พลอยขับรถกลับมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอลงจากรถด้วยท่าทีที่สงบขึ้น แต่ภายในใจยังคงสับสนระคนเจ็บปวด เธอเดินเข้าไปในบ้านอย่างช้าๆ สันติมองตามเธอมาด้วยความเป็นห่วง "คุณพลอย... คุณกลับมาแล้ว" สันติเอ่ยทัก "ค่ะ คุณสันติ" พลอยตอบเสียงเบา "คุณพลอย... คุณตัดสินใจแล้วใช่ไหมครับ" สันติถามอย่างตรงไปตรงมา เขาเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวพลอย พลอยหยุดนิ่ง หันกลับมามองสันติ ดวงตาของเธอฉายแววแน่วแน่ที่ทำให้สันติสัมผัสได้ถึงการตัดสินใจครั้งใหญ่ "ค่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว" พลอยตอบเสียงหนักแน่น "ฉันจะ... ฉันจะทำตามที่ใจฉันต้องการ" สันติพยักหน้าเข้าใจ เขาไม่ถามต่อ เขาเพียงแต่รอคอยว่าพลอยจะทำอะไรต่อไป พลอยเดินตรงไปยังห้องทำงานของภาคย์ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไป ภาคย์กำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารบางอย่าง "ภาคย์" พลอยเอ่ยเรียกเสียงเรียบ ภาคย์เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความแปลกใจ "พลอย... มาแล้วเหรอ มีอะไรหรือเปล่า" "ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณ" พลอยเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของภาคย์ ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ภาคย์วางเอกสารในมือลง มองพลอยอย่างตั้งใจ "ว่ามาสิ... มีอะไรที่ทำให้คุณดูเครียดขนาดนี้" "ฉัน... ฉันไม่อยากทำร้ายคุณอีกแล้ว ภาคย์" พลอยเริ่มต้นพูด น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ฉัน... ฉันยังรักอนาวินอยู่" คำพูดของพลอยราวกับมีดที่กรีดลงไปกลางใจของภาคย์ เขาหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ "พลอย... เธอ... เธอพูดว่าอะไรนะ" ภาคย์ถามเสียงสั่น "เธอ... เธอจะกลับไปหาเขาอีกครั้งหรือ" "ฉัน... ฉันไม่ได้จะกลับไปหาเขา" พลอยรีบแก้ "แต่... ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขา... มันยังคงอยู่... มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะลืมได้ง่ายๆ ภาคย์" "แล้ว... แล้วฉันล่ะพลอย" ภาคย์ถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา... ความสัมพันธ์ของเรา... มันไม่มีความหมายอะไรเลยใช่ไหม" "ไม่ใช่ค่ะภาคย์... ไม่ใช่แบบนั้น" พลอยรีบปฏิเสธ "ฉัน... ฉันรู้สึกดีกับคุณนะ... ฉันรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้อยู่กับคุณ... แต่... แต่ความรักที่ฉันมีให้อนาวิน... มันเป็นคนละแบบกัน... มันลึกซึ้งกว่า... มัน... มันคือรักแท้ของฉัน" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าตาของพลอย เธอทนมองหน้าภาคย์ไม่ได้ เธอรู้สึกผิดเหลือเกิน "รักแท้... งั้นเหรอ" ภาคย์พูดซ้ำคำนั้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แล้วฉันล่ะพลอย... ฉันเป็นอะไรสำหรับเธอ" "คุณคือคนที่ดีที่สุดสำหรับฉันในตอนนี้ ภาคย์" พลอยพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน "คุณเป็นคนที่คอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ... เป็นคนที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย... แต่... ฉันไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว" "พลอย... เธอ... เธอจะทิ้งฉันไปอีกครั้งจริงๆ หรือ" ภาคย์ถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ฉัน... ฉันขอโทษค่ะภาคย์" พลอยหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมา "ฉัน... ฉันไม่สามารถอยู่กับคุณได้... ทั้งๆ ที่ใจฉันยังเป็นของอนาวิน" ภาคย์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน ดวงตาของเขามองไปยังพลอยด้วยความว่างเปล่า ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลายลง "ฉัน... ฉันรู้ว่ามันโหดร้าย... และฉันขอโทษจริงๆ" พลอยพูดต่อ "แต่ฉันไม่อยากให้เราทั้งคู่ต้องทนทุกข์ทรมานไปมากกว่านี้" "แล้ว... แล้วอนาวินล่ะ" ภาคย์ถามเสียงแผ่ว "เขา... เขารู้เรื่องนี้แล้วใช่ไหม" "อนาวิน... เขากำลังป่วยหนัก ภาคย์" พลอยบอกความจริงที่เธอเพิ่งได้รับรู้ "เขา... เขาอาจจะอยู่ได้ไม่นาน" ภาคย์อึ้งไปกับคำพูดของพลอย ความรู้สึกของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยายได้ ทั้งความเสียใจที่พลอยจะต้องเผชิญกับความเจ็บปวด และความรู้สึกที่ถูกทอดทิ้ง "ถ้าอย่างนั้น... เธอคงต้องไปอยู่กับเขา... ในช่วงเวลาสุดท้ายของเขา" ภาคย์พูด น้ำเสียงของเขาฟังดูเฉยชา แต่ในแววตาของเขายังคงมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ "ฉัน... ฉันต้องไปดูแลเขา" พลอยตอบ "ฉันจะ... ฉันจะจัดการเรื่องต่างๆ ที่นี่ให้เรียบร้อยก่อน" "ไม่ต้องห่วงเรื่องที่นี่หรอกพลอย" ภาคย์พูด "เธอไปเถอะ... ไปอยู่กับคนที่เธอรัก... ไปทำให้ช่วงเวลาที่เหลือของเขามีความสุข" คำพูดของภาคย์เหมือนเป็นดาบที่แทงเข้ากลางใจของพลอย เธอรู้ว่าภาคย์กำลังพยายามเข้มแข็ง แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่เขากำลังแบกรับ "ขอบคุณนะคะภาคย์... สำหรับทุกอย่าง" พลอยกล่าวเสียงสั่นเครือ "ไปเถอะพลอย..." ภาคย์พูดเพียงเท่านั้น พลอยก้าวถอยหลังออกมาจากห้องทำงาน เธอเดินออกมาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอรู้ว่าเธอได้ทำร้ายจิตใจของภาคย์อย่างรุนแรง แต่เธอก็ต้องเลือกทางเดินของตัวเอง เธอเดินไปที่ห้องของเธอ เก็บข้าวของบางส่วนใส่กระเป๋า สันติเดินเข้ามาหาเธอ "คุณพลอย... คุณพลอยจะไปจริงๆ หรือครับ" "ค่ะ คุณสันติ" พลอยตอบ "ฉันต้องไป... ไปอยู่กับอนาวิน" "ผม... ผมเข้าใจครับ" สันติมองพลอยด้วยแววตาเห็นอกเห็นใจ "คุณพลอย... ผมหวังว่าคุณจะมีความสุข... กับการตัดสินใจของคุณ" "ขอบคุณนะคะ คุณสันติ" พลอยยิ้มเศร้าๆ "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณทำให้ฉัน" "ไม่เป็นไรครับคุณพลอย" สันติยิ้มตอบ "ผม... ผมหวังว่าคุณอนาวินจะหายดีนะครับ" "ฉันก็หวังเช่นนั้นค่ะ" พลอยตอบ พลอยเดินออกจากคฤหาสน์ไป เธอขึ้นรถและขับออกไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและหัวใจที่แตกสลายของภาคย์ ภาคย์นั่งอยู่เพียงลำพังในห้องทำงานที่เงียบงัน เขามองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูรถของพลอยที่ค่อยๆ หายลับไป "พลอย... เธอ... เธอเลือกแล้วจริงๆ หรือ" ภาคย์พึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้ม เขาไม่เคยคิดเลยว่าความสัมพันธ์ที่กำลังจะงอกงาม จะต้องจบลงเช่นนี้ "บางที... บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องของโชคชะตาจริงๆ" ภาคย์ถอนหายใจยาว "แรงบุญ... ที่ถูกสาป" เขาหยิบรูปถ่ายของพลอยขึ้นมามอง ภาพรอยยิ้มที่สดใสของเธอในวันวาน ทำให้หัวใจของเขาบีบรัด "ฉัน... ฉันขอให้เธอโชคดีนะพลอย" ภาคย์กระซิบ ภาคย์นั่งอยู่ที่เดิมอีกนาน จนกระทั่งแสงตะวันเริ่มลับขอบฟ้า เขาค่อยๆ ลุกขึ้น เดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบเหงา และความทรงจำอันเจ็บปวด