ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม เมฆฝนก่อตัวหนาทึบ สะท้อนความรู้สึกที่กำลังท่วมท้นในใจของลดาและมุกดา พายุลูกใหญ่กำลังจะมาเยือน ไม่ใช่แค่พายุในธรรมชาติ แต่เป็นพายุแห่งความขัดแย้งและอันตรายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ หลังจากที่มุกดาไปพูดคุยกับผู้ใหญ่บ้าน และรวบรวมข้อมูลจากชาวบ้านได้ไม่มากนัก ส่วนใหญ่ก็เห็นแต่เรือของบริษัทเข้ามาสำรวจ แต่ไม่มีใครทราบรายละเอียดแน่ชัดนัก ลดาเองก็พยายามติดต่อเพื่อนนักวิจัย แต่ยังไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจน "นี่มันน่าหงุดหงิดจริงๆ" ลดาบ่นขณะกำลังเช็คอุปกรณ์ใต้น้ำ "เรามีข้อมูลน้อยเกินไป" "ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก กลัวจะมีปัญหา" มุกดาเสริม "แต่ทุกคนก็ไม่สบายใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น" "ฉันก็พยายามจะติดต่อคุณวิวัฒน์ เพื่อขอเข้าดูเอกสารการสำรวจของบริษัท แต่เขาก็อ้างว่ายังเป็นความลับของบริษัท" ลดาพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน "เขาคงไม่ยอมให้เราเห็นง่ายๆ หรอกลดา" มุกดาบอก "แต่เราก็ต้องลองหาทางอื่น" ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ของลดาที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น เธอรีบคว้ามาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหลค่ะ" ลดาตอบรับ "สวัสดีครับ คุณลดาใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย "ผมชื่อธีร์ เป็นนักวิจัยจากสถาบันวิจัยทางทะเลแห่งหนึ่งครับ ผมได้รับข้อมูลจากเพื่อนของคุณลดา ว่าคุณกำลังมีปัญหากับบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ในพื้นที่" ลดาตาเบิกกว้าง "คุณธีร์! ใช่ค่ะ ดิฉันกำลังมีปัญหาจริงๆ ค่ะ" "ผมเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับแหล่งแร่ที่อาจจะพบในบริเวณนั้นมาบ้างครับ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง" ธีร์อธิบาย "และผมก็พอจะทราบข้อมูลเกี่ยวกับโครงการของบริษัทคุณวิวัฒน์อยู่บ้าง เขาเป็นนักธุรกิจที่ค่อนข้างจะ... เด็ดขาด" "คุณธีร์ พอจะให้ข้อมูลอะไรกับเราได้บ้างไหมคะ" ลดาถามอย่างมีความหวัง "ผมพอจะบอกได้ว่า มีความเป็นไปได้สูงที่บริเวณนั้นจะมีแหล่งแร่ฟอสเฟตใต้ทะเล ซึ่งเป็นแร่ที่มีความสำคัญมากในอุตสาหกรรมปุ๋ย" ธีร์บอก "แต่การทำเหมืองแร่ฟอสเฟตใต้ทะเลนั้น เป็นอันตรายอย่างยิ่งต่อระบบนิเวศปะการังและสิ่งมีชีวิตอื่นๆ บริเวณนั้นจะถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง" "อย่างที่ดิฉันกังวลจริงๆ ค่ะ" ลดาถอนหายใจ "แล้วเราจะหยุดยั้งเรื่องนี้ได้อย่างไรคะ" "มันเป็นเรื่องยากครับ" ธีร์ยอมรับ "บริษัทของคุณวิวัฒน์น่าจะมีเส้นสายที่ดี และคงจะพยายามหาทางขอใบอนุญาตให้ได้ ถ้าพวกเขาได้หลักฐานว่ามีแหล่งแร่จริง" "แต่ถ้ามีหลักฐานว่ามันจะทำลายระบบนิเวศอย่างรุนแรงล่ะคะ" ลดาถาม "นั่นคือโอกาสของเราครับ" ธีร์ตอบ "เราต้องหาหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด ว่าการทำเหมืองที่นั่นจะส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมมากแค่ไหน" "คุณธีร์ พอจะช่วยเราเรื่องนี้ได้ไหมคะ" ลดาถามอย่างอ้อนวอน "ผมยินดีจะช่วยครับ" ธีร์ตอบ "ผมจะส่งทีมงานบางส่วนลงพื้นที่เพื่อเก็บข้อมูลเพิ่มเติม และจะประสานงานกับคุณอย่างใกล้ชิด" หลังจากวางสายจากธีร์ ลดาก็หันไปมองมุกดาด้วยความหวังที่กลับมาอีกครั้ง "มุกดา! เราเจอทางออกแล้ว! ฉันได้คุยกับนักวิจัยที่สถาบันวิจัยทางทะเล เขาบอกว่า มีความเป็นไปได้สูงที่จะมีแหล่งแร่ฟอสเฟตใต้ทะเลที่นั่น และการทำเหมืองจะทำลายระบบนิเวศของเราอย่างถาวร" มุกดาดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น "จริงเหรอดา! เยี่ยมไปเลย! แล้วเราจะทำยังไงต่อ" "เราจะต้องหาหลักฐานให้ได้มากที่สุด ว่าการทำเหมืองที่นี่จะส่งผลเสียต่อสิ่งแวดล้อมมากแค่ไหน" ลดาอธิบาย "คุณธีร์จะส่งทีมงานมาช่วยเราด้วย" "ดีเลย! เราจะได้มีกำลังเสริม" มุกดาพูดอย่างกระตือรือร้น แต่แล้ว จู่ๆ ลมทะเลก็เริ่มพัดแรงขึ้นอย่างกะทันหัน ท้องฟ้าที่มืดครึ้มอยู่แล้วก็ยิ่งดำมืดลงไปอีก คลื่นเริ่มซัดแรงขึ้นเรื่อยๆ "แย่แล้ว! พายุมาแล้ว!" ลดาตะโกน "เราต้องรีบเอาเรือเข้าฝั่ง!" มุกดารีบคว้าหางเสือเรือของเขา ทั้งสองรีบจัดการเก็บอุปกรณ์ต่างๆ ให้เรียบร้อย และเร่งเครื่องยนต์เรือมุ่งหน้าเข้าฝั่งอย่างรวดเร็ว เสียงลมหวีดหวิวและเสียงคลื่นที่โหมกระหน่ำราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ภาพความหวังที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นมาดูเหมือนจะถูกพายุโหมกระหน่ำจนสั่นคลอน เมื่อกลับถึงบ้านพัก มุกดาและลดา นั่งมองพายุที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่างด้วยความกังวล "พายุครั้งนี้ดูท่าจะแรงมาก" มุกดาพูด "หวังว่าทีมงานของคุณธีร์จะเดินทางมาถึงอย่างปลอดภัยนะ" ลดาตอบ "แล้วเราจะแน่ใจได้ยังไงว่า บริษัทของคุณวิวัฒน์จะไม่ใช้โอกาสนี้แอบทำอะไรบางอย่าง" มุกดาถามด้วยความกังวล "เราก็ต้องคอยจับตาดู" ลดาตอบ "แต่ตอนนี้ เราคงทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากรอให้พายุสงบลง" ทั้งสองนั่งเงียบๆ มองดูพายุที่โหมกระหน่ำออกไปนอกหน้าต่าง ความหวังที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นมา ดูเหมือนจะถูกพายุครั้งนี้พัดพากระเจิดกระเจิงไปกับสายลมและสายฝน ความไม่แน่นอนและความท้าทายครั้งใหญ่กำลังรอพวกเขาอยู่เบื้องหน้า