พลอยยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้องผู้ป่วยพิเศษของอนาวิน ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน อนาวินที่เคยแข็งแรง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ตอนนี้กลับนอนนิ่งอยู่บนเตียง ผอมโซจนแทบจำไม่ได้ ผิวซีดเซียว เส้นผมที่เคยหนาเงางาม ตอนนี้ดูบางเบาจนเห็นหนังศีรษะ ดวงตาที่เคยเป็นประกาย ตอนนี้ปิดสนิทราวกับกำลังหลับใหลอย่างอ่อนแรง แต่พลอยรู้ดีว่านั่นไม่ใช่การหลับใหลธรรมดา มันคือความอ่อนล้าที่เกิดจากโรคร้ายที่กำลังกัดกินชีวิตของเขา "คุณพลอย..." เสียงแหบพร่าของพยาบาลคนหนึ่งดังขึ้น ดึงพลอยออกจากภวังค์ เธอหันไปมอง พยาบาลสาวมองมาด้วยสายตาเห็นใจ "คุณอนาวินเพิ่งฟื้นได้ไม่นานค่ะ เขาอ่อนเพลียมาก" พลอยพยักหน้ารับเบาๆ เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้เตียง ลมหายใจติดขัด ทุกก้าวที่เดินเหมือนกำลังแบกรับน้ำหนักมหาศาล เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงอย่างเชื่องช้า มือเรียวยื่นออกไปสัมผัสแผ่วเบาที่หลังมือของอนาวิน ผิวหนังเย็นเฉียบและแห้งกร้านต่างจากความอบอุ่นที่เธอเคยสัมผัส "อนาวิน..." เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ เสียงสั่นเครือจนแทบไม่ได้ยิน "คุณเป็นยังไงบ้างคะ" เปลือกตาของอนาวินค่อยๆ กระตุก เขากระพริบตาช้าๆ ดวงตาที่ดูเลื่อนลอยเริ่มมีประกายจางๆ เมื่อมองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่ตรงหน้า "พลอย..." เสียงของเขาแหบแห้งยิ่งกว่าเดิม "คุณ...มาแล้วเหรอ" "ค่ะ ฉันมาแล้ว" พลอยพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด "คุณไม่ต้องพูดมากนะคะ พักผ่อนก่อน" "ผม...ผมคิดว่าผมจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว" อนาวินกล่าว เขายิ้มอย่างอ่อนแรง "ผม...กลัว" น้ำตาที่พลอยพยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อคลอ เธอเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว "อย่าพูดแบบนั้นนะคะ คุณต้องหายดี" "คุณหมอบอกว่า..." อนาวินเงียบไป อ้าปากเหมือนจะพูดต่อ แต่ก็ทำไม่ได้ เขาไอเล็กน้อย พยาบาลรีบยื่นแก้วน้ำมาให้ เขาจิบน้ำไปเล็กน้อย "คุณหมอบอกว่ายังไงคะ" พลอยถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวังและความกังวล "ผม...เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว ระยะสุดท้ายแล้วครับ" คำพูดนั้นเหมือนดาบที่กรีดแทงเข้ากลางใจของพลอย เธออึ้งไปทันที โลกทั้งใบหมุนคว้าง ภาพของอนาวินที่เคยแข็งแรง ทะเยอทะยาน กลับมาฉายซ้ำในหัวเธออีกครั้ง "มะเร็ง...ระยะสุดท้าย" พลอยทวนคำ ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "ไม่จริง...คุณคงเข้าใจผิด" "ผม...ได้ยินคุณหมอบอกเองครับ" อนาวินมองพลอยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า "ผม...รู้ว่ามันคงยากสำหรับคุณ" พลอยกุมมืออนาวินไว้แน่น มือของเธอสั่นเทิ้ม "ทำไม...ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นกับคุณ" "บางที...มันอาจจะเป็นกรรมของผมก็ได้ครับ" อนาวินกล่าว "หรือ...อาจจะเป็นเพราะผมทำอะไรบางอย่าง...ที่ทำให้คุณต้องทุกข์ทรมาน" พลอยส่ายหน้าอย่างแรง "ไม่ใช่ความผิดของคุณเลยอนาวิน สิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นอุบัติเหตุ...เราทุกคนต่างก็เสียใจ" "แต่ผม...ทำให้คุณต้องแต่งงานกับผู้ชายที่คุณไม่รัก" อนาวินพูดต่อ "ผม...ทำลายชีวิตคุณ" "ไม่ค่ะ" พลอยน้ำตาไหลอาบแก้ม "คุณไม่ได้ทำลายชีวิตฉัน อนาวิน สิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะ...เพราะโชคชะตา" "โชคชะตา...หรือกรรมเก่า" อนาวินยิ้มอย่างขื่นขม "ผม...ไม่รู้สิ" พยาบาลเข้ามาตรวจวัดสัญญาณชีพของอนาวิน เขาดูอ่อนเพลียมาก พลอยจึงต้องเงียบไป "คุณหมอจะเข้ามาดูคุณอนาวินอีกครั้งช่วงบ่ายนะคะ" พยาบาลบอกพลอย "ถ้าคุณพลอยมีอะไรให้ช่วย บอกได้เลยนะคะ" "ขอบคุณค่ะ" พลอยพยักหน้ารับ เมื่อพยาบาลออกไป พลอยหันกลับมามองอนาวินอีกครั้ง เขากำลังหลับตาลงอย่างอ่อนแรง "อนาวินคะ" เธอเรียกเบาๆ "คุณอย่าเพิ่งหลับนะคะ เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ" อนาวินลืมตาขึ้นอีกครั้ง "เรื่องอะไรครับ" "เรื่อง...เรื่องที่คุณเป็นแบบนี้" พลอยถาม "คุณเป็นมานานแล้วใช่ไหม" อนาวินถอนหายใจยาว "ผม...เป็นมาประมาณหกเดือนแล้วครับ" "หกเดือน!" พลอยอุทานด้วยความตกใจ "ทำไมคุณไม่บอกฉันเลย" "ผม...ไม่อยากให้คุณเป็นห่วง" อนาวินตอบ "ผม...อยากจะจัดการเรื่องทุกอย่างด้วยตัวเองก่อน" "จัดการเรื่องอะไรคะ" "เรื่อง...บริษัท แล้วก็เรื่องของคุณ" อนาวินมองพลอย "ผม...อยากให้คุณมีความสุข" "ความสุขของฉัน...คือการได้เห็นคุณแข็งแรงนะอนาวิน" พลอยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ไม่ใช่การที่คุณต้องมาทรมานแบบนี้" "ผม...รู้ครับ" อนาวินกล่าว "แต่ผม...คงทำไม่ได้แล้ว" "อย่าเพิ่งยอมแพ้นะคะ" พลอยบีบมือเขาแน่น "คุณต้องสู้" "ผม...เหนื่อยแล้วพลอย" อนาวินพูด "ผม...อยากพักผ่อน" "พักผ่อน...แล้วก็หายดีนะคะ" พลอยพยายามปลอบใจเขา "ฉันจะอยู่ตรงนี้กับคุณ" อนาวินมองพลอยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความรัก ความเสียใจ และความหวังเล็กๆ ที่ริบหรี่ "ขอบคุณนะพลอย" เขาพึมพำ "ที่ยังอยู่ตรงนี้" พลอยนั่งอยู่ข้างเตียงของอนาวินจนถึงช่วงบ่าย เขาหลับๆ ตื่นๆ ตลอดเวลา พลอยได้แต่เฝ้ามองเขาด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของอนาวินจะพลิกผันได้ถึงขนาดนี้ เขาที่เคยเป็นที่รักของเธอ คนที่เธอเคยคิดว่าจะได้อยู่ร่วมกันตลอดไป ตอนนี้กลับกำลังต่อสู้กับความตายอย่างโดดเดี่ยว เธอคิดถึงคำพูดของคุณหมอที่บอกว่า อนาวินมีเวลาเหลือไม่มากนัก เธอจะทำอย่างไรดี เธอจะปล่อยให้เขาจากไปอย่างเดียวดายเช่นนี้ได้อย่างไร พลอยตัดสินใจแล้ว เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอจะอยู่เคียงข้างอนาวิน จะเป็นกำลังใจให้เขาต่อสู้กับโรคร้ายนี้จนถึงที่สุด แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าโอกาสที่จะหายขาดนั้นมีน้อยมากก็ตาม "อนาวินคะ" พลอยกระซิบเรียกเมื่อเห็นเขาเริ่มขยับตัว "คุณหิวไหมคะ เดี๋ยวฉันจะไปสั่งอะไรมาให้ทาน" อนาวินลืมตาขึ้นมองเธอ "ไม่เป็นไรครับ ผม...ยังไม่อยากทานอะไร" "แต่คุณต้องทานนะคะ จะได้มีแรง" พลอยพยายามคะยั้นคะยอ "ผม...แค่อยากอยู่กับคุณแบบนี้" อนาวินกล่าว "แค่นี้...ผมก็มีความสุขแล้ว" พลอยน้ำตาไหลอีกครั้ง เธอค่อยๆ โน้มตัวลงไปจูบที่หน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบา "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอรู้ดีว่าเวลาของพวกเขามีน้อยเต็มที เธอจะต้องใช้เวลาทุกนาทีที่มีอยู่ให้คุ้มค่าที่สุด เพื่อสานฝันที่เคยมีร่วมกันให้เป็นจริง แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ความฝันที่สวยงามก่อนจากลา