บรรยากาศภายในบ้านของภาคย์เริ่มมีความเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น พีทกลับมามีรอยยิ้มสดใสอีกครั้ง เขาดูมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆ ทั้งสันติและพลอย สันติเองก็ดูผ่อนคลายขึ้นมาก เขาเห็นพัฒนาการของลูกชายแล้วก็สบายใจ และดูเหมือนเขาจะเริ่มยอมรับและให้เกียรติพลอยในฐานะคนที่ดูแลพีทอย่างดี แต่สำหรับพลอยแล้ว ความรู้สึกภายในใจยังคงสับสนไม่น้อย เธอพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ดูแลพีทอย่างเต็มที่ และพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับภาคย์ในเรื่องส่วนตัวมากเกินไป เธอรู้สึกผิดที่ยังไม่สามารถเปิดใจให้กับภาคย์ได้เต็มที่ ทั้งๆ ที่ภาคย์เองก็พยายามแสดงความดีและความจริงใจออกมาเสมอ เย็นวันหนึ่ง ขณะที่พลอยกำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่ในครัว ภาคย์ก็เดินเข้ามา เขาถือถุงผลไม้มาด้วย "สวัสดีครับ" ภาคย์ทักทายพลอยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "สวัสดีค่ะ คุณภาคย์" พลอยหันไปยิ้มให้เขาอย่างเกร็งๆ "กลับมาแล้วเหรอคะ" "ครับ" ภาคย์วางถุงผลไม้ลงบนเคาน์เตอร์ "วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ" "ไม่ค่ะ ทานอะไรก็ได้" พลอยตอบ พยายามก้มหน้าก้มตาทำอาหารต่อไป ภาคย์มองพลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น "ผมเห็นคุณพลอยดูไม่สบายใจนะ มีอะไรหรือเปล่าครับ" พลอยหยุดมือไปชั่วครู่ "เปล่าค่ะ ฉันสบายดี" "ผมรู้ว่าคุณยังคงรู้สึกไม่สบายใจ" ภาคย์พูดต่อ "เรื่องของเรา... ผมเข้าใจว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย" พลอยถอนหายใจเบาๆ เธอวางมีดในมือลง หันมาเผชิญหน้ากับภาคย์ "คุณภาคย์คะ ฉัน... ฉันยังสับสนอยู่ค่ะ" "ผมรู้" ภาคย์เดินเข้ามาใกล้พลอยเล็กน้อย "ผมรู้ว่าคุณยังมีเยื่อใยกับ... กับใครคนนั้น" คำพูดของภาคย์ทำให้พลอยสะอึกไป เธอไม่คิดว่าภาคย์จะสังเกตเห็น หรืออาจจะแค่เดาเอาเอง พลอยก้มหน้าลงอีกครั้ง "ผมไม่ได้ต้องการกดดันคุณนะครับพลอย" ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า ผมอยู่ตรงนี้เสมอ" "แต่คุณภาคย์... ฉัน..." พลอยไม่รู้จะพูดอะไรดี ความรู้สึกผิดมันถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เธอรู้สึกเหมือนกำลังทำร้ายจิตใจภาคย์ ทั้งๆ ที่เขาดีกับเธอมาก "ผมรักคุณนะพลอย" ภาคย์เอ่ยคำนั้นออกมาอีกครั้ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน "ผมรักคุณมาตลอดจริงๆ" พลอยเงยหน้าขึ้นมองภาคย์ ดวงตาของเธอฉายแววสับสนและเจ็บปวด "แล้ว... แล้วถ้าฉันไม่สามารถรักคุณได้ล่ะคะ" คำถามของพลอยทำให้ภาคย์นิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาดูเจ็บปวด แต่ก็ยังคงความนิ่งไว้ได้ "ผม... ผมเข้าใจ" เขาตอบเสียงเบา "คุณภาคย์คะ ฉันขอโทษ" พลอยรู้สึกน้ำตาคลอ "ฉันขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องเสียใจ" ภาคย์ยิ้มให้พลอย เป็นรอยยิ้มที่ดูฝืนๆ "ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เป็นไรจริงๆ" แต่พลอยรู้ดีว่า ภาคย์กำลังเจ็บปวด เธอเห็นจากแววตาของเขา และจากท่าทีที่พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกนั้นไว้ "ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่ได้ต้องการให้คุณมาแต่งงานกับผมเพราะความจำเป็น" ภาคย์พูดต่อ "ผมอยากให้คุณอยู่กับผมเพราะคุณอยากอยู่" "แต่... ตอนนั้นฉันไม่มีทางเลือก" พลอยตอบเสียงสั่นเครือ "ใช่ครับ ตอนนั้นมันเป็นแบบนั้น" ภาคย์พยักหน้า "แต่ตอนนี้... คุณมีทางเลือกแล้วนะพลอย" คำพูดของภาคย์ทำให้พลอยยิ่งสับสน เขาหมายความว่าอย่างไร ตอนนี้เธอมีทางเลือกแล้วอย่างนั้นหรือ ทางเลือกที่จะอยู่กับเขา หรือทางเลือกที่จะไปจากเขา "ผมไม่ได้หวังให้คุณต้องเลือกระหว่างผมกับใคร" ภาคย์พูดต่อ ราวกับอ่านใจพลอยออก "ผมแค่อยากให้คุณมีความสุขที่สุด" พลอยมองภาคย์อย่างไม่เข้าใจ "คุณภาคย์... คุณกำลังพูดถึงอะไรคะ" "ผมรู้เรื่องของคุณกับพีท" ภาคย์พูด "ผมรู้ว่าคุณรักพีท และผมก็ดีใจที่คุณได้กลับมาดูแลเขา" พลอยอึ้งไป นี่ภาคย์รู้เรื่องที่เธอแอบคบหากับพีท และรู้ว่าเธอรักพีทมากแค่ไหน "แล้ว... แล้วคุณ... คุณไม่โกรธเหรอคะ" พลอยถามด้วยความหวาดหวั่น ภาคย์ส่ายหน้า "ไม่ครับ ผมไม่โกรธ" เขายิ้มอ่อนๆ "ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณมีความสุข" "คุณภาคย์..." พลอยรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่เคยเจอใครที่ยอมเสียสละเพื่อเธอได้มากขนาดนี้ "ผมรู้ว่ามันอาจจะฟังดูไม่สมเหตุสมผล" ภาคย์พูดต่อ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ความสุขของคุณสำคัญที่สุดสำหรับผม" พลอยมองหน้าภาคย์ เธอเห็นความรักที่บริสุทธิ์และความเสียสละที่ยิ่งใหญ่ในแววตาของเขา เธอรู้สึกผิดที่เคยตัดสินเขาไปก่อน เธอรู้สึกขอบคุณที่เขาเข้ามาในชีวิตเธอ และทำให้เธอได้เรียนรู้ความหมายของความรักที่แท้จริง "ถ้า... ถ้าคุณภาคย์อยากให้ฉันมีความสุขจริงๆ" พลอยพูดเสียงแผ่วเบา "ฉัน... ฉันขอเวลาคิดนะคะ" ภาคย์พยักหน้า "ได้ครับ ผมให้เวลาคุณเสมอ" พลอยรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่สำคัญที่สุดในชีวิต เธอต้องตัดสินใจว่าจะเลือกเส้นทางไหน ระหว่างความรู้สึกที่เธอมีต่อภาคย์ หรือความผูกพันที่เธอมีต่อพีท และสิ่งที่เธอจะต้องเผชิญหลังจากนี้ ในขณะเดียวกันนั้นเอง สันติก็กำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันเจ็บปวดอีกครั้ง พ่อของภาคย์ ที่เขาเคยเชื่อใจและนับถือ กำลังจะเปิดเผยความลับบางอย่างที่อาจจะสั่นคลอนความสัมพันธ์ของทุกคนในบ้านให้พังทลายลง "สันติ... ฉันมีเรื่องจะบอกแก" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยความเหนื่อยล้าของพ่อภาคย์ดังขึ้น ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งดื่มชาด้วยกันในสวนหลังบ้าน สันติหันไปมองพ่อภาคย์ "มีอะไรเหรอครับพ่อ" "เรื่องนี้... มันเป็นความลับที่ผมเก็บมานาน" พ่อภาคย์ถอนหายใจ "มันเกี่ยวกับ... ภาคย์" สันติขมวดคิ้ว "เกี่ยวกับคุณภาคย์เหรอครับ" "ใช่" พ่อภาคย์มองสันติด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "เป็นเรื่องที่... มันอาจจะทำให้แกผิดหวัง" คำพูดของพ่อภาคย์ทำให้สันติรู้สึกใจหายวาบ เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่ดี