เรือประมงลำเล็กของลดาหักเลี้ยวอย่างกะทันหัน หลบคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เสียงเครื่องยนต์คำรามสนั่นแข่งกับเสียงลมที่หวีดหวิวราวกับกำลังเย้ยหยันความพยายามของพวกเขา มุกดาเกาะแผงควบคุมแน่น ใบหน้าซีดเผือด แต่แววตายังคงฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น เธอไม่กลัว ถึงแม้คลื่นลมจะรุนแรงเพียงใดก็ตาม "พี่ลดาคะ เราจะไปทางไหนคะ?" มุกดาตะโกนถาม พยายามเอาชนะเสียงพายุที่ถาโถมเข้าใส่ ลดาหันมามองมุกดาเพียงชั่วครู่ ดวงตาของเธอฉายแววกร้าว ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงหนักแน่น "เราต้องไปที่ที่พวกมันตามไม่ทัน! เกาะร้างนั่นแหละ!" "แต่... มันอันตรายนะคะพี่ลดา" มุกดาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง เกาะร้างที่ลดาหมายถึงคือเกาะเล็กๆ ที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ มีเพียงหน้าผาสูงชันและโขดหินแหลมคม สภาพอากาศที่เลวร้ายเช่นนี้ การนำเรือเข้าไปใกล้เป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้ "อันตรายกว่าถ้าเราอยู่ที่นี่แล้วโดนจับได้!" ลดาตอกกลับ ใบหน้าของเธอเคร่งเครียด "พวกนั้นรู้แล้วว่าเรามีหลักฐาน พวกเขาไม่ปล่อยเราแน่" คลื่นลูกแล้วลูกเล่าซัดเข้าใส่เรืออย่างไม่ปรานี จนเรือโคลงเคลงไปมา มุกดาเกือบจะเสียหลัก แต่ยังดีที่คว้าที่จับไว้ได้ทัน เธอเหลือบมองไปด้านหลัง เห็นแสงไฟจากเรือตรวจการณ์กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หัวใจของเธอเต้นระส่ำ "เครื่องยนต์ค่ะพี่ลดา! มันมีเสียงแปลกๆ!" มุกดาร้องเตือน เมื่อได้ยินเสียงผิดปกติจากเครื่องยนต์เรือ ลดาชำเลืองมองแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว "บ้าจริง! น้ำเข้า! เราต้องไปให้ถึงเกาะก่อนที่เครื่องจะดับสนิท!" เธอเร่งเครื่องยนต์เต็มที่ เรือพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง แม้จะสั่นคลอนอย่างหนัก ลดาบังคับเรืออย่างชำนาญ หลบหลีกก้อนหินใต้น้ำที่มองเห็นเลือนรางในความมืด เธอเคยใช้ชีวิตอยู่กับทะเลมาตั้งแต่เด็ก ความคุ้นเคยกับสภาพภูมิประเทศจึงเป็นแต้มต่อสำคัญ "พี่ลดาคะ ถ้าเครื่องดับ เราจะทำยังไงคะ?" มุกดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เราจะว่ายน้ำเอา!" ลดาตอบทันควัน "อย่ากลัว ฉันจะอยู่กับเธอ" คำพูดของลดาทำให้มุกดารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แม้จะยังหวาดกลัว แต่เธอก็เชื่อมั่นในตัวลดา หญิงสาวผู้แข็งแกร่งและรักทะเลยิ่งกว่าชีวิต ในที่สุด เรือประมงลำเล็กก็ใกล้จะถึงเกาะร้าง ดวงตาของลดาจับจ้องไปยังชายหาดเล็กๆ ที่พอจะจอดเรือได้ แต่เมื่อเข้ามาใกล้ เธอก็พบว่าคลื่นลมที่ซัดสาดเข้าฝั่งนั้นรุนแรงเกินกว่าจะนำเรือเข้าจอดได้อย่างปลอดภัย "แย่แล้ว! จอดไม่ได้!" ลดาอุทานด้วยความหัวเสีย "เราจะทำยังไงคะ?" มุกดากล่าวถาม เสียงของเธออ่อนแรงลง "เราต้องปล่อยเรือทิ้ง!" ลดาตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "แล้วว่ายเข้าไป! เตรียมตัวให้พร้อม!" เธอดึงหางเสือเรือหักเลี้ยวอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังบริเวณที่เป็นผาหินสูงชัน แต่มีช่องโหว่เล็กๆ พอให้คนลอดเข้าไปได้ "เกาะไว้! มุกดา!" ลดาตะโกน ก่อนจะดับเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์เงียบลง เหลือเพียงเสียงคลื่นที่ซัดโครมคราม เรือเริ่มลอยไปตามแรงลมและคลื่น ลดาคว้าห่วงยางที่ผูกไว้กับเรือ ส่วนมุกดาก็คว้าแขนของลดาไว้แน่น "พี่ลดาคะ! เรือตรวจการณ์มาแล้ว!" มุกดาร้องเตือน แสงไฟสาดส่องมาทางพวกเขา ลดาหันไปมอง เห็นเรือตรวจการณ์ลำใหญ่นั้นกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ด้วยความเร็ว "ได้เวลาของเราแล้ว!" ลดาประกาศ "กระโดด!" ทั้งสองสาวกระโดดลงจากเรือที่กำลังจะถูกซัดกระแทกเข้ากับโขดหิน ร่างของพวกเธอถูกกระแสน้ำพัดพาไปอย่างรวดเร็ว ลดาพยายามประคองมุกดาไว้ เธอสูดลมหายใจลึกๆ แล้วพาตัวเองและมุกดาแหวกว่ายฝ่าคลื่นลมที่บ้าคลั่ง มุ่งหน้าไปยังช่องโหว่ของหน้าผา เสียงตะโกนจากเรือตรวจการณ์ดังมาแต่ไกล "หยุด! คุณกำลังถูกจับกุม!" แต่เสียงนั้นก็ถูกกลืนหายไปในเสียงครืนครั่นของพายุ ลดาและมุกดาว่ายน้ำไปเรื่อยๆ ร่างกายอ่อนล้า แต่จิตใจยังคงมุ่งมั่นที่จะเอาชีวิตรอด "พี่ลดาคะ... ฉัน... ฉันเห็นแสงไฟ!" มุกดาเอ่ยขึ้น พลางชี้ไปทางด้านหน้า ลดาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นแสงไฟริบหรี่ลอดออกมาจากโพรงถ้ำเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล "นั่นไง! ทางเข้า! สู้ๆ นะ มุกดา!" พวกเธอพยายามว่ายน้ำไปทางแสงไฟนั้นอย่างสุดแรง ท่ามกลางความมืดมิดและคลื่นลมที่ยังคงซัดสาด การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น