ภาคย์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่เคยเป็นศูนย์รวมความรู้และแรงบันดาลใจของเขา บัดนี้กลับกลายเป็นซากปรักหักพัง เศษกระดาษที่ไหม้เกรียมลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ กลิ่นไหม้ยังคงฉุนกึก ร่างกายของเขาชาดิก หัวใจบีบรัดจนแทบจะหยุดเต้น ภาพที่คุณอนันต์นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเหม่อลอย คือภาพสุดท้ายที่เขายังจำได้ ก่อนที่พายุฝนจะซัดกระหน่ำจนทุกอย่างเลือนรางไปในม่านน้ำ "คุณอนันต์ครับ" ภาคย์เรียกเสียงแผ่วเบา เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ "ท่านเป็นอะไรมากไหมครับ" คุณอนันต์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววเหนื่อยอ่อน แต่ก็มีความมุ่งมั่นบางอย่างที่ยังคงไม่ยอมแพ้ "ภาคย์... นายมาแล้ว" เสียงของท่านแหบพร่า "นายเห็นมันแล้วใช่ไหม" ภาคย์พยักหน้าช้าๆ "ผมเห็นครับ... เถ้าถ่านเหล่านั้น... มันคืออะไรครับ" "คือความลับ... ความลับที่ฉันพยายามปกป้องมาตลอดชีวิต" คุณอนันต์ถอนหายใจยาว "ความลับที่เชื่อมโยงระหว่างฉันกับพ่อของนาย" คำพูดนั้นทำให้ภาคย์รู้สึกราวกับถูกตอกย้ำซ้ำอีกครั้ง "พ่อของผม... เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ครับ" "พ่อของนาย... คือเพื่อนรักของฉัน" คุณอนันต์พูดเสียงเบา "เราเคยร่วมงานกันมาก่อน... ในโครงการที่ลับที่สุดของมหาวิทยาลัย" ภาคย์นิ่งอึ้ง เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย "โครงการอะไรครับ" "โครงการวิจัยเกี่ยวกับพืชสมุนไพรหายาก... ที่มีสรรพคุณพิเศษ" คุณอนันต์เล่าต่อไป "เราค้นพบมันในป่าลึก... เป็นพืชที่น่าทึ่งมาก สามารถรักษาโรคที่เคยรักษายากให้หายขาดได้" "แล้ว... แล้วทำไมถึงต้องเป็นความลับครับ" ภาคย์ถามด้วยความสงสัย "เพราะมันมีอันตราย... หากตกไปอยู่ในมือคนผิด" คุณอนันต์มองออกไปนอกหน้าต่างที่ฝนยังคงตกหนัก "เรากลัวว่ามันจะถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด... สร้างอาวุธชีวภาพ... หรือแสวงหาผลประโยชน์จนหมดสิ้น" "พ่อของผม... ท่านรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอครับ" "รู้สิ... เขาเป็นคนสำคัญที่สุดในโครงการนี้... เขาเป็นคนค้นพบวิธีการสกัดสารสำคัญที่บริสุทธิ์ที่สุด... และเป็นคนเดียวที่เชื่อมั่นว่ามันจะสามารถช่วยผู้คนได้จริงๆ" คุณอนันต์พูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ "แต่... โชคชะตากลับเล่นตลก" "เกิดอะไรขึ้นครับ" ภาคย์ถามอย่างกระวนกระวาย "เกิดอุบัติเหตุ... ขณะที่เรากำลังทดลองสกัดสารครั้งสุดท้าย" คุณอนันต์เล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "มันรุนแรงมาก... ไฟไหม้... พ่อของนาย... เขาพยายามช่วยฉัน... แต่ก็... บาดเจ็บสาหัส" ภาคย์รู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ เขาจำได้ลางๆ ถึงบาดแผลเป็นบนใบหน้าของพ่อ แต่พ่อไม่เคยเล่ารายละเอียด เขาบอกเพียงว่าเป็นอุบัติเหตุจากการทำงาน "พ่อของผม... ท่านเสียชีวิตจากอุบัติเหตุนั้นเหรอครับ" ภาคย์ถามเสียงสั่น คุณอนันต์ส่ายหน้าช้าๆ "ไม่... เขาไม่ได้เสียชีวิตในทันที" ท่านหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมสติ "เขา... เขามอบทุกอย่างให้ฉัน... ทั้งข้อมูลทั้งหมด... และเมล็ดพันธุ์สุดท้าย... เขาบอกให้ฉัน... เก็บมันไว้ให้ดี... อย่าให้ใครรู้... และจงใช้มันเพื่อสิ่งที่ดี" "แล้ว... แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นครับ" "ฉัน... ฉันไม่สามารถดำเนินการวิจัยต่อได้... เพราะฉันไม่มีใครช่วยเหมือนที่นายมีพ่อ" คุณอนันต์พูดด้วยความรู้สึกผิด "ฉันกลัว... กลัวว่าจะทำผิดพลาด... กลัวว่ามันจะตกไปอยู่ในมือคนที่ไม่ดี... ฉันเลยตัดสินใจ... ซ่อนมันไว้" "ซ่อนไว้... ที่ไหนครับ" "ในสวนดอกไม้ของฉัน... ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด... ในที่ที่ฉันคิดว่าไม่มีใครจะมาค้นเจอ" คุณอนันต์มองไปยังทิศทางของสวนดอกไม้หลังบ้าน "ฉันแอบปลูกมันไว้... ผสมปนเปไปกับดอกไม้อื่นๆ... และบันทึกทุกอย่างไว้ในสมุดเล่มนั้น... สมุดที่นายเห็น... ที่ถูกไฟไหม้ไปบางส่วน" ภาคย์มองไปยังเศษกระดาษที่ไหม้เกรียมอีกครั้ง ความทรงจำเกี่ยวกับสมุดเล่มนั้นผุดขึ้นมาในหัว ภาพของพ่อที่กำลังอธิบายถึงพืชบางชนิดให้เขาฟังเมื่อครั้งยังเด็ก แต่เขาก็ไม่เคยเข้าใจความสำคัญของมันมาก่อนเลย "แต่... ทำไมท่านถึงบอกผมว่า... พ่อของผม... ไม่เคยเชื่อใจท่านครับ" ภาคย์ถามด้วยความสับสน คุณอนันต์เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา "ภาคย์... ที่ฉันพูดไปในตอนแรก... มันคือคำโกหก" "คำโกหกครับ!" ภาคย์อุทานด้วยความตกใจ "ใช่... ฉันโกหก" คุณอนันต์ยอมรับ "ฉันกลัว... กลัวว่านายจะรู้ความจริง... กลัวว่านายจะโกรธฉัน... ที่ฉันไม่สามารถรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อของนายได้... กลัวว่านายจะเกลียดฉัน... ที่ทำให้ทุกอย่างมันซับซ้อนขนาดนี้" "แล้วความจริงคืออะไรครับ" "พ่อของนาย... เขาเชื่อใจฉันเสมอ... เขามอบความหวังสุดท้ายไว้ให้ฉัน... เขาเชื่อว่าฉันจะสามารถทำให้สิ่งที่เขาเริ่มต้นไว้สำเร็จได้" คุณอนันต์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "แต่ฉัน... ฉันกลับทำลายมัน... ทิ้งทุกอย่าง... เพราะความกลัวของตัวเอง" "แล้ว... แล้วที่ท่านบอกว่า... ผมต้องเลือกระหว่างความฝันของผมกับความฝันของเขา... มันหมายความว่ายังไงครับ" "มันหมายถึง... การที่นายต้องตัดสินใจว่า... จะสานต่อสิ่งที่พ่อของนายปรารถนา... หรือจะเลือกเส้นทางของตัวเอง... เส้นทางที่เคยทำให้เราต้องแยกจากกัน" คุณอนันต์มองหน้าภาคย์อย่างมีความหวัง "ฉันรู้ว่านายรักพริ้มเพรา... และพริ้มเพราก็รักนาย... แต่โครงการนี้... มันสำคัญมาก... มันสามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้" ภาคย์รู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจากทุกทิศทุกทาง ความรักที่มีต่อพริ้มเพรา ความรับผิดชอบต่อความฝันของพ่อ และความลับที่เพิ่งถูกเปิดเผย มันถาโถมเข้ามาพร้อมกันจนยากจะตั้งรับ "ผม... ผมไม่รู้จะทำยังไงดีครับ" ภาคย์พูดเสียงอู้อี้ "ผมรักพริ้มเพรา... ผมไม่อยากเสียเธอไป... แต่ผมก็... รู้สึกผิดต่อพ่อ... ที่ไม่เคยรับรู้เรื่องราวทั้งหมดนี้" "ฉันเข้าใจ... ฉันเข้าใจดี" คุณอนันต์พยักหน้า "แต่การตัดสินใจครั้งนี้... จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของนาย... และของพริ้มเพรา... และของโลกใบนี้... ไม่ว่าจะเลือกทางไหน... ก็จะมีบางสิ่งบางอย่างที่ต้องสูญเสียไป" ภาคย์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวที่ใกล้ที่สุด ความคิดของเขาสับสนอลหม่าน ภาพความสุขที่เคยมีกับพริ้มเพรา สวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ และใบหน้าของพ่อที่เขาจำได้รางๆ มันวนเวียนอยู่ในหัว "ผม... ผมขอเวลาคิดนะครับ" ภาคย์พูดเสียงเบา คุณอนันต์พยักหน้า "ตามสบาย... ฉันจะอยู่ที่นี่... รอคำตอบของนาย" ภาคย์ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า เดินออกจากห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นไหม้และซากความทรงจำ เขาเดินตรงไปยังสวนดอกไม้ที่คุ้นเคย แม้ฝนจะยังคงตกอยู่ แต่เขากลับรู้สึกว่ากลิ่นไอของดอกไม้นานาชนิดที่คุ้นเคย กำลังพยายามปลอบประโลมหัวใจที่แตกสลายของเขา