เสียงเครื่องยนต์เรือตรวจการณ์ดังไล่ตามมาติดๆ แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องมายังเรือลำเล็กของลดาอย่างไม่ลดละ ลดาเร่งความเร็วเครื่องยนต์เต็มที่ แต่เรือของหน่วยงานรัฐก็มีกำลังเครื่องยนต์ที่เหนือกว่า "พี่ลดา เราจะทำยังไงคะ" มุกดาถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก มือของเธอเกร็งอยู่ที่อุปกรณ์บันทึกข้อมูล "ใจเย็นๆ มุกดา" ลดาพยายามควบคุมสติ "เราต้องพยายามหนีไปให้ถึงฝั่งให้เร็วที่สุด" ลมทะเลที่เคยสงบเงียบเริ่มแรงขึ้นเมฆฝนที่ตั้งเค้ามาตั้งแต่ช่วงเย็นเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มก้อนใหญ่ บดบังแสงจันทร์จนมืดมิดกว่าเดิม "ดูเหมือนพายุจะมาจริงๆ ค่ะพี่" มุกดาบอก "นั่นอาจจะเป็นโอกาสของเรา" ลดาพูดด้วยแววตาที่เริ่มมีความคิดบางอย่างผุดขึ้น เรือตรวจการณ์ลำนั้นยังคงไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด เสียงตะโกนจากเรือลำนั้นดังมาถึง "หยุดเรือเดี๋ยวนี้! คุณกำลังละเมิดกฎหมาย!" "เราไม่ได้ทำอะไรผิด!" ลดาตะโกนตอบกลับไป "เรื่องนี้เราจะไปเคลียร์กันที่หลัง!" ลดาหักเลี้ยวเรืออย่างกะทันหัน มุ่งหน้าเข้าหาฝั่งที่มองเห็นริบหรี่ท่ามกลางความมืด แต่ทิศทางของลมและคลื่นที่เริ่มแรงขึ้นทำให้การบังคับเรือเป็นไปได้ยากลำบาก "พวกเขาเข้ามาใกล้มากแล้วค่ะพี่" มุกดาพูดขณะที่หันกลับไปมอง "ฉันรู้" ลดาตอบ "เตรียมพร้อมนะ" ทันใดนั้นเอง ฟ้าก็เริ่มครึ้มหนัก ฝนเม็ดใหญ่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างรวดเร็ว ลมพายุโหมกระหน่ำพัดพาละอองน้ำทะเลให้ฟุ้งกระจายไปทั่ว "พายุมาแล้ว!" มุกดาตะโกน "เราคงหนีไม่พ้นแน่ๆ" เรือตรวจการณ์ที่อยู่ไม่ไกลนัก ต้องชะลอความเร็วลงอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากสภาพอากาศที่เลวร้าย "นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของเรา" ลดาพูด "มุกดา เอาหลักฐานทั้งหมดให้ฉัน" มุกดารีบส่งอุปกรณ์บันทึกข้อมูลให้ลดา ลดาเก็บมันไว้อย่างดีในกระเป๋าที่กันน้ำได้ "ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน" ลดาพูดเสียงหนักแน่น "เธอต้องเอาหลักฐานพวกนี้ไปให้ถึงมือผู้ใหญ่บ้าน หรือนักข่าวให้ได้ เข้าใจนะ" "พี่จะพูดแบบนี้ทำไมคะ" มุกดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เราจะผ่านมันไปได้" "ฉันหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" ลดาตอบ "แต่เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์" เรือตรวจการณ์ลำนั้นพยายามจะเข้ามาประชิด แต่คลื่นที่ซัดสาดอย่างรุนแรงทำให้การเคลื่อนที่ของเรือเป็นไปอย่างยากลำบาก "หยุดเรือ! ห้ามหนี!" เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่จากเรือตรวจการณ์ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ถูกกลบด้วยเสียงลมและฝน ลดาตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เธอบังคับเรือให้พุ่งตรงเข้าไปยังบริเวณที่มีก้อนหินขรุขระใกล้ชายหาด "พี่จะทำอะไรคะ!" มุกดาถามอย่างตกใจ "เราจะทำให้มันดูเหมือนอุบัติเหตุ" ลดาตอบ "ถ้าเราไม่สามารถหนีไปได้ เราก็จะทำให้พวกเขาไม่มีหลักฐานที่จะเอาผิดเราได้" เรือของลดาปะทะเข้ากับก้อนหินอย่างแรง เสียงเครื่องยนต์เงียบสนิทไปทันที ตัวเรือเอียงกระเทือนอย่างรุนแรง "โอ๊ย!" มุกดาร้องออกมา "เธอไม่เป็นไรนะ" ลดาถาม พลางหันไปดูมุกดา "แค่เจ็บนิดหน่อยค่ะ" มุกดาตอบ "แล้วพี่ล่ะคะ" "ไม่เป็นไร" ลดาตอบ "เราต้องรีบออกจากเรือก่อนที่มันจะจม" ทั้งสองรีบปีนออกจากซากเรือที่เริ่มเอียงทรุดลงไปในทะเลอย่างรวดเร็ว พวกเธอว่ายฝ่าคลื่นลมที่โหมกระหน่ำเพื่อไปยังชายหาดที่อยู่ไม่ไกลนัก เรือตรวจการณ์ลำนั้นก็ได้รับผลกระทบจากพายุเช่นกัน ทำให้ไม่สามารถเข้ามาช่วยเหลือหรือจับกุมพวกเธอได้ทันที เมื่อขึ้นถึงฝั่งอย่างปลอดภัย ลดาและมุกดาก็ทรุดตัวลงกับพื้นเปียกชื้นจากแรงลมและฝนที่สาดซัด "เรา... เราทำสำเร็จแล้ว" มุกดาพูดหอบๆ "ใช่" ลดาตอบ "เราหนีมาได้แล้ว" แต่ความโล่งใจนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อพวกเธอได้ยินเสียงฝีเท้าของคนจำนวนหนึ่งกำลังมุ่งหน้าเข้ามาทางพวกเธอ "ใครนั่น!" เสียงหนึ่งตะโกนถาม ลดาและมุกดาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล พวกเธอหันไปมอง ก็เห็นกลุ่มคนประมาณสามถึงสี่คนเดินฝ่าสายฝนเข้ามาหา "คุณลดา คุณมุกดา" เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่คุ้นเคย เมื่อแสงไฟฉายส่องมาที่ใบหน้าของบุคคลเหล่านั้น พวกเธอก็ต้องตกใจ "คุณก้องภพ!" ลดาอุทาน ชายหนุ่มในชุดสีเข้ม ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน พร้อมกับลูกน้องสองสามคน ใบหน้าของเขามีแววตาที่บ่งบอกถึงความโกรธและความไม่พอใจ "คิดว่าจะหนีรอดไปได้หรือไง" ก้องภพพูดเสียงเยียบเย็น "คิดจะทำอะไรลับๆ ล่อๆ ในคืนแบบนี้" "พวกเราแค่..." ลดาพยายามจะอธิบาย "อย่ามาโกหก" ก้องภพตัดบท "ฉันรู้ว่าพวกเธอพยายามจะทำอะไร ฉันมีคนเฝ้าดูพวกเธออยู่ตลอดเวลา" "คุณ... คุณมีคนเฝ้าดูเราเหรอคะ" มุกดาถามด้วยความตกใจ "ใช่" ก้องภพตอบ "และตอนนี้ พวกเธอไม่มีหลักฐานอะไรที่จะมาต่อกรกับฉันได้แล้ว เพราะเรือของพวกเธอก็ةจมไปแล้ว" ลดาหันไปมองซากเรือของเธอที่กำลังจะจมลงสู่ใต้ทะเล หัวใจของเธอรู้สึกหนักอึ้ง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็นึกถึงอุปกรณ์บันทึกข้อมูลที่ยังคงอยู่กับเธอ "คุณคิดผิดแล้วค่ะ" ลดาพูด "เรายังมีหลักฐาน" ก้องภพเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "หมายความว่ายังไง" "ฉันมีหลักฐานทุกอย่างอยู่ในมือนี้" ลดาชูอุปกรณ์บันทึกข้อมูลขึ้น "หลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าคุณกำลังทำลายธรรมชาติอย่างผิดกฎหมาย และกำลังจะสร้างโครงการที่ส่งผลกระทบต่อชุมชนของเรา" ก้องภพหัวเราะออกมาเสียงดัง "เธอคิดว่ามันจะช่วยอะไรเธอได้งั้นเหรอ? ฉันมีอำนาจและเงินทุนที่จะทำให้เรื่องเล็กน้อยกลายเป็นเรื่องใหญ่ หรือทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็กได้เสมอ" "แต่น้ำใสก็ไม่สามารถถูกบังด้วยทรายได้ตลอดไป" ลดาตอบเสียงหนักแน่น "ความจริงจะต้องถูกเปิดเผย" "เรามาดูกัน" ก้องภพพูดพลางผายมือให้ลูกน้องของเขาเข้ามาประชิดตัวลดาและมุกดา "เอาหลักฐานพวกนั้นมาให้ฉันซะดีๆ" แต่ก่อนที่ลูกน้องของก้องภพจะเข้ามาถึงตัว ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากฝั่ง "เสียงรถตำรวจ!" มุกดาอุทาน "เป็นไปได้ยังไง" ก้องภพถามหน้าตาตื่น "ใครแจ้งตำรวจ" ลดาและมุกดามองหน้ากันอย่างมีความหวัง "ฉันเชื่อในความยุติธรรมค่ะพี่" มุกดาพูด "แล้วฉันก็เชื่อในตัวเธอ" ลดาตอบ กลุ่มคนของก้องภพชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแสงไฟจากรถตำรวจกำลังมุ่งหน้ามาทางพวกเธอ "ไป!" ก้องภพตะโกนสั่งลูกน้อง "กลับ!" กลุ่มคนของก้องภพรีบถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว หายลับไปในความมืดของพายุ ลดาและมุกดายืนมองพวกเขาจากไปอย่างเหนื่อยอ่อน แต่ในหัวใจกลับเปี่ยมไปด้วยความหวังที่กลับคืนมาอีกครั้ง