แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในบ้านริมทะเล ทำให้บรรยากาศดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อคืน แต่ความตึงเครียดก็ยังคงอบอวลอยู่ ลดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกโล่งใจที่ได้หลับตาลงบ้าง แต่ในขณะเดียวกันก็มีความกังวลว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปจะเป็นอย่างไร คุณลุงสมชายปลุกทั้งสองให้ตื่นก่อนที่แสงแดดจะส่องแรงไปกว่านี้ "เราต้องรีบลงมือกันแล้ว" เขากล่าว "ผมติดต่อเพื่อนของผมแล้วครับ" คุณลุงสมชายบอก "เขาพร้อมที่จะรับฟังและช่วยเหลือเรา" "แต่เราต้องมั่นใจว่าข้อมูลนี้จะปลอดภัยก่อนที่จะส่งมอบ" นนท์กล่าว "พวกนั้นอาจจะดักฟังเราอยู่ก็ได้" "ถูกต้อง" คุณลุงสมชายพยักหน้า "เราจะใช้ช่องทางลับในการส่งมอบข้อมูลนี้" เขาเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้งานมานาน "นี่เป็นโทรศัพท์ที่ผมใช้สำหรับเรื่องสำคัญๆ โดยเฉพาะ มันจะเข้ารหัสข้อความของเราและส่งผ่านเครือข่ายที่ไม่สามารถถูกติดตามได้ง่าย" คุณลุงสมชายเปิดเครื่องและโทรออก "สวัสดีครับคุณสุชาติ ผมสมชายเอง มีเรื่องสำคัญมากที่ต้องคุยด้วย... ใช่ครับ เกี่ยวกับไอ้พวกบริษัทนายทุนนั่นแหละ... เรามีหลักฐานแล้ว... ใช่ เป็นรูปภาพที่นนท์ถ่ายไว้... ต้องการให้คุณช่วยตรวจสอบและดำเนินการอย่างเร่งด่วน... ขอบคุณมากครับ" หลังจากวางสาย คุณลุงสมชายก็หันมาทางนนท์ "เพื่อนของผมกำลังจะติดต่อกลับมาหาเราผ่านเบอร์นี้" เขายื่นโทรศัพท์ให้ "และเขาจะบอกวิธีการส่งมอบข้อมูลที่ปลอดภัยที่สุด" ขณะที่พวกเขากำลังรอโทรศัพท์จากคุณสุชาติ นนท์ก็เงยหน้าขึ้นมองลดา "คุณลดาครับ ผมมีเรื่องอยากจะบอกคุณเป็นการส่วนตัว" ลดาหันไปมองนนท์ด้วยความแปลกใจ "มีอะไรเหรอคะ" "ผม... ผมอยากจะขอโทษคุณจริงๆ" นนท์กล่าว น้ำเสียงจริงจัง "ที่ผมไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดกับคุณได้ตั้งแต่แรก" "หมายความว่าอย่างไรคะ" ลดาถาม "ผมเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ถูกบริษัทนายทุนจ้างมาให้เข้ามาทำงานในโครงการนี้ครับ" นนท์ยอมรับ "แต่ผมรู้ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังทำมันผิด ผมเลยตัดสินใจแปรพักตร์และพยายามจะหาทางเปิดโปงพวกเขาจากภายใน" ลดาอึ้งไปเล็กน้อย "คุณ... คุณเป็นสายให้พวกเขาเหรอคะ" "ผมเคยเป็นครับ" นนท์ยอมรับ "แต่ผมเลิกทำไปแล้ว ผมเสียใจจริงๆ ที่ต้องหลอกคุณ แต่ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ ตอนนั้นผมกลัวมาก" "แล้วทำไมคุณถึงมาช่วยฉันล่ะคะ" ลดาถาม "เพราะผมเห็นว่าคุณเป็นคนที่มีความตั้งใจจริงที่จะปกป้องธรรมชาติ" นนท์กล่าว "และผมก็ไม่อยากให้คนที่บริสุทธิ์อย่างคุณต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องของผม" ลดาพยายามประมวลผลสิ่งที่นนท์พูด เธอรู้สึกสับสนปนเปไปด้วยความโกรธ ความเสียใจ และความเห็นใจ "คุณบอกว่าคุณเคยทำงานให้พวกเขา แล้วข้อมูลที่คุณให้ฉันเมื่อคืนล่ะคะ" ลดาถาม "นั่นเป็นข้อมูลที่ผมรวบรวมมาหลังจากที่ผมตัดสินใจจะเลิกทำงานให้พวกเขาครับ" นนท์ตอบ "ผมหวังว่ามันจะช่วยให้คุณเข้าใจสถานการณ์ได้ดีขึ้น" โทรศัพท์ของคุณลุงสมชายดังขึ้น เขารับสายและพูดคุยด้วยน้ำเสียงที่เบาลง "คุณสุชาติบอกว่าให้เรานำข้อมูลทั้งหมดไปส่งที่สำนักงานของเขาที่แผ่นดินใหญ่" คุณลุงสมชายบอก "เขาจะจัดเตรียมคนไปรับเราที่ท่าเรือ และจะคุ้มกันเราตลอดการเดินทาง" "แต่พวกนั้นจะยอมปล่อยเราไปง่ายๆ หรือคะ" ลดาถาม "เราต้องพยายามครับ" คุณลุงสมชายกล่าว "เราจะไปท่าเรือด้วยเรือประมงของผม" ขณะที่กำลังเตรียมตัวเดินทางกลับไปยังท่าเรือ ความรู้สึกของลดาเต็มไปด้วยความหลากหลาย เธอรู้สึกขอบคุณนนท์ที่ยอมเปิดเผยความจริงและพยายามช่วยเหลือเธอ แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้จะจบลงอย่างไร พวกเขาทั้งสามคนเดินไปยังท่าเรือเล็กๆ ที่มีเรือประมงของลุงสมชายจอดอยู่ เรือลำนั้นดูเก่าแก่ แต่ก็แข็งแรงพอที่จะพาพวกเขาเดินทางข้ามไปยังแผ่นดินใหญ่ได้ "คุณแน่ใจนะครับว่าจะไปทางนี้" นนท์ถาม "แน่นอน" คุณลุงสมชายตอบ "มันเป็นทางเดียวที่เราจะสามารถหลบเลี่ยงการตรวจตราของพวกนั้นได้" ขณะที่พวกเขากำลังจะขึ้นเรือ ทันใดนั้นเสียงปืนก็ดังขึ้น! กระสุนปืนดังสนั่นหวั่นไหว ลดาตกใจจนตัวแข็งทื่อ!