พลอยขับรถมาถึงโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งที่หรูหรา เธอลงจากรถและเดินเข้าไปด้านในด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ทุกก้าวที่เดินเหมือนกำลังเหยียบย่ำอยู่บนความหวังริบหรี่ เมื่อมาถึงห้องพักผู้ป่วยพิเศษของอนาวิน พลอยก็พบกับภาพที่ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปกองกับพื้น อนาวินนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเขาดูผ่ายผอม ดวงตาที่เคยสดใสกลับดูหมองคล้ำ ผิวซีดเซียว ใบหน้าเขาดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด "อนาวิน..." พลอยเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา น้ำตาไหลอาบแก้มทันที อนาวินค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองร่างที่คุ้นเคย ดวงตาของเขาฉายแววดีใจระคนอ่อนแรง "พลอย... เธอมารับฉันแล้วเหรอ" อนาวินพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูฝืนนัก "ใช่ค่ะอนาวิน" พลอยรีบเดินเข้าไปหาเขา "ฉันมารับคุณแล้ว... คุณต้องกลับบ้านกับฉันนะ" "ผม... ผมดีใจเหลือเกินที่ได้เห็นหน้าเธออีกครั้ง" อนาวินพูดเสียงแหบพร่า "ผม... ผมกลัวเหลือเกิน... กลัวว่าจะไม่ได้เจอเธออีก" พลอยจับมือของอนาวินมาบีบแน่น เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ "อย่าพูดแบบนั้นนะคะอนาวิน คุณจะต้องหายดี... คุณต้องกลับไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับฉัน" "พลอย..." อนาวินมองหน้าพลอยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเสียใจ "ผม... ผมขอโทษนะ... ที่ทำให้เธอต้องมาลำบาก... ต้องมาเจ็บปวดเพราะผม" "ไม่ค่ะอนาวิน... คุณไม่ได้ทำให้ฉันเจ็บปวด" พลอยส่ายหน้าเบาๆ "ฉัน... ฉันรักคุณ... แค่นั้นก็พอแล้ว" "ผม... ผมก็รักเธอ... รักเธอที่สุดในโลก" อนาวินกล่าว พลอยพยุงร่างของอนาวินให้ลุกขึ้นนั่ง เธอช่วยประคองเขาอย่างเบามือ "คุณหมอคะ" พลอยหันไปเรียกคุณหมอที่ยืนอยู่ข้างเตียง "คุณหมอว่ายังไงบ้างคะ... คนไข้จะสามารถกลับบ้านได้เลยไหม" คุณหมอเดินเข้ามาใกล้ มองอนาวินด้วยความเห็นใจ "คุณอนาวินร่างกายยังอ่อนแอมากครับคุณพลอย การย้ายกลับบ้านในตอนนี้อาจจะยังไม่เหมาะสมนักนะครับ... สภาพร่างกายเขาต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิด" "แต่... คุณหมอคะ... เขา... เขาอยากกลับบ้านค่ะ" พลอยอ้อนวอน "ฉัน... ฉันจะดูแลเขาเองอย่างดีที่สุดค่ะ" คุณหมอมองพลอยด้วยความเข้าใจ "ผมทราบครับว่าคุณพลอยรักคุณอนาวินมาก... แต่ผมก็ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของคนไข้เป็นอันดับแรกนะครับ... หากคุณพลอยต้องการให้เขากลับบ้านจริงๆ... ผมแนะนำให้ย้ายไปที่บ้านพักฟื้นที่มีบุคลากรทางการแพทย์คอยดูแลอย่างใกล้ชิดจะดีกว่าครับ" พลอยคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้ว่าคุณหมอพูดถูก สภาพของอนาวินในตอนนี้ไม่สามารถกลับไปพักฟื้นที่คฤหาสน์ของภาคย์ได้ "ถ้าอย่างนั้น... ฉันขอติดต่อเรื่องบ้านพักฟื้นได้ไหมคะ" พลอยถาม "ได้ครับคุณพลอย... ผมจะช่วยประสานงานให้" คุณหมอตอบ หลังจากนั้นไม่นาน พลอยก็ได้จัดการเรื่องบ้านพักฟื้นที่อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลมากนัก เธอช่วยประคองอนาวินขึ้นรถพยาบาล และเดินทางไปยังบ้านพักฟื้นแห่งใหม่ เมื่อมาถึงบ้านพักฟื้น พลอยก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง ที่นี่ดูอบอุ่นและมีพยาบาลคอยดูแลอย่างทั่วถึง "ที่นี่... คงจะดีกว่าโรงพยาบาลนะอนาวิน" พลอยบอกกับอนาวินขณะที่กำลังจัดหมอนให้เขา "คุณจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่" "ผม... ผมขอบคุณเธอมากนะพลอย" อนาวินมองพลอยด้วยแววตาซาบซึ้ง "เธอ... เธอทำทุกอย่างเพื่อผมจริงๆ" "คุณคือคนที่ฉันรักนะอนาวิน" พลอยยิ้มให้เขา "ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อไป" พลอยใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับอนาวิน เธอคอยป้อนข้าวป้อนน้ำ อ่านหนังสือให้ฟัง และพูดคุยเรื่องต่างๆ นานา เพื่อให้เขารู้สึกผ่อนคลายและมีกำลังใจ ในขณะเดียวกัน พลอยก็พยายามติดต่อภาคย์ แต่ก็ไม่เคยมีสายใดที่ตอบรับกลับมา เธอเข้าใจดีว่าภาคย์คงเสียใจมาก และเธอเองก็รู้สึกผิดเช่นกัน "ฉันหวังว่า... สักวันหนึ่ง... เราจะเข้าใจกันได้" พลอยพึมพำกับตัวเอง วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า สภาพร่างกายของอนาวินค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ ถึงแม้จะยังอ่อนแอ แต่เขาก็เริ่มมีเรี่ยวแรงมากขึ้น "พลอย" อนาวินเรียกพลอยขณะที่เธอกำลังป้อนยาให้เขา "ฉัน... ฉันมีเรื่องอยากจะบอกเธอ" "คะ... มีอะไรหรือคะอนาวิน" พลอยถาม "จริงๆ แล้ว... โรคของผม... มัน... มันไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่คิด" อนาวินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผม... ผมแค่... แค่กลัว... กลัวว่าจะต้องจากเธอไป" พลอยอึ้งไปกับคำพูดของอนาวิน เธอไม่เข้าใจ "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ" "หมอ... หมอบอกว่า... ถ้าผมมีกำลังใจที่ดี... และได้รับการรักษาอย่างถูกต้อง... ผม... ผมมีโอกาสหายขาดได้" อนาวินกล่าว "แต่... แต่ผม... ผมกลัว... กลัวว่าถ้าเธอรู้ความจริง... เธออาจจะ... อาจจะไปจากผม" พลอยมองหน้าอนาวินด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งดีใจ โล่งใจ และ... โกรธเล็กน้อย "อนาวิน... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน" พลอยถามเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "คุณปล่อยให้ฉันเสียใจ... ปล่อยให้ฉันคิดมาก... ปล่อยให้ฉันต้องทำร้ายคนอื่น... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้" "ผม... ผมขอโทษนะพลอย" อนาวินก้มหน้าลง "ผม... ผมแค่อยากให้เธออยู่กับผม... ผมไม่อยากเสียเธอไป" พลอยถอนหายใจยาว เธอเข้าใจความรู้สึกของอนาวิน แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้ "ฉัน... ฉันจะไปคุยกับคุณหมอ" พลอยพูด พลอยเดินออกไปจากห้องพักของอนาวิน เธอตรงไปหาคุณหมอเพื่อสอบถามเรื่องราวทั้งหมด เมื่อได้ฟังคำอธิบายจากคุณหมอ พลอยก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด เธอรู้สึกโล่งใจที่อนาวินไม่ได้ป่วยหนักอย่างที่คิด แต่ก็อดรู้สึกผิดต่อภาคย์ไม่ได้ "ฉัน... ฉันต้องกลับไปบอกภาคย์" พลอยคิดในใจ เธอรีบกลับไปที่คฤหาสน์ของภาคย์ด้วยความหวัง เธอมุ่งหวังที่จะอธิบายทุกอย่างให้เขาเข้าใจ และขอโอกาสในการเริ่มต้นใหม่ แต่เมื่อเธอไปถึง เธอก็พบกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น