หลังจากวันนั้น พลอยก็ใช้เวลาเกือบทั้งหมดไปกับการค้นหาอนาวิน เธอติดต่อญาติสนิทของเขา สอบถามจากเพื่อนเก่า และพยายามหาข้อมูลทุกวิถีทาง แต่ดูเหมือนว่าอนาวินจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ความหวังของเธอเริ่มเลือนลางลงไปทุกที “เขาจะไปอยู่ที่ไหนนะ” พลอยพึมพำกับตัวเองขณะนั่งรถแท็กซี่กลับบ้าน ดวงตาของเธอฉายแววเหนื่อยล้าและหมดหวัง “หรือว่า... เขาไม่อยากเจอฉันแล้วจริงๆ” ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย พลอยกดรับสายด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวังและความกังวล “ฮัลโหลค่ะ” “สวัสดีครับ คุณพลอยใช่ไหมครับ” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงทุ้มที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด พลอยนิ่งอึ้งไป “ใช่ค่ะ ฉันพลอยเองค่ะ แล้วคุณ... เป็นใครคะ” “ผมอนาวินครับ” หัวใจของพลอยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “อนาวิน! คุณ... คุณอยู่ที่ไหนคะ” “ผมอยู่ที่บ้านพักริมทะเลที่ชะอำครับ” อนาวินตอบ “ผมเพิ่งกลับมาเมื่อไม่กี่วันก่อน พอดีได้ข่าวจากคุณป้าของคุณว่าคุณกำลังตามหาผมอยู่” “จริงเหรอคะ!” พลอยอุทานด้วยความดีใจ “ฉัน... ฉันดีใจมากที่ได้ยินเสียงคุณ” “ผมก็ดีใจเหมือนกันครับ” อนาวินกล่าว “คุณ... มาหาผมได้ไหมครับ ผมอยากเจอคุณ” “ได้ค่ะ! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” พลอยรีบตอบรับ เธอรู้สึกเหมือนได้ชีวิตกลับคืนมาอีกครั้ง พลอยรีบบอกที่อยู่กับอนาวิน แล้วจึงขอให้คนขับรถเปลี่ยนเส้นทางไปชะอำทันที ตลอดทาง หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง เธอไม่รู้ว่าอนาวินจะให้อภัยเธอหรือไม่ หรือจะรู้สึกอย่างไรเมื่อได้เจอกันอีกครั้ง แต่เธอรู้เพียงว่าเธอต้องไปหาเขา และต้องอธิบายทุกอย่างให้เขาฟัง เมื่อรถของพลอยมาถึงบ้านพักริมทะเล บรรยากาศอบอุ่นและเงียบสงบก็โอบล้อมเธอเอาไว้ เธอเห็นร่างสูงที่คุ้นเคยยืนรออยู่ตรงระเบียงบ้าน อนาวิน... เขาดูหล่อเหลาและสง่างามยิ่งกว่าที่เธอจำได้ ใบหน้าของเขาฉายแววอ่อนโยนและมีความสุขเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา พลอยก้าวลงจากรถอย่างเชื่องช้า หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเดินเข้าใกล้เขามากขึ้น อนาวินยิ้มให้เธอ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของพลอยอ่อนยวบยาบ “พลอย” เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความคิดถึง “อนาวิน” พลอยตอบรับ เธอเดินเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว และโผเข้ากอดเขาเอาไว้แน่น น้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกมาจากดวงตาของเธอ “ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน” พลอยกระซิบเสียงสั่นเครือ “ฉันขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียใจ” อนาวินกอดเธอตอบแน่น “ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกันครับ ผมรอวันนี้มานานแล้ว” เขาผละออกจากอ้อมกอดเล็กน้อย แล้วมองสบตาเธอ “ผมให้อภัยคุณเสมอ พลอย” คำพูดนั้น ทำให้พลอยรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความรักและความซาบซึ้ง “ฉัน... ฉันมีเรื่องต้องอธิบายให้คุณฟัง” พลอยกล่าว “เรื่องที่ฉันเข้าใจผิดมาตลอด” อนาวินจับมือของเธอไว้เบาๆ “ผมรู้แล้วครับ คุณป้าของคุณเล่าให้ผมฟังหมดแล้ว ผมเข้าใจทุกอย่าง” “คุณ... รู้แล้วเหรอคะ” พลอยถามด้วยความประหลาดใจ “ใช่ครับ” อนาวินพยักหน้า “ผมรู้ว่าคุณถูกหลอกมาตลอด ผมเสียใจที่คุณต้องเจอเรื่องร้ายๆ แบบนั้น” “แล้ว... คุณจะให้อภัยฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ” พลอยถามอย่างกังวลใจ “ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปมาก” “แน่นอนครับ พลอย” อนาวินมองตาเธออย่างจริงจัง “ผมรักคุณมาตลอด ผมไม่เคยเปลี่ยนใจ” พลอยน้ำตาไหลอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความสุข เธอโผเข้ากอดอนาวินอีกครั้งอย่างแนบแน่น รู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยที่ได้อยู่เคียงข้างเขา “ฉันรักคุณ อนาวิน” พลอยกระซิบ “รักคุณที่สุดในโลก” “ผมก็รักคุณครับ พลอย” อนาวินตอบรับ “เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะครับ” ทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้สายลมทะเลพัดพาความสุขและความหวังใหม่เข้ามาในชีวิตของพวกเขา เรื่องราวในอดีตที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเข้าใจผิด ได้ถูกชำระล้างด้วยความรักที่แท้จริงที่กลับคืนมา พลอยรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังมีความท้าทายรออยู่ แต่เมื่อมีอนาวินอยู่เคียงข้าง เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง “คุณธาดา...” พลอยนึกถึงคุณธาดาขึ้นมา “ฉันต้องบอกเขา” “แน่นอนครับ” อนาวินกล่าว “แต่ตอนนี้ ปล่อยให้เรามีความสุขกันก่อนนะ” พลอยพยักหน้า เธอรู้ว่าการบอกลาความสัมพันธ์กับคุณธาดาจะเป็นเรื่องที่ยากลำบาก แต่เมื่อหัวใจของเธอได้กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริง และก้าวต่อไปบนเส้นทางแห่งความรักกับอนาวิน