สายฝนได้หยุดตกไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงหยดน้ำที่เกาะพราวอยู่ตามใบไม้และกลีบดอกไม้ อากาศยามเช้าสดชื่นราวกับได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่ในใจของพริ้มเพราและภาคย์ กลับเต็มไปด้วยความหนักอึ้งและความไม่แน่นอน หลังจากบทสนทนาอันยาวนานเมื่อคืนนี้ ภาคย์ได้ตัดสินใจที่จะไม่หนีปัญหาอีกต่อไป เขาเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่พ่อของเขาทิ้งไว้ให้ และที่สำคัญที่สุด คือการตัดสินใจที่จะอยู่เคียงข้างพริ้มเพรา "ฉันตัดสินใจแล้วพริ้มเพรา" ภาคย์กล่าวขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนที่เริ่มมีแสงแดดรำไรส่องลงมา "ฉันจะอยู่ที่นี่... และจะช่วยเธอตามหาความจริงเกี่ยวกับสวนแห่งนี้" พริ้มเพรายิ้มอย่างโล่งอก เธอจับมือของภาคย์ไว้แน่น "ขอบคุณค่ะภาคย์ พริ้มรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย" "มันไม่ง่ายเลยจริงๆ" ภาคย์ถอนหายใจ "แต่ฉันเชื่อว่า... เราจะผ่านมันไปได้" ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง ต่างคนต่างคิดถึงสิ่งที่ต้องทำต่อไป "แล้ว... คุณลุงล่ะคะ" พริ้มเพราเอ่ยถาม "พริ้มจะไปคุยกับท่านวันนี้" "ฉันจะไปด้วย" ภาคย์ตอบทันที "เราจะไปคุยกับท่านด้วยกัน" เมื่อทั้งสองคนเดินเข้าไปในบ้าน คุณลุงของพริ้มเพรานั่งอยู่หน้าห้องทำงานของท่าน ใบหน้าของท่านดูอ่อนเพลียและมีความกังวลฉายชัด "คุณลุงคะ" พริ้มเพราเอ่ยเรียกเสียงนุ่มนวล "พริ้มกับภาคย์มีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ" คุณลุงเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองคน ท่านดูประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นภาคย์อยู่กับพริ้มเพรา "มีเรื่องอะไรกันหรือ" คุณลุงถาม "เรื่องสวนนี้ค่ะคุณลุง" ภาคย์เริ่มพูด "เรื่องพืชพันธุ์หายาก... และเรื่องพ่อของผม" เมื่อได้ยินชื่อพ่อของภาคย์ สีหน้าของคุณลุงก็เปลี่ยนไป ท่านดูเหมือนจะเดาได้ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น "พ่อของภาคย์... เขามาที่นี่จริงๆ ใช่ไหม" คุณลุงถามเสียงสั่น "ครับ" ภาคย์พยักหน้า "และเขาก็ทิ้งข้อมูลบางอย่างไว้ให้ผม... เกี่ยวกับสวนแห่งนี้... และเกี่ยวกับคุณลุงด้วย" คุณลุงถอนหายใจยาว ท่านเดินเข้าไปในห้องทำงานของท่าน และเชิญทั้งสองคนเข้าไปนั่งด้วย "เอาล่ะ" คุณลุงกล่าว "คงถึงเวลาแล้วที่ฉันจะต้องบอกความจริงทั้งหมด" คุณลุงเล่าว่า ท่านรู้จักกับพ่อของภาคย์มานานแล้ว ทั้งสองคนเป็นเพื่อนร่วมงานและมีความสนใจในเรื่องพฤกษชาติเหมือนกัน ท่านยอมรับว่าท่านรู้เรื่องเกี่ยวกับพืชในตำนานที่พ่อของภาคย์กำลังตามหา และรู้ว่าสวนแห่งนี้มีความเชื่อมโยงกับมัน "พ่อของภาคย์เชื่อว่า... สวนแห่งนี้เคยเป็นแหล่งที่อยู่ของพืชชนิดนั้น" คุณลุงกล่าว "และเขาก็เชื่อว่า... มีคนกำลังพยายามที่จะครอบครองมัน" "ใครคะคุณลุง" พริ้มเพราถามอย่างร้อนรน "ฉันก็ไม่แน่ใจนัก" คุณลุงตอบ "แต่มีนักธุรกิจบางคน... ที่สนใจในสรรพคุณของพืชชนิดนี้ และต้องการนำไปใช้ในทางที่ผิด" คุณลุงเล่าว่า ท่านได้รับข้อมูลบางอย่างจากพ่อของภาคย์ และได้เก็บข้อมูลเหล่านั้นไว้ที่นี่ เพื่อป้องกันไม่ให้มันตกไปอยู่ในมือของคนที่ไม่ประสงค์ดี "ฉันกลัวว่า... ความจริงจะนำอันตรายมาสู่พริ้มเพรา" คุณลุงกล่าว "เลยเลือกที่จะเก็บเงียบไว้" ภาคย์มองคุณลุงด้วยความเข้าใจ "ผมเข้าใจครับคุณลุง" "แล้ว... พืชชนิดนั้น... มันอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอคะ" พริ้มเพราถาม "พ่อของภาคย์เชื่ออย่างนั้น" คุณลุงกล่าว "แต่จนถึงตอนนี้... เราก็ยังหาหลักฐานที่ชัดเจนไม่เจอ" หลังจากพูดคุยกัน คุณลุงก็ได้มอบสมุดบันทึกเก่าๆ ของพ่อภาคย์ให้กับภาคย์ และมอบเอกสารบางส่วนที่ท่านเก็บรักษาไว้ให้พริ้มเพรา "ฉันหวังว่า... ข้อมูลพวกนี้... จะช่วยให้พวกเธอค้นพบความจริงได้" คุณลุงกล่าว "และฉันก็ขอโทษที่ไม่ได้บอกพวกเธอตั้งแต่แรก" ภาคย์และพริ้มเพราขอบคุณคุณลุง และเดินออกมาจากห้องทำงานด้วยความมุ่งมั่นที่มากขึ้น "เราจะทำไงต่อคะภาคย์" พริ้มเพราถาม "เราจะศึกษาข้อมูลพวกนี้" ภาคย์ตอบ "และจะหาทางพิสูจน์ว่า... สิ่งที่พ่อฉันคาดการณ์ไว้... มันเป็นความจริงหรือไม่" แต่ในขณะเดียวกัน ภาคย์ก็มีความกังวลใจบางอย่าง "พริ้มเพรา" ภาคย์กล่าว "ฉันรู้ว่าเธอรักสวนแห่งนี้มาก และอยากจะปกป้องมัน... แต่ฉันก็มีแผนงานของฉันเอง" "แผนงานของภาคย์?" พริ้มเพราถาม "ใช่" ภาคย์อธิบาย "โครงการวิจัยของฉัน... มันต้องการการสนับสนุนจากแหล่งทุนจำนวนมาก และฉันก็ได้รับข้อเสนอที่ดีมากจากบริษัทต่างประเทศแห่งหนึ่ง... พวกเขาเสนอที่จะสนับสนุนทุนวิจัยทั้งหมดของฉัน... แต่มีเงื่อนไขว่า... ฉันจะต้องไปทำงานที่นั่น... เป็นเวลาอย่างน้อยห้าปี" พริ้มเพราอึ้งไป คำพูดของภาคย์ทำให้เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลาย "ห้าปีเลยเหรอคะภาคย์" พริ้มเพราถาม น้ำเสียงสั่นเครือ "ใช่" ภาคย์ตอบ "มันเป็นโอกาสที่ยิ่งใหญ่มากสำหรับฉัน... โอกาสที่ฉันรอคอยมาตลอดชีวิต" "แล้ว... แล้วสวนแห่งนี้ล่ะคะ" พริ้มเพราถาม "แล้วความจริงที่เรากำลังตามหาล่ะคะ" "ฉันไม่รู้จริงๆ พริ้มเพรา" ภาคย์กล่าวด้วยความเจ็บปวด "นี่คือสิ่งที่ฉันกำลังสับสนอยู่" ทั้งสองคนยืนมองหน้ากัน ท่ามกลางความงามของสวนดอกไม้ที่เริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แต่ความจริงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า กลับทำให้พวกเขายืนอยู่บนทางแยกที่ยากลำบาก ความฝันของภาคย์กำลังรอคอยเขาอยู่ ณ ดินแดนอันไกลโพ้น ในขณะที่ภารกิจในการค้นหาความจริงเกี่ยวกับสวนแห่งนี้ และความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังเริ่มต้นขึ้น "พริ้มเพรา" ภาคย์กล่าวเสียงเครือ "ฉันรักเธอ... แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี" พริ้มเพรามองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ เธอเห็นความสับสนและความเจ็บปวดที่สะท้อนอยู่ในนั้น เธอรู้ว่านี่คือช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของพวกเขา "พริ้มก็รักภาคย์ค่ะ" พริ้มเพราตอบ น้ำเสียงแหบพร่า "แต่... พริ้มก็อยากให้ภาคย์ได้ทำตามความฝันของตัวเอง" ภาคย์กุมมือของพริ้มเพราไว้แน่น "แต่ฉันไม่อยากเสียเธอไป" "เราจะหาทางออกที่ดีที่สุดนะคะ" พริ้มเพรากล่าว พยายามกลั้นน้ำตา "เราจะสู้ไปด้วยกัน" พวกเขาต่างรู้ดีว่า การตัดสินใจครั้งนี้ จะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่จะกำหนดอนาคตของทั้งสองคน และอนาคตของสวนดอกไม้แห่งนี้ตลอดไป