ความมืดค่อยๆ กลืนกินท้องฟ้าไปพร้อมกับแสงสุดท้ายของวัน บรรยากาศบนเกาะเปลี่ยนจากความร้อนอบอ้าวในตอนกลางวันเป็นความเย็นสบาย ชวนให้รู้สึกสงบ แต่สำหรับลดาและนนท์ ความสงบนี้แฝงไปด้วยความตึงเครียด พวกเขายังคงซ่อนตัวอยู่ในโพรงหินเล็กๆ รอคอยเวลาที่เหมาะสม "ถึงเวลาแล้วครับ" นนท์กระซิบพลางชะโงกหน้าออกไปมองรอบๆ "กลุ่มพวกนั้นน่าจะเริ่มผ่อนคลายแล้ว" ลดาพยักหน้าเห็นด้วย แม้จะยังรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย แต่เธอก็พร้อมที่จะเดินหน้าต่อ "ฉันพร้อมแล้วค่ะ" ทั้งสองค่อยๆ ย่องออกมาจากที่ซ่อน เลี่ยงเส้นทางที่เปิดโล่ง วิ่งเลาะไปตามแนวชายหาด ลมทะเลช่วยพรางเสียงฝีเท้าของพวกเขา แต่ทุกย่างก้าวก็เต็มไปด้วยความระแวดระวัง "เป้าหมายของเราคือหมู่บ้านชาวประมงอยู่ทางทิศเหนือของเกาะครับ" นนท์บอกเสียงเบา "เราต้องไปถึงที่นั่นให้เร็วที่สุด" การเดินทางในช่วงกลางคืนเต็มไปด้วยอุปสรรคที่มองไม่เห็น ลดาเกือบจะสะดุดก้อนหินหลายครั้ง แต่นนท์ก็คอยประคองเธอไว้ตลอดเวลา สายตาของเขาสอดส่องไปรอบๆ อย่างไม่ลดละ ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา "มีเสียงอะไรบางอย่างครับ" นนท์หยุดกึก "เหมือนเรือกำลังแล่นเข้ามา" ทั้งสองรีบหมอบลงหลบหลังพุ่มไม้ทึบ กลั้นหายใจฟังเสียงที่ดังใกล้เข้ามา ไฟฉายส่องไปมาบนผิวน้ำ ทำให้เห็นเงาของเรือยนต์ลำเล็กๆ แล่นผ่านไปไม่ไกลนัก "น่าจะเป็นพวกของบริษัทนายทุนน่ะครับ" นนท์กระซิบ "พวกเขาคงจะลาดตระเวนทางทะเลด้วย" "แล้วถ้าพวกเขาเห็นเราล่ะ" ลดาถามเสียงสั่น "เราต้องพยายามอย่าให้เป็นแบบนั้นครับ" นนท์ตอบ "เราต้องเคลื่อนไหวให้ช้าลงและระมัดระวังมากขึ้น" การเดินทางต่อจากนั้นเต็มไปด้วยความระทึก พวกเขาต้องใช้เวลามากขึ้นในการเคลื่อนที่แต่ละครั้ง ต้องหยุดซ่อนตัวทุกครั้งที่ได้ยินเสียงหรือเห็นแสงไฟ เมื่อใกล้จะถึงหมู่บ้านชาวประมง นนท์ก็หยุดเดิน "ตรงนี้อันตรายเกินไปครับ เราต้องหาทางลัดเข้าไป" เขาชี้ไปยังแนวป่าทึบที่อยู่ถัดจากชายหาด "ผมคิดว่าเราน่าจะเข้าไปทางนี้ได้" "คุณแน่ใจเหรอคะ" ลดาถาม มองไปยังความมืดมิดของป่าที่ดูน่ากลัว "ผมเคยมาสำรวจที่นี่บ้างครับ" นนท์ยืนยัน "ถึงจะไม่ได้เข้ามาลึกขนาดนี้ แต่ผมพอจะรู้เส้นทางอยู่บ้าง" ทั้งสองตัดสินใจเสี่ยง เดินลัดเลาะเข้าไปในป่าทึบ กิ่งไม้เกี่ยวเสื้อผ้า เสียงใบไม้แห้งเหยียบย่ำดังกรอบแกรบ "ระวังครับ มีกับดักอยู่ข้างหน้า" นนท์เตือนพลางชี้ไปที่ตาข่ายที่ซ่อนอยู่ใต้ใบไม้ "พวกคนในพื้นที่อาจจะวางไว้เพื่อป้องกันสัตว์ป่า" การเดินทางในป่าเหมือนจะยากลำบากกว่าบนชายหาดเสียอีก กลิ่นอับชื้นและแมลงต่างๆ สร้างความรำคาญ ลดาเริ่มรู้สึกเหนื่อยอ่อน แต่เธอก็ยังคงมีกำลังใจที่จะเดินต่อไป เพราะรู้ว่าปลายทางคือความหวัง "เราใกล้ถึงแล้วครับ" นนท์บอกพลางดันใบไม้ที่ปกคลุมทางออก "เห็นแสงไฟรำไรนั่นไหมครับ นั่นคือหมู่บ้าน" เมื่อทั้งสองโผล่ออกมาจากป่า ก็พบว่าตัวเองอยู่ห่างจากหมู่บ้านไม่มากนัก แสงไฟจากกระท่อมริมทะเลส่องสว่างเป็นระยะๆ บ่งบอกถึงการมีชีวิตของผู้คน "บ้านของคนที่ผมจะพาไปหาอยู่หลังสุดครับ" นนท์บอก พลางชี้ไปยังกระท่อมที่อยู่ค่อนข้างเปลี่ยว "เขาเป็นชาวประมงเก่าที่เกษียณแล้ว แต่ยังคงมีอิทธิพลและเป็นที่เคารพนับถือในชุมชน" ทั้งสองค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้กระท่อมหลังนั้น เสียงคลื่นซัดสาดทำให้เสียงฝีเท้าของพวกเขากลบไปได้บ้าง "ผมจะลองเข้าไปคุยดูก่อนนะครับ" นนท์บอก "คุณรออยู่ตรงนี้ก่อน" "ไม่ค่ะ ฉันจะไปด้วย" ลดาตอบอย่างหนักแน่น "ฉันอยากจะรับฟังเรื่องทั้งหมดด้วยตัวเอง" นนท์ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้ครับ แต่คุณต้องทำตามที่ผมบอกทุกอย่างนะ" นนท์เดินนำไปที่หน้าประตูบ้าน เขาเคาะประตูเบาๆ สองสามครั้ง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากภายใน ประตูบ้านเปิดออก เผยให้เห็นชายชราท่าทางใจดี ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ใครมาหาดึกดื่นป่านนี้" ชายชราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม "ลุงสมชายครับ ผมนนท์เอง" นนท์ตอบ "มีเรื่องสำคัญมากอยากจะรบกวนปรึกษาครับ" ชายชราเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นนนท์ "นนท์! เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!" "มีเรื่องใหญ่ครับลุง" นนท์กล่าว "ผมพาเพื่อนมาด้วยครับ เธอคือคุณลดา" ลดาเดินออกมาจากเงาและโค้งคำนับชายชรา "สวัสดีค่ะคุณลุงสมชาย" คุณลุงสมชายมองลดาด้วยความประหลาดใจ "คุณลดา... นักชีววิทยาคนเก่งนี่นา" "ใช่ค่ะ" ลดาตอบ "ตอนนี้พวกเรากำลังมีปัญหาใหญ่ และต้องการความช่วยเหลือจากคุณลุงค่ะ" คุณลุงสมชายมองทั้งสองด้วยสีหน้าจริงจัง "เข้ามาข้างในก่อนเถอะ มาคุยกันในบ้านดีกว่า" เมื่อทั้งสามเข้ามาในบ้าน คุณลุงสมชายก็ต้อนรับขับสู้ด้วยการชงน้ำสมุนไพรเย็นๆ มาให้ดื่ม ก่อนจะขอให้ทั้งสองเล่าเรื่องราวทั้งหมด ลดาและนนท์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ตั้งแต่การถูกคุกคาม การพบหลักฐาน การไล่ล่า และความกังวลเกี่ยวกับแผนการของบริษัทนายทุน คุณลุงสมชายฟังอย่างตั้งใจตลอดเวลา สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้ฟังเรื่องราว "เรื่องนี้มันร้ายแรงกว่าที่ผมคิดไว้มากนัก" คุณลุงสมชายกล่าวเมื่อทั้งสองเล่าจบ "บริษัทพวกนั้นคิดจะทำลายเกาะนี้เพื่อผลประโยชน์ของตัวเองจริงๆ" "แล้วเราจะทำอย่างไรดีคะคุณลุง" ลดาถามอย่างร้อนรน "ใจเย็นๆ ก่อนนะหนู" คุณลุงสมชายกล่าว "เรื่องนี้เราต้องวางแผนให้ดี" "ผมมีข้อมูลบางอย่างที่อาจจะเป็นประโยชน์ครับ" นนท์กล่าว พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา "ผมแอบถ่ายภาพหลักฐานบางส่วนไว้ได้เมื่อวันก่อน" เขาส่งโทรศัพท์ให้คุณลุงสมชายดู ภาพถ่ายที่ปรากฏบนหน้าจอเป็นภาพการลักลอบขนย้ายวัตถุบางอย่างที่ดูมีค่าออกจากบริเวณใต้ทะเลลึก ซึ่งเป็นเขตหวงห้าม "นี่มัน..." คุณลุงสมชายอุทานเมื่อเห็นภาพ "นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญเลยนะ" "ผมคิดว่านี่คือสิ่งที่พวกเขาพยายามปกปิด" นนท์กล่าว "และมันเป็นอันตรายต่อระบบนิเวศอย่างมาก" "ดีมาก นนท์" คุณลุงสมชายกล่าว "ข้อมูลพวกนี้จะช่วยให้เรามีน้ำหนักมากขึ้นในการต่อสู้กับพวกมัน" "แต่เราจะทำอย่างไรดีคะ" ลดาถามอีกครั้ง "พวกนั้นมีอำนาจมาก" "เราต้องใช้ข้อมูลนี้ให้เป็นประโยชน์ที่สุด" คุณลุงสมชายคิดสักครู่ "ผมจะติดต่อเพื่อนเก่าของผมให้ เขามีเส้นสายในหน่วยงานรัฐที่เกี่ยวข้อง และเป็นคนที่ไม่กลัวพวกคนมีอิทธิพล" "แต่เราต้องแน่ใจว่าข้อมูลของเราจะถูกส่งถึงมือคนที่ถูกต้องจริงๆ" นนท์กล่าว "และต้องป้องกันตัวเองให้ปลอดภัยด้วย" "แน่นอน" คุณลุงสมชายพยักหน้า "คืนนี้เราจะพักกันที่นี่ก่อน พรุ่งนี้เช้าเราจะเริ่มดำเนินการกัน" ลดาถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยที่สุด เธอก็ได้เจอคนที่พร้อมจะช่วยเหลือเธอจริงๆ แต่เธอก็ยังคงอดห่วงอนาคตไม่ได้ว่าเรื่องราวจะจบลงอย่างไร