พลอยเดินออกจากห้องผู้ป่วยพิเศษของอนาวินด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายไปกับความเศร้าโศก ร่างกายของอนาวินที่ผ่ายผอม รอยยิ้มที่อ่อนแรง และคำพูดที่บอกลาอย่างอ้อมๆ ล้วนเป็นภาพที่ยังคงติดตรึงอยู่ในหัวของเธอ เธอรู้ดีว่าอนาวินกำลังต่อสู้กับโรคร้ายที่คุกคามชีวิต แต่เขากลับเลือกที่จะเก็บงำความเจ็บปวดนั้นไว้เพียงลำพัง โดยไม่ปริปากบอกใคร แม้แต่กับเธอ คนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคนรักของเขา "คุณพลอยคะ" เสียงเรียกของพยาบาลดังขึ้นเมื่อเธอเดินมาถึงบริเวณหน้าห้อง "คุณอนาวิน...เขาอยากจะคุยกับคุณค่ะ" พลอยหันกลับไปมองห้องผู้ป่วยด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปทั้งสงสาร เห็นใจ และเจ็บปวด "ค่ะ ฉันจะเข้าไปค่ะ" เธอกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง อนาวินมองมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่อนล้า แต่ก็ยังคงมีความหวังบางอย่างแฝงอยู่ "พลอย..." อนาวินเอ่ยเสียงแหบพร่า "ผม...มีเรื่องอยากจะบอกคุณ" "ฉันฟังอยู่ค่ะ" พลอยทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงอีกครั้ง "ผม...รู้ว่าคุณกำลังลำบาก" อนาวินกล่าว "กับ...การแต่งงานของคุณ" พลอยชะงักเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าเขาจะรู้เรื่องนี้ "คุณ...ทราบเรื่องนี้ได้อย่างไรคะ" "ผม...ได้ยินคุณสันติพูด" อนาวินตอบ "เขา...เป็นห่วงคุณมาก" พลอยก้มหน้ามองมือของตัวเอง เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ความจริงก็คือเธอไม่เคยรักคุณสันติเลย การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงเพราะสถานการณ์บีบบังคับ "คุณ...ไม่จำเป็นต้องทนอยู่แบบนี้ก็ได้นะพลอย" อนาวินพูดต่อ "ผม...อยากให้คุณมีความสุขจริงๆ" "แต่ฉัน...ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร" พลอยเอ่ยเสียงเบา "ทุกอย่างมันซับซ้อนไปหมด" "ผม...รู้" อนาวินถอนหายใจ "แต่ถ้าคุณ...อยากจะหลุดพ้นจากตรงนี้" พลอยเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย "คุณหมายความว่าอย่างไรคะ" "ผม...มีทางออกให้คุณ" อนาวินกล่าว "แต่...คุณต้องตัดสินใจเอง" "ทางออกอะไรคะ" พลอยถามอย่างกระตือรือร้น "ผม...จะยกบริษัทของผมให้คุณ" อนาวินพูด "แล้ว...คุณก็สามารถหย่ากับคุณสันติได้" พลอยอึ้งไปทันที เธอไม่เคยคาดคิดว่าอนาวินจะเสนอทางออกเช่นนี้ให้ "แต่...อนาวินคะ บริษัทของคุณ..." "มัน...ไม่มีความหมายอะไรกับผมอีกแล้ว" อนาวินตอบ "สิ่งเดียวที่ผม...ต้องการคือเห็นคุณมีความสุข" "แต่...คุณป่วยนะคะ คุณต้องการเงินเพื่อรักษาตัว" พลอยค้าน "ไม่ต้องห่วงเรื่องผม" อนาวินยิ้มอย่างอ่อนแรง "ผม...มีคนดูแลอยู่แล้ว" พลอยมองอนาวินด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เธอดีใจที่เขายังคงห่วงใยเธอเสมอมา แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกผิดที่ต้องมารับภาระนี้ ในยามที่เขาป่วยหนักเช่นนี้ "ฉัน...ไม่แน่ใจเลยค่ะ อนาวิน" พลอยกล่าว "ฉันไม่อยากให้คุณต้องลำบากไปกว่านี้" "คุณ...ไม่ต้องคิดมากนะพลอย" อนาวินบอก "ผม...แค่เสนอทางเลือกให้คุณ" พลอยเงียบไป เธอใช้เวลาคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าอนาวินกำลังทำเพื่อเธอ แต่เธอเองก็มีความรับผิดชอบต่อชีวิตของเธอเช่นกัน "ฉัน...ขอคิดดูก่อนนะคะ" พลอยกล่าว "ขอเวลาฉันได้ตัดสินใจ" "ได้ครับ" อนาวินพยักหน้า "ผม...จะรอ" พลอยลุกขึ้นยืน เธอเดินไปยืนที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องนอก เธอรู้สึกสับสนและหนักใจเป็นอย่างมาก เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี ในใจหนึ่งก็อยากจะยอมรับข้อเสนอของอนาวิน เพื่อให้ชีวิตของเธอหลุดพ้นจากพันธนาการที่คุณสันติ แต่ในอีกใจหนึ่ง เธอก็กลัวว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะทำให้เธอต้องเสียใจในภายหลัง เธอคิดถึงคุณสันติ แม้ว่าเธอจะไม่รักเขา แต่เขาก็ดูแลเธออย่างดีมาตลอด การหย่าขาดจากเขาอาจจะทำให้เขารู้สึกเสียใจ แต่เมื่อเธอนึกถึงอนาวิน ผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ คนที่กำลังต่อสู้กับความตาย เธอรู้สึกว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อเขา "อนาวินคะ" พลอยหันกลับมา "ฉัน...ตัดสินใจแล้ว" อนาวินมองมาที่เธออย่างตั้งใจ "ฉัน...จะรับข้อเสนอของคุณ" พลอยกล่าว "ฉันจะรับบริษัทของคุณ" รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอนาวินอย่างเห็นได้ชัด "ดีใจด้วยนะพลอย" "แต่...มีข้อแม้ค่ะ" พลอยพูดต่อ "ฉันจะดูแลบริษัทของคุณให้ดีที่สุด และฉันจะใช้เงินส่วนหนึ่งของบริษัทเพื่อเป็นค่ารักษาพยาบาลของคุณ" อนาวินพยักหน้า "ได้เลยพลอย ผม...เชื่อใจคุณ" "และอีกอย่างค่ะ" พลอยกล่าว "ฉันจะรีบจัดการเรื่องการหย่ากับคุณสันติให้เร็วที่สุด" "ขอบคุณนะพลอย" อนาวินกล่าว "คุณ...เป็นคนที่ดีที่สุดจริงๆ" พลอยยิ้มอย่างอ่อนแรง เธอรู้สึกโล่งใจที่ได้ตัดสินใจอะไรบางอย่างออกไป แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะไม่ง่ายก็ตาม เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะนำมาซึ่งความท้าทายอีกมากมาย แต่เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่ออนาวิน เพื่อตัวของเธอเอง และเพื่ออนาคตที่เธอหวังไว้ พลอยใช้เวลาที่เหลืออยู่กับอนาวิน เธอจับมือเขาไว้แน่น พูดคุยถึงความทรงจำเก่าๆ เรื่องราวในอดีตที่เคยมีร่วมกัน เธอบอกเขาว่าเธอจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ "อนาวินคะ" พลอยเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดไป แต่ความรักของฉันที่มีให้คุณ จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง" อนาวินบีบมือเธอเบาๆ "ผม...รักคุณนะพลอย" "ฉันก็รักคุณค่ะ" พลอยตอบ น้ำตาไหลอาบแก้ม ในค่ำคืนนั้น พลอยรู้สึกว่าเธอได้ก้าวข้ามผ่านความกลัวและความลังเลไปได้แล้ว เธอได้ตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิตของเธอ ซึ่งจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง