พลอยยังคงรู้สึกสับสนในหัวใจของเธอ ความสัมพันธ์กับภาคย์นั้นซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจได้ เขาคือสามีที่เธอถูกบังคับให้แต่งงานด้วย คือคนที่เธอเคยเกลียดชัง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็คือคนที่คอยดูแลเธออยู่ห่างๆ คือคนที่แสดงออกถึงความห่วงใยอย่างไม่เปิดเผย และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อรู้ว่าภาคย์คือคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้หลายครั้ง พลอยก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อการกระทำที่ผ่านมาของเธอ "คุณพลอย เป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ ดูเหม่อลอย" เสียงทุ้มนุ่มของภาคย์ดังขึ้นข้างหู ทำให้พลอยสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองเขา ใบหน้าของภาคย์ดูเป็นห่วงเป็นใยอย่างแท้จริง "เปล่าค่ะ คุณภาคย์ ฉันแค่คิดอะไรเพลินๆ น่ะค่ะ" พลอยพยายามยิ้มตอบอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด ภาคย์นั่งลงข้างๆ เธอ บนโซฟาในห้องนั่งเล่นที่ถูกจัดวางอย่างหรูหรา แต่ในความหรูหรานั้นกลับมีความเงียบเหงาแฝงอยู่ "ผมรู้ว่าคุณกำลังสับสน พลอย ผมเข้าใจดี" พลอยเงยหน้าขึ้นมองเขา ตากลมโตของเธอฉายแววสงสัย "คุณภาคย์ รู้ได้ยังไงคะ" "ผมเห็นนะ... เห็นว่าคุณมองผมแบบนั้น มองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย" ภาคย์ถอนหายใจเบาๆ "ผมรู้ว่าการแต่งงานของเรามันไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการ ผมไม่ได้คาดหวังให้คุณมารักผมในทันที" "แต่คุณภาคย์..." พลอยอยากจะอธิบาย แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เธอรู้ว่าภาคย์ไม่ได้ผิดอะไรเลย ผิดที่เธอเองที่ตัดสินเขาไปก่อนตลอดเวลา "ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่ได้บังคับคุณ พลอย" ภาคย์พูดต่อ "การแต่งงานครั้งนี้ มันเป็นข้อตกลงระหว่างเรา ที่เกิดขึ้นจากสถานการณ์ที่บีบบังคับ แต่ผมสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายคุณ และจะดูแลคุณให้ดีที่สุด" "แล้ว... แล้วที่คุณเคยพูด... ว่ารักฉัน" พลอยเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา นึกถึงคำพูดในวันนั้นที่ทำให้เธอโกรธแค้น ภาคย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ผมพูดจริง พลอย ตอนนั้นอาจจะไม่ได้ชัดเจนนัก แต่ผมรักคุณ ผมรักมาตลอด" คำสารภาพของภาคย์ทำให้พลอยยิ่งสับสนหนักกว่าเดิม รัก? รักที่เขาบอกว่ารักเธอ หรือรักที่เขาแสดงออกผ่านการกระทำ? ความรู้สึกของเธอที่มีต่อภาคย์มันซับซ้อนเหลือเกิน เธอรู้สึกผิดที่เคยทำร้ายจิตใจเขา รู้สึกขอบคุณที่เขาช่วยเหลือเธอมาตลอด และตอนนี้... เธอก็เริ่มจะรู้สึกดีกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ "คุณภาคย์... ฉัน..." พลอยไม่รู้จะพูดอะไร เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างอดีตและอนาคต ระหว่างความเจ็บปวดกับความหวัง "ไม่เป็นไรครับ ผมให้เวลาคุณ" ภาคย์ลุกขึ้นยืน "ผมจะไปดูพีทนะครับ เขาตื่นแล้ว" ภาคย์เดินจากไป ทิ้งพลอยให้นั่งอยู่ลำพังอีกครั้ง เสียงหัวใจของเธอเต้นระรัว ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา การตัดสินใจครั้งต่อไปของเธอจะเป็นอย่างไร เธอจะเลือกเส้นทางไหน ระหว่างความรู้สึกที่มีต่อภาคย์ หรือความรู้สึกที่เธอมีต่อพีท ช่วงเวลาต่อมา พลอยใช้เวลาอยู่กับพีทมากขึ้น เธอสังเกตเห็นถึงความสัมพันธ์ที่แนบแน่นระหว่างพีทกับสันติ พ่อลูกคู่นี้ดูมีความสุขมากที่ได้กลับมาอยู่ด้วยกัน สันติเองก็ดูจะเป็นคนดี เขาปฏิบัติต่อพลอยด้วยความเคารพ และดูจะเข้าใจสถานการณ์ของเธอดี "พลอย ขอบคุณมากนะที่ดูแลพีทอย่างดี" สันติเอ่ยขึ้นระหว่างที่พลอยกำลังช่วยจัดยาให้พีท "ผมไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงจริงๆ" "ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ คุณสันติ พลอยเต็มใจค่ะ" พลอยยิ้มให้เขา "แต่ผมรู้ว่าคุณอาจจะลำบากใจ" สันติมองพลอยอย่างเข้าใจ "เรื่องของคุณกับภาคย์ ผมก็พอจะทราบเรื่องราวอยู่บ้าง" พลอยชะงักมือไปเล็กน้อย "คุณสันติ..." "ผมไม่เคยเข้าข้างใครนะครับ" สันติพูดต่อ "แต่ผมก็เห็นความดีของคุณ ที่พยายามประคับประคองทุกอย่างไว้ ผมหวังว่าคุณกับภาคย์ จะสามารถหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคนได้" คำพูดของสันติทำให้พลอยรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยก็มีคนหนึ่งที่เข้าใจเธอ และไม่ได้ตัดสินเธอเพียงเพราะสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกผิดต่อภาคย์ก็ยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ทุกค่ำคืน เธอรู้ว่าภาคย์รักเธอ และเขาแสดงออกอย่างชัดเจน แต่หัวใจของเธอกลับยังคงมีเงาของใครบางคนซ้อนทับอยู่เสมอ วันหนึ่ง ขณะที่พลอยกำลังจัดของในห้องทำงานของภาคย์ เธอก็ไปเจอกล่องกระดาษเก่าๆ ใบหนึ่งเข้า ด้วยความสงสัย เธอจึงเปิดมันออก ข้างในมีรูปถ่ายเก่าๆ หลายใบ รูปของภาคย์ในวัยเด็ก รูปครอบครัว และรูปของเธอ... รูปของเธอในงานรับปริญญา ที่เธอจำไม่ได้เลยว่าภาคย์ถ่ายตอนไหน "นี่มัน..." พลอยหยิบรูปนั้นขึ้นมาดู ภาพของเธอในชุดครุย สีหน้ายิ้มแย้มสดใส ภาคย์ถ่ายรูปนี้ไว้อย่างแนบเนียน โดยที่เธอไม่เคยรู้ตัว ขณะที่เธอกำลังสำรวจรูปถ่ายเหล่านั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก ภาคย์ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาของเขามองมาที่กล่องในมือของเธอ "คุณพลอย กำลังดูอะไรอยู่ครับ" ภาคย์ถาม เสียงของเขาฟังดูราบเรียบ แต่พลอยรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดบางอย่าง "ฉัน... ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรื้อค้นของคุณ" พลอยรีบวางรูปถ่ายลงในกล่อง ภาคย์เดินเข้ามา ยืนข้างๆ พลอย เขาก้มลงมองกล่องกระดาษนั้น "รูปเก่าๆ ทั้งนั้นเลยครับ" "ค่ะ" พลอยตอบสั้นๆ "รูปนี้..." เธอหยิบรูปของเธอในชุดครุยขึ้นมาอีกครั้ง "คุณถ่ายไว้ตอนไหนคะ ฉันจำไม่ได้เลย" ภาคย์มองรูปนั้น แววตาของเขามีประกายบางอย่างฉายขึ้นมา "นานแล้วครับ ตอนคุณรับปริญญา ผมไปแอบดูอยู่ห่างๆ แล้วก็แอบถ่ายไว้" พลอยรู้สึกประหลาดใจ "แอบถ่าย? ทำไมคะ" "ตอนนั้น... ผมแค่อยากเก็บภาพคุณไว้" ภาคย์ตอบเสียงเบา "ภาพของคุณในวันที่คุณมีความสุขที่สุด" คำพูดของภาคย์ทำให้พลอยรู้สึกจุกในอก เธอไม่เคยรู้เลยว่ามีคนคอยเฝ้ามองเธออยู่ห่างๆ คอยเก็บเกี่ยวช่วงเวลาแห่งความสุขของเธอไว้ "คุณภาคย์..." พลอยไม่รู้จะพูดอะไรดีอีกต่อไป "ผมรู้ว่ามันอาจจะดูเหมือนการรุกล้ำความเป็นส่วนตัว" ภาคย์พูดต่อ "แต่ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า ตั้งแต่แรก ผมก็คอยมองคุณอยู่เสมอ" ความรู้สึกผิดและความรู้สึกดีเริ่มปะปนกันในใจของพลอย เธอไม่แน่ใจอีกต่อไปว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อภาคย์นั้นคืออะไรกันแน่ มันเป็นเพียงความผูกพันจากการที่ต้องอยู่ร่วมกัน หรือเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น "ขอบคุณนะคะ คุณภาคย์" พลอยพูดออกไปอย่างจริงใจ "สำหรับทุกอย่าง" ภาคย์ยิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนและมีความหวัง "ผมดีใจที่คุณพลอยรู้สึกดีขึ้นบ้าง" แต่พลอยรู้ดีว่า เธอยังคงมีบางสิ่งบางอย่างที่ต้องตัดสินใจอีกครั้ง ความสัมพันธ์ของเธอกับภาคย์นั้นกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ และเธอไม่แน่ใจว่าปลายทางนั้นจะเป็นเช่นไร