ความสัมพันธ์ระหว่างพลอยกับภาคย์ยังคงดำเนินไปอย่างละเอียดอ่อน พลอยพยายามปรับความเข้าใจกับความรู้สึกของตัวเอง เธอเห็นถึงความรักและความเสียสละที่ภาคย์มีให้เสมอ แต่ในขณะเดียวกัน ภาพของพีทก็ยังคงติดอยู่ในหัวใจของเธอ การตัดสินใจครั้งใหญ่กำลังจะมาถึง วันเวลาผ่านไป พีทอาการดีขึ้นมาก เขาเริ่มกลับมาวิ่งเล่นซุกซนราวกับเด็กทั่วไป การเปลี่ยนแปลงของพีทเป็นเสมือนแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในชีวิตของทุกคนในบ้าน ทำให้บรรยากาศโดยรวมเต็มไปด้วยความหวังและความสุขที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น สันติเองก็ดูผ่อนคลายขึ้นมาก เขาเห็นพัฒนาการของลูกชายแล้วก็สบายใจ และดูเหมือนเขาจะเริ่มยอมรับและให้เกียรติพลอยในฐานะคนที่ดูแลพีทอย่างดี เขาเริ่มมองพลอยด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากที่เคยเย็นชา ตอนนี้กลับอบอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาเริ่มพูดคุยกับพลอยมากขึ้น สอบถามสารทุกข์สุกดิบ และแสดงความห่วงใยอย่างเปิดเผย "คุณพลอย วันนี้พีทดูสดใสเป็นพิเศษเลยนะ" สันติเอ่ยขึ้นขณะมองพีทวิ่งไล่จับผีเสื้ออยู่ในสวนหลังบ้าน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ผมดีใจจริงๆ ที่เห็นเขาเป็นแบบนี้" พลอยยิ้มตอบ "ค่ะคุณสันติ พีทเขามีพัฒนาการที่ดีขึ้นทุกวัน พลอยดีใจที่ได้เห็นเขาหัวเราะและมีความสุข" เธอหันไปมองภาคย์ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนระเบียงบ้าน ภาคย์เงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอแล้วยิ้มให้ เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและให้กำลังใจ "พี่ก็ดีใจที่เห็นพลอยมีความสุข" ภาคย์พูดเสียงนุ่ม "และพี่ก็ดีใจที่เห็นพีทมีความสุขด้วย" พลอยรู้สึกใจเต้นแรงกับคำพูดของภาคย์ เธอพยายามเก็บงำความรู้สึกที่ซับซ้อนเอาไว้ในใจ แม้ว่าเธอจะเริ่มเปิดใจให้กับภาคย์มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ภาพของอนาวินก็ยังคงเป็นเหมือนเงาที่คอยตามหลอกหลอนอยู่ลึกๆ ในใจ "ขอบคุณค่ะคุณภาคย์" พลอยตอบเบาๆ "พลอยก็ดีใจค่ะที่ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น" ช่วงเย็นวันหนึ่ง ขณะที่พลอยกำลังช่วยเสิร์ฟอาหารเย็น สันติก็หันมาพูดกับเธอด้วยสีหน้าจริงจัง "คุณพลอย ผมอยากจะคุยเรื่องของคุณกับภาคย์ให้มันชัดเจนเสียที" พลอยชะงักไปเล็กน้อย หัวใจของเธอเต้นระรัว "คุณสันติหมายความว่ายังไงคะ" สันติมองไปที่ภาคย์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "ผมเห็นว่าคุณกับภาคย์เข้ากันได้ดี และคุณก็ดูแลพีทได้ดีมาก ผมอยากให้คุณกับภาคย์ลองเริ่มต้นความสัมพันธ์กันอย่างจริงจัง ผมเชื่อว่าคุณจะทำให้ภาคย์มีความสุขได้" ภาคย์มองพลอยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "ผมก็คิดแบบนั้นครับคุณพลอย ผมอยากให้เราลองดูกัน ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป แต่ผมเชื่อว่าความรู้สึกของเรามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" พลอยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่คาดคิดว่าสันติจะพูดเรื่องนี้ออกมาอย่างเปิดเผยเช่นนี้ "แต่... แต่ว่า..." เธออึกอัก ไม่รู้จะหาคำพูดไหนมาอธิบายความรู้สึกของตัวเอง "ผมรู้ว่าคุณอาจจะยังไม่พร้อม" สันติพูดต่อ "แต่ผมอยากให้คุณลองคิดดูนะ ความสุขของพีทและความสุขของคุณเองเป็นสิ่งสำคัญที่สุด" พลอยมองหน้าภาคย์ เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความปรารถนาดี เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงมีความรู้สึกผิดต่ออนาวินที่ยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำ "พลอยยังต้องการเวลาค่ะ" พลอยกล่าวอย่างนุ่มนวล "พลอยต้องทบทวนความรู้สึกของตัวเองอีกครั้ง" ภาคย์พยักหน้าเข้าใจ "ได้ครับ ผมจะรอ" เขาจับมือพลอยเบาๆ "ไม่ต้องรีบร้อนนะพลอย แค่รู้ว่าผมอยู่ตรงนี้เสมอ" คำพูดของภาคย์ทำให้พลอยรู้สึกดีขึ้น แต่เธอก็ยังคงสับสน การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มันเกี่ยวพันกับความรู้สึกของหลายๆ คน และที่สำคัญที่สุด คืออนาคตของเธอเอง วันเวลาผ่านไป พลอยพยายามทำความเข้าใจกับความรู้สึกของตัวเอง เธอใช้เวลาอยู่กับพีทมากขึ้น สังเกตพัฒนาการของเขา และพยายามมองหาความสุขในปัจจุบัน เธอยังคงพูดคุยกับภาคย์อย่างสม่ำเสมอ เขาเป็นผู้ฟังที่ดีเสมอ เข้าใจและให้กำลังใจเธอในทุกๆ เรื่อง "คุณภาคย์คะ" พลอยเอ่ยขึ้นมาในวันหนึ่งขณะที่ทั้งคู่นั่งจิบชาอยู่ริมระเบียง "ขอบคุณนะคะที่เข้าใจพลอยเสมอ" ภาคย์ยิ้ม "ผมบอกแล้วไงว่าผมจะรอ" เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "ผมรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยสำหรับคุณ แต่ผมเชื่อมั่นในตัวคุณนะพลอย" พลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ "พลอยก็หวังว่าพลอยจะเข้มแข็งพอที่จะตัดสินใจได้ในเร็วๆ นี้ค่ะ" "ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจยังไง ผมก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ" ภาคย์ยืนยัน พลอยหันกลับมามองเขา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เธอรู้สึกได้ถึงความมั่นคงและความจริงใจที่ส่งออกมาจากตัวเขา ในช่วงเวลานั้นเอง สันติก็เริ่มวางแผนที่จะเดินทางไปต่างประเทศเพื่อดูแลธุรกิจของครอบครัวที่นั่น เขาปรึกษาหารือกับภาคย์เรื่องการจัดการต่างๆ เป็นเวลานาน พลอยเองก็มีส่วนร่วมในการให้คำแนะนำและช่วยเหลือในบางเรื่อง เธอรู้สึกขอบคุณสันติที่ไม่เคยทอดทิ้งเธอและพีทเลย "คุณพลอยครับ" สันติพูดกับเธอในวันที่เขากำลังจะเดินทาง "ผมฝากพีทไว้กับคุณอีกครั้งนะครับ ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ" "ไม่ต้องห่วงค่ะคุณสันติ พลอยจะดูแลพีทให้ดีที่สุดค่ะ" พลอยตอบอย่างหนักแน่น ขณะที่ทุกอย่างกำลังจะเดินหน้าไปในทิศทางที่ดีขึ้น พลอยก็ได้รับโทรศัพท์ที่ไม่คาดฝันจากโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ปลายสายแจ้งข่าวที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน "สวัสดีค่ะ ดิฉันโทรมาจากโรงพยาบาล..." เสียงปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "...ขอเรียนแจ้งว่าคุณอนาวิน ได้รับอุบัติเหตุและอาการสาหัส ตอนนี้อยู่ที่ห้องไอซียูค่ะ" พลอยตัวแข็งทื่อ โทรศัพท์หลุดจากมือของเธอ เสียงประกาศจากปลายสายยังคงดังวนเวียนอยู่ในหูของเธอ "อนาวิน... อนาวิน..." เธอพึมพำชื่อนั้นซ้ำๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม ภาพใบหน้าของอนาวินปรากฏขึ้นมาในหัวของเธออย่างชัดเจน เขาเป็นรักแท้ของเธอจริงๆ หรือนี่คือสิ่งที่โชคชะตากำลังจะพรากเขาไปจากเธออีกครั้ง