สายฝนยังคงโปรยปรายไม่หยุดราวกับจะกลบเกลื่อนร่องรอยความโกลาหลที่เกิดขึ้นในห้องทำงานของคุณอนันต์ ภาคย์ยืนนิ่ง มองเถ้าถ่านที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ราวกับโลกทั้งใบของเขาได้พังทลายลงต่อหน้าต่อตา การเผชิญหน้ากับคุณอนันต์ครั้งนี้ไม่ได้นำมาซึ่งความกระจ่างแจ้งอย่างที่เขาคาดหวัง แต่กลับทิ้งไว้เพียงคำถามที่หนักอึ้งกว่าเดิม “คุณอนันต์ครับ” ภาคย์เอ่ยเสียงแหบพร่า “ถ้าคุณไม่บอกความจริงกับผม ผมจะทำยังไงต่อไป?” คุณอนันต์มองภาคย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเสียใจ “ฉันขอโทษนะ ภาคย์” เขาพูดเสียงแผ่ว “แต่เรื่องนี้... มันเกินกว่าที่ฉันจะอธิบายให้นายเข้าใจได้ในตอนนี้” “เกินกว่าที่จะอธิบาย หรือเกินกว่าที่จะยอมรับความจริง?” ภาคย์ถามเสียงแข็ง ความโกรธและความผิดหวังที่ถูกเก็บกดไว้เริ่มปะทุขึ้น “ภาคย์...” พริ้มเพราเข้ามาจับแขนเขาเบาๆ “เรากลับกันก่อนนะคะ” “ผมไม่กลับ!” ภาคย์สะบัดมือออก “ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น! ทำไมพ่อผมถึงต้องฝากเรื่องอันตรายไว้กับคุณ? แล้วเรื่องอันตรายนั่นคืออะไร?” คุณอนันต์ถอนหายใจยาว “พ่อของคุณ... เขาเป็นคนดีมากนะ ภาคย์” เขาพูดเสียงเครือ “เขาพยายามจะช่วยเหลือคนอื่นอยู่เสมอ... แต่บางครั้ง... การช่วยเหลือของเขามันก็อาจจะนำพาอันตรายมาให้” “ช่วยเหลือใครครับ? แล้วอันตรายที่ว่ามันคืออะไร?” ภาคย์ถามอย่างไม่ลดละ “เรื่องนี้มันเกี่ยวพันกับ... การค้นพบทางพฤกษศาสตร์บางอย่าง” คุณอนันต์เอ่ยขึ้นอย่างลังเล “พ่อของคุณค้นพบพืชชนิดหนึ่งที่มีสรรพคุณพิเศษ... แต่การค้นพบนี้... มันอาจจะนำไปสู่ผลกระทบที่ใหญ่หลวงหากตกไปอยู่ในมือคนที่ไม่ประสงค์ดี” “พืชชนิดนั้นคืออะไรครับ?” ภาคย์ถาม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสนใจ “ฉันบอกชื่อมันไม่ได้” คุณอนันต์ส่ายหน้า “แต่มันเป็นพืชที่หายากมาก... และพ่อของคุณก็พยายามจะปกป้องมัน” “ปกป้องมัน? แล้วทำไมท่านถึงต้องขอความช่วยเหลือจากคุณ? คุณอนันต์ คุณเคยบอกผมว่าคุณเป็นนักพฤกษศาสตร์เหมือนกัน ทำไมคุณถึงไม่ช่วยท่านตั้งแต่แรก?” ภาคย์รู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในเขาวงกตของคำโกหกและเรื่องราวที่ซับซ้อน “มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ภาคย์” คุณอนันต์อธิบาย “ความรู้ของฉัน... ในตอนนั้น... มันยังไม่เพียงพอที่จะเข้าใจถึงศักยภาพและความอันตรายของพืชชนิดนั้นได้อย่างแท้จริง พ่อของคุณ... เขาเห็นบางอย่างที่ฉันมองข้ามไป” “แล้วตอนนี้คุณเข้าใจแล้วเหรอครับ?” ภาคย์ถาม คุณอนันต์พยักหน้า “ใช่... หลังจากที่ฉันได้ศึกษาบันทึกและจดหมายของพ่อคุณอย่างละเอียด... ฉันก็เริ่มเข้าใจ” “แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปครับ?” ภาคย์ถามอย่างคาดหวัง “ฉันจะทำตามที่พ่อของคุณต้องการ” คุณอนันต์ตอบ “ฉันจะปกป้องพืชชนิดนั้น... และฉันจะทำให้แน่ใจว่ามันจะไม่ตกไปอยู่ในมือของใครก็ตามที่จะนำมันไปใช้ในทางที่ผิด” “แล้วโครงการสวนกุหลาบแห่งความฝันของพ่อผมล่ะครับ?” ภาคย์ถามเสียงเศร้า “มันเป็นแค่เรื่องหลอกลวงอย่างนั้นเหรอครับ? พ่อของผมแค่สร้างเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อปิดบังความจริงเกี่ยวกับพืชชนิดนั้นอย่างนั้นเหรอ?” “เปล่าเลย ภาคย์” คุณอนันต์รีบปฏิเสธ “โครงการสวนกุหลาบนั้น... มันคือความฝันที่แท้จริงของพ่อคุณ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองเถ้าถ่านที่ยังคงกรุ่นอยู่ “เขาต้องการสร้างสถานที่ที่สวยงาม... ที่ซึ่งผู้คนสามารถมาพักผ่อนและชื่นชมความงามของดอกไม้... และในขณะเดียวกัน... เขาก็ต้องการใช้สวนแห่งนั้น... เป็นที่ซ่อนและคุ้มครองพืชชนิดนั้นด้วย” “ซ่อน? คุ้มครอง?” ภาคย์ทวนคำอย่างไม่เข้าใจ “หมายความว่า... พืชชนิดนั้น... มันอยู่ที่สวนดอกไม้ของเราอย่างนั้นเหรอครับ?” คุณอนันต์พยักหน้า “ใช่... พ่อของคุณได้ปลูกมันไว้ในสวน... และเขาเชื่อว่าความงามของกุหลาบจะช่วยปกป้องมันได้” “แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปครับ?” ภาคย์ถามอีกครั้ง ความรู้สึกสับสนเริ่มคลี่คลายไปบ้าง แต่ก็ยังมีอีกหลายสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ “ฉันจะช่วยดูแลสวนแห่งนั้นต่อไป... และจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องพืชชนิดนั้น” คุณอนันต์ตอบ “ฉันจะสานต่อความฝันของพ่อคุณ... และฉันจะทำให้นายได้รู้ความจริงทั้งหมด... เมื่อถึงเวลาอันสมควร” “แต่ผม... ผมไม่เข้าใจเลย” ภาคย์พูดอย่างอ่อนแรง “ทำไมคุณถึงต้องปิดบังผมมาตลอด?” “เพราะฉันกลัวนะ ภาคย์” คุณอนันต์ยอมรับ “ฉันกลัวว่าถ้าความจริงเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไป... จะมีอันตรายเกิดขึ้นกับนาย... และกับพริ้มเพรา” “อันตรายจากใครครับ?” ภาคย์ถาม “มีคนบางกลุ่ม... ที่กำลังตามหาพืชชนิดนี้อยู่” คุณอนันต์ตอบเสียงเครียด “พวกเขาต้องการมันไปใช้ในทางที่ผิด... และถ้าพวกเขาได้มันไป... โลกของเราอาจจะตกอยู่ในอันตราย” ภาคย์ยืนนิ่งไป คำพูดของคุณอนันต์ทำให้เขารู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม เขาไม่เคยคิดเลยว่าความฝันของพ่อที่เขาเข้าใจมาตลอด จะซ่อนความลับที่อันตรายถึงเพียงนี้ “ผม... ผมควรจะทำยังไงดีครับ?” ภาคย์ถามอย่างสับสน “นายต้องตัดสินใจด้วยตัวเองนะ ภาคย์” คุณอนันต์มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “นายจะเลือกที่จะเชื่อใจฉัน... และช่วยฉันปกป้องความลับนี้... หรือนายจะเลือกที่จะเปิดโปงทุกอย่าง... แล้วเผชิญหน้ากับผลที่จะตามมา” พริ้มเพราเดินเข้ามาจับมือภาคย์อีกครั้ง “ไม่ว่าคุณจะเลือกอะไร ภาคย์ ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ” ภาคย์มองหน้าพริ้มเพรา แล้วหันกลับไปมองคุณอนันต์ เขารู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตของเขา และในชีวิตของคนที่เขารัก เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจ คือเขาจะไม่ยอมให้ความฝันของพ่อต้องสูญเปล่าไปกับความลับที่ถูกซ่อนเร้นอีกต่อไป