เสียงประกาศจากปลายสายยังคงดังวนเวียนอยู่ในหูของพลอย "อนาวิน... อนาวิน..." เธอพึมพำชื่อนั้นซ้ำๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม ภาพใบหน้าของอนาวินปรากฏขึ้นมาในหัวของเธออย่างชัดเจน เขาเป็นรักแท้ของเธอจริงๆ หรือนี่คือสิ่งที่โชคชะตากำลังจะพรากเขาไปจากเธออีกครั้ง ความตกใจและความเสียใจถาโถมเข้ามาจนเธอแทบหายใจไม่ออก "คุณพลอย เกิดอะไรขึ้นคะ" ภาคย์ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ รีบเข้ามาประคองเธอเมื่อเห็นอาการของเธอ "คุณเป็นอะไรไป" พลอยพยายามรวบรวมสติ "อนาวิน... เขา... เขาประสบอุบัติเหตุค่ะ" เสียงของเธอสั่นเครือ "อาการสาหัสอยู่ที่โรงพยาบาล..." ภาคย์ตกใจไม่แพ้กัน เขารู้ดีว่าอนาวินมีความหมายกับพลอยมากแค่ไหน "คุณแน่ใจนะพลอย" "ค่ะ... พลอยเพิ่งได้รับโทรศัพท์มา" พลอยตอบพลางเช็ดน้ำตา "พลอยต้องไปหาเขาค่ะ" "เดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อนนะ" ภาคย์รีบเสนอ "เราไปกันเดี๋ยวนี้เลย" เมื่อไปถึงโรงพยาบาล บรรยากาศภายในห้องไอซียูก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด แพทย์และพยาบาลกำลังปฏิบัติหน้าที่อย่างเร่งรีบ พลอยเห็นร่างของอนาวินนอนนิ่งอยู่บนเตียง สภาพของเขาดูย่ำแย่จนเธอแทบจะจำไม่ได้ "หมอคะ เขาเป็นยังไงบ้างคะ" พลอยถามหมอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คุณหมอถอนหายใจเบาๆ "คนไข้ได้รับบาดเจ็บค่อนข้างหนักครับ มีเลือดออกในสมองและกระดูกหลายส่วน ตอนนี้เรากำลังพยายามช่วยชีวิตเขาอย่างเต็มที่" หัวใจของพลอยบีบรัด เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง จับมือของอนาวินไว้แน่น "อนาวิน... ได้ยินพลอยไหมคะ" เธอพยายามพูดทั้งน้ำตา ภาคย์ยืนอยู่ข้างๆ พลอย เขาเห็นความเจ็บปวดของเธอแล้วก็พลอยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสาร เขารู้ว่าความรู้สึกของพลอยที่มีต่ออนาวินนั้นลึกซึ้งเพียงใด "คุณหมอครับ ไม่ทราบว่าพอจะบอกรายละเอียดเพิ่มเติมได้ไหมครับ" ภาคย์ถามคุณหมอด้วยความห่วงใย คุณหมออธิบายถึงอาการของอนาวินอย่างละเอียด พร้อมทั้งบอกถึงความเป็นไปได้ต่างๆ พลอยฟังทุกอย่างอย่างตั้งใจ แม้จะเจ็บปวด แต่เธอก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริง "ผมขอถามหน่อยนะครับ" ภาคย์เอ่ยขึ้น "มีวิธีไหนอีกบ้างไหมครับที่จะช่วยเขาได้" คุณหมออธิบายถึงการรักษาขั้นต่อไป และความเป็นไปได้ในการผ่าตัด พลอยรับฟังทุกอย่างด้วยความหวังที่ริบหรี่ "หมอคะ พลอยขอให้คุณหมอช่วยรักษาเขาให้ดีที่สุดนะคะ" พลอยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "พลอยจะทำทุกอย่างเท่าที่พลอยจะทำได้" ภาคย์มองพลอยด้วยความชื่นชมในความเข้มแข็งของเธอ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้ เธอก็ยังคงมีความหวัง "คุณพลอย พักผ่อนก่อนนะครับ" ภาคย์พูดปลอบ "ผมจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนคุณเอง" พลอยพยักหน้าขอบคุณ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่เฝ้าไข้อนุวินที่โรงพยาบาล เธอพูดคุยกับเขา เล่าเรื่องราวต่างๆ ให้เขาฟัง หวังว่าเขาจะรับรู้และมีกำลังใจที่จะต่อสู้ ในขณะเดียวกัน สันติที่ทราบข่าวก็รีบเดินทางกลับมา เขาเห็นสภาพของพลอยแล้วก็เสียใจไปด้วย เขาเข้ามาปลอบพลอยและแสดงความห่วงใย "คุณพลอย คุณอย่าหักโหมมากเกินไปนะครับ พักผ่อนบ้าง" สันติกล่าว "พลอยไม่เป็นไรค่ะคุณสันติ" พลอยตอบ "พลอยต้องเข้มแข็งเพื่ออนาวิน" ภาคย์เองก็คอยดูแลพลอยอยู่ห่างๆ เขาเห็นถึงความรักที่พลอยมีให้อนุวิน และเขาก็เข้าใจดี เขารู้ว่าในช่วงเวลาแบบนี้ พลอยต้องการใครสักคนอยู่เคียงข้าง "คุณพลอย" ภาคย์เอ่ยขึ้นในวันหนึ่งขณะที่พลอยกำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง "ผมอยากจะบอกอะไรบางอย่าง" พลอยหันมามองเขา "คะ" "ผมรู้ว่าคุณรักอนาวินมาก" ภาคย์พูดเสียงนุ่ม "ผมเข้าใจดี และผมก็อยากให้คุณรู้ว่าผมพร้อมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" พลอยมองภาคย์ด้วยความซาบซึ้งในน้ำใจของเขา "ขอบคุณค่ะคุณภาคย์" "และผมก็อยากให้คุณรู้ว่า... ผมก็รักคุณนะพลอย" ภาคย์สารภาพออกมาอย่างไม่คาดคิด พลอยตกใจกับคำพูดของภาคย์ เธอไม่คิดว่าในสถานการณ์แบบนี้เขาจะสามารถพูดเรื่องความรักได้ "คุณภาคย์... คุณหมายความว่ายังไงคะ" "ผมหมายความตามที่ผมพูดจริงๆ ครับพลอย" ภาคย์ตอบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ "ผมรู้ว่ามันอาจจะไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม แต่มันอัดอั้นอยู่ในใจผมมานานแล้ว ผมไม่สามารถเก็บมันไว้ได้อีกต่อไป" พลอยนิ่งอึ้ง เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรดี ความรู้สึกของเธอต่อภาคย์นั้นซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ในตอนนี้ "ผมไม่ได้ต้องการให้คุณตอบตกลงตอนนี้" ภาคย์รีบพูดต่อ "ผมแค่ต้องการให้คุณรู้ว่า ความรู้สึกของผมนั้นมีอยู่จริง และผมก็พร้อมจะรอคุณเสมอ" พลอยก้มหน้าลงมองมือของตัวเอง "พลอย... พลอยไม่รู้จะพูดยังไงดีค่ะ" "ไม่เป็นไรครับ" ภาคย์จับมือพลอยเบาๆ "ผมเข้าใจ" ในช่วงเวลาที่อนาวินยังคงต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด พลอยก็ต้องเผชิญกับความขัดแย้งในใจของตัวเอง ระหว่างความรักที่เธอมีต่ออนาวิน และความรู้สึกดีๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นกับภาคย์ การตัดสินใจครั้งสำคัญกำลังจะมาถึง และมันจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า อนาวินยังคงอยู่ในภาวะวิกฤต พลอยแทบไม่ได้พักผ่อน เธอทุ่มเทเวลาทั้งหมดเพื่อดูแลเขา เธอหวังเพียงสิ่งเดียว คือขอให้เขาปลอดภัย "อนาวินคะ พลอยอยู่นี่นะคะ" เธอพูดกับเขาเบาๆ "คุณต้องสู้ๆ นะคะ พลอยรอคุณอยู่นะ" ภาคย์ยังคงมาเยี่ยมพลอยที่โรงพยาบาลทุกวัน เขาคอยเป็นกำลังใจ และคอยช่วยเหลือในทุกเรื่องที่ทำได้ เขามักจะซื้อของกินมาให้พลอย และคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอในเวลาที่เธอต้องการ "คุณพลอย คุณดูอ่อนเพลียมากเลยนะครับ" ภาคย์กล่าวด้วยความเป็นห่วง "คุณต้องดูแลตัวเองด้วยนะครับ" "พลอยไม่เป็นไรค่ะ" พลอยพยายามยิ้ม "ขอบคุณนะคะที่อยู่ตรงนี้" "คุณไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้นะครับ" ภาคย์พูด พลอยมองหน้าเขา รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมา "พลอย... พลอยสับสนไปหมดแล้วค่ะ" พลอยสารภาพออกมา "พลอยไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี" ภาคย์ยื่นมือมาลูบแขนพลอยเบาๆ "ผมรู้ว่ามันยากนะครับ แต่ผมเชื่อว่าคุณจะผ่านมันไปได้" พลอยรู้สึกถึงแรงกดดันจากสถานการณ์รอบข้าง ทั้งเรื่องของอนาวินและความรู้สึกของภาคย์ เธอต้องหาทางออกให้ได้ และเธอต้องเข้มแข็งพอที่จะเผชิญหน้ากับการตัดสินใจครั้งใหญ่นี้