นะ" "สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าคือความรู้ต่างหาก ภูผา" ปิ่นมุกยืนกราน "ไม่ใช่ทองคำ หรือวัตถุมีค่า" "เธอพูดเหมือนกับว่าฉันไม่เห็นคุณค่าของความรู้" ภูผาพูดเสียงเข้ม "ฉันก็สนใจประวัติศาสตร์เหมือนกัน แต่การค้นพบสมบัติก็เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ประวัติศาสตร์เหมือนกันนะ" "แต่การค้นหาสมบัติมันมีความเสี่ยง" ปิ่นมุกกล่าว "มันอาจจะทำให้เราเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องอันตราย หรืออาจจะถูกคนอื่นที่ต้องการสมบัติเข้ามาแทรกแซง" "แล้วเธอคิดว่าการศึกษาประวัติศาสตร์มันจะปลอดภัยเสมอไปงั้นเหรอ?" ภูผาแค่นเสียง "การค้นคว้าทางโบราณคดีก็มีอันตรายของมันเหมือนกันนะ" บทสนทนาของทั้งคู่เริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกที่เคยผูกพันกันเริ่มถูกบดบังด้วยกำแพงแห่งความไม่เข้าใจ ปิ่นมุกรู้สึกผิดหวังที่ภูผามองข้ามความสำคัญของการศึกษาทางโบราณคดี ในขณะที่ภูผาก็รู้สึกน้อยใจที่ปิ่นมุกไม่ยอมรับในมุมมองของเขา "ฉันขอโทษนะภูผา" ปิ่นมุกกล่าวเสียงอ่อนลง "แต่ฉันไม่สามารถละทิ้งเป้าหมายหลักของการค้นคว้าของฉันได้" "และฉันก็ไม่สามารถทิ้งหน้าที่และความรับผิดชอบของฉันไปได้เหมือนกัน" ภูผาตอบ "ฉันต้องทำตามคำสั่งของหัวหน้า" บรรยากาศในห้องทำงานกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ความอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้อง ทั้งสองคนนั่งนิ่งๆ ห่างกันไปคนละมุมห้อง ต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ความรู้สึกผิดหวังและความไม่เข้าใจเริ่มก่อตัวเป็นรอยร้าวในความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น "บางที..." ภูผาเริ่มพูดขึ้นมาอย่างแผ่วเบา "เราอาจจะต้องแยกกันทำงานนะปิ่น" คำพูดของภูผาเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของปิ่นมุก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจ "หมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า... ฉันจะไปตามเส้นทางสมบัติของฉัน" ภูผาพูดเสียงเครือ "ส่วนเธอก็จะไปตามทางโบราณคดีของเธอ" ปิ่นมุกหลับตาลง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มทลายลงมาตรงหน้า ความฝันและความหวังที่เคยมีก็ดูเหมือนจะเลือนลางไปในพริบตา "แต่... แต่เราจะทำยังไงกับแผ่นหินนี่ล่ะ?" "เราจะแบ่งกัน" ภูผาตอบ "ฉันจะรับผิดชอบในการหาเบาะแสเกี่ยวกับเส้นทางสมบัติ ส่วนเธอก็ไปศึกษาความหมายของสัญลักษณ์โบราณที่เหลือ" ปิ่นมุกไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอรู้สึกเหมือนสูญเสียอะไรบางอย่างที่สำคัญไป ความผูกพันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น กำลังจะถูกพัดพาไปกับกระแสความขัดแย้ง