พลอยก้าวเท้าเข้าไปในร้านกาแฟที่หรูหรา บรรยากาศภายในอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่ว และเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ ที่ช่วยขับกล่อมความรู้สึกตึงเครียดในใจของเธอให้คลี่คลายลงไปบ้าง เธอมองหาใบหน้าคุ้นเคยที่นัดหมายไว้ และก็พบว่าคุณธาดานั่งรออยู่แล้วที่โต๊ะมุมสุดของร้าน เขาดูสง่างามในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าของเขาฉายแววอ่อนโยนเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา พลอยสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้า ก่อนจะเดินตรงไปที่โต๊ะของเขา “สวัสดีค่ะ คุณธาดา” พลอยกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย พยายามบังคับตัวเองให้ยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด คุณธาดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า “สวัสดีครับคุณพลอย นั่งก่อนสิครับ ผมสั่งกาแฟให้คุณแล้ว เป็นลาเต้ร้อนที่คุณชอบใช่ไหมครับ” พลอยพยักหน้ารับ “ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ” เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามเขา รู้สึกถึงสายตาของลูกค้าคนอื่นๆ ที่มองมา แต่ก็พยายามไม่ใส่ใจ “วันนี้คุณพลอยดูมีเรื่องกังวลใจนะครับ มีอะไรรึเปล่า” คุณธาดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเป็นห่วง เขาสังเกตเห็นความไม่สบายใจบนใบหน้าของเธออย่างชัดเจน พลอยเม้มปากเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจของเธอครั้งนี้ จะส่งผลกระทบต่อชีวิตของคนหลายคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับอนาวิน และคุณธาดาที่กำลังมอบความหวังใหม่ให้กับเธอ “คือ... ฉันอยากจะคุยเรื่องที่คุณขอแต่งงานเมื่อวันก่อนค่ะ” สีหน้าของคุณธาดาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ยังคงรอยยิ้มไว้ “ผมทราบดีครับ ว่ามันอาจจะกะทันหันไปหน่อย แต่ผมอยากให้คุณพลอยรู้ว่า ผมจริงจังกับเรื่องนี้มาก ผมรักคุณพลอยนะครับ” คำว่า 'รัก' ที่หลุดออกมาจากปากของคุณธาดา ทำให้พลอยรู้สึกผิดอย่างแสนสาหัส เธอไม่เคยมีความรู้สึกพิเศษให้กับเขาเลย แม้ว่าเขาจะดีกับเธอมากเพียงใดก็ตาม “ฉัน... ฉันก็รู้สึกดีกับคุณธาดาค่ะ คุณเป็นคนดีมาก และดูแลฉันอย่างดีเสมอมา” เธอเลือกที่จะใช้คำพูดที่นุ่มนวลที่สุด เพื่อไม่ให้เขาเสียใจมากเกินไป “แต่... ฉันยังไม่พร้อมที่จะแต่งงานค่ะ” คุณธาดาเลิกคิ้วเล็กน้อย “ไม่พร้อม? หรือว่าคุณพลอยยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของคุณ” “ฉันแน่ใจค่ะ” พลอยตอบเสียงหนักแน่น “ฉันแน่ใจว่าฉันไม่ได้รักคุณธาดาในแบบที่ผู้หญิงควรจะรักผู้ชายที่จะแต่งงานด้วย” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ พยายามสื่อสารความรู้สึกที่แท้จริงออกไป “ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันไม่อยากหลอกคุณ” แววตาของคุณธาดาฉายแววผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้โกรธเคือง “ผมเข้าใจครับ การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ และความรู้สึกก็เป็นสิ่งสำคัญที่สุด” เขาถอนหายใจเบาๆ “แต่ผมก็อดเสียใจไม่ได้ ผมคิดว่าเราสองคนมีอนาคตร่วมกันได้” “ฉันรู้ค่ะ และฉันขอบคุณสำหรับความหวังที่คุณมอบให้” พลอยเอ่ยเสียงแผ่ว “แต่หัวใจของฉัน... มันถูกพรากไปแล้วค่ะ” คำพูดนี้หลุดออกจากปากเธอไปโดยไม่ตั้งใจ ทำให้ทั้งเธอและคุณธาดาต่างนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง คุณธาดาค่อยๆ เอ่ยถาม “หัวใจของคุณ... ถูกพรากไปแล้ว? หมายความว่า... คุณพลอยยังรักใครอีกคนอยู่หรือครับ” พลอยพยักหน้ารับช้าๆ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “ใช่ค่ะ ฉันรักเขา รักมาตั้งแต่เด็ก แต่เราถูกพรากจากกันไปเพราะโชคชะตา และฉันก็ไม่คิดว่าจะได้พบเขาอีก” “แล้ว... คนคนนั้นเป็นใครหรือครับ” คุณธาดาถามด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความสนใจและความรู้สึกที่ปวดร้าว “เขาคืออนาวินค่ะ” พลอยเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา แต่ก็ชัดเจนพอที่จะทำให้คุณธาดาได้ยิน ใบหน้าของคุณธาดาซีดเผือดลงไปทันที เขานั่งนิ่งไปราวกับถูกสาป สายตาจับจ้องอยู่ที่พลอยอย่างไม่เชื่อสายตา “อนาวิน? คุณพลอย... หมายถึงคุณอนาวิน ชาญวิทย์ คนนั้นน่ะหรือครับ” “ค่ะ” พลอยตอบเสียงแหบพร่า “เขาคือคนที่ฉันรักมาตลอด” ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะของทั้งสองคน เสียงรอบข้างดังอื้ออึง แต่สำหรับพลอยและคุณธาดา โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่ง คุณธาดามองพลอยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย ความเจ็บปวด ความผิดหวัง และความสับสนปะปนกันไปหมด “แต่... คุณพลอยกำลังจะแต่งงานกับผมไม่ใช่หรือครับ” คุณธาดาถามเสียงแหบพร่า “แล้วคุณอนาวิน... เขาไปอยู่ที่ไหนมาตลอด” “เรื่องมันซับซ้อนค่ะ” พลอยเล่าต่อไป “ฉันเคยหมั้นกับอนาวิน แต่เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น ทำให้เราต้องเลิกรากัน ฉันเข้าใจผิดคิดว่าเขาไม่รักฉันอีกต่อไป ฉันเสียใจมาก จึงยอมแต่งงานกับคุณสันติ... แล้วหลังจากนั้น เรื่องราวก็ยุ่งเหยิงไปหมด” “คุณสันติ... หมายถึงคุณสันติ วงศ์สุรพล” คุณธาดาเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยความประหลาดใจ “แต่คุณสันติ... เขาเสียชีวิตไปแล้วไม่ใช่หรือครับ” “ใช่ค่ะ เขาเสียชีวิตไปแล้ว” พลอยยอมรับ “และก่อนที่เขาจะเสียชีวิต เขาก็ได้สารภาพความจริงบางอย่างกับฉัน ซึ่งทำให้ฉันรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเข้าใจผิดมาตลอด” คุณธาดาพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่พลอยบอก เขาเคยได้ยินเรื่องราวของคุณสันติ และเรื่องราวการหมั้นหมายของคุณพลอยกับอนาวินมาก่อน แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกี่ยวข้องกัน หรือนำไปสู่จุดที่พลอยยังคงรักอนาวินอยู่ “แล้ว... คุณพลอย จะทำอย่างไรต่อไปครับ” คุณธาดาถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้เป็นปกติ “เมื่อคุณรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว” พลอยมองไปที่กาแฟลาเต้ที่ยังไม่ได้แตะต้อง “ฉัน... ฉันอยากจะไปหาอนาวินค่ะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวขึ้น “ฉันอยากจะอธิบายทุกอย่างให้เขาฟัง และอยากจะขอโอกาสอีกครั้ง” คุณธาดานิ่งเงียบไปนาน เขาหลับตาลงช้าๆ พยายามรวบรวมสติ “ผมเข้าใจครับคุณพลอย” เขาพูดในที่สุด “ผมขอให้คุณโชคดีนะครับ” “ขอบคุณค่ะคุณธาดา” พลอยเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด “ฉันขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณผิดหวัง” “ไม่เป็นไรครับ” คุณธาดายิ้มเศร้าๆ “ความสุขของคุณคือสิ่งสำคัญที่สุด” พลอยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้างที่การพูดคุยครั้งนี้จบลงด้วยดี แม้ว่าจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็ตาม เธอรู้ว่าการตัดสินใจของเธอครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอก็ต้องทำเพื่อความสุขของตัวเอง และเพื่อโอกาสที่จะได้กลับไปหาคนที่เธอรักอย่างแท้จริง