หลังจากวันที่ธีรภัทรสารภาพความรู้สึกต่อนัท ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด บทสนทนาที่เคยเต็มไปด้วยความระแวงและความไม่แน่ใจ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเข้าใจกันมากขึ้น นัทพบว่าตัวเองมองธีรภัทรเปลี่ยนไป จากเดิมที่เคยเห็นเขาเป็นเพียงคู่แข่งทางธุรกิจที่น่าปวดหัว ตอนนี้เธอกลับมองเห็นเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีเสน่ห์ลึกซึ้ง มีมุมอ่อนโยน และมีความคิดที่น่าสนใจ วันหนึ่ง ขณะที่นัทกำลังเตรียมเมล็ดกาแฟอยู่ที่ร้าน เธอเห็นรถของธีรภัทรจอดอยู่หน้าร้าน เธอจึงเดินออกไปหาด้วยรอยยิ้ม "มาแล้วเหรอคะ" นัททักทายพลางยื่นแก้วกาแฟให้เขา ธีรภัทรรับแก้วกาแฟมาดื่มอึกใหญ่ "กาแฟของคุณนัทนี่ดีจริงๆ นะครับ ผมติดใจตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ลอง" "ขอบคุณค่ะ" นัทตอบแก้มแดงเล็กน้อย "วันนี้มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่าคะ" ธีรภัทรวางแก้วกาแฟลง "จริงๆ ผมอยากจะชวนคุณนัทไปดูอะไรบางอย่างน่ะครับ" "ดูอะไรคะ" "สวนผลไม้หลังบ้านผมไงครับ" ธีรภัทรตอบ "ผมอยากให้คุณนัทช่วยดูให้หน่อย" นัทแปลกใจเล็กน้อย "ดูสวนผลไม้เหรอคะ แต่ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เลยนะคะ" "ผมไม่ได้อยากให้คุณนัทดูเรื่องผลไม้หรอกครับ" ธีรภัทรยิ้ม "ผมอยากให้คุณนัทดูภาพรวมของพื้นที่น่ะครับ ผมกำลังคิดจะปรับปรุงสวนบางส่วน และผมอยากได้มุมมองจากคนนอกที่ไม่ได้อยู่ในวงการธุรกิจพลังงานแสงอาทิตย์" นัทพยักหน้าตกลง "ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันปิดร้านแล้วจะตามไปนะคะ" เมื่อนัทไปถึงบ้านของธีรภัทร เขาก็พาเธอเดินไปยังบริเวณสวนผลไม้หลังบ้าน ที่นั่นมีต้นไม้หลากหลายชนิดปลูกอยู่ร่มรื่น มีทั้งต้นมะม่วง ต้นฝรั่ง และผลไม้อื่นๆ อีกหลายอย่าง แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายส่องลอดกิ่งไม้ลงมา ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและผ่อนคลาย "ผมปลูกผลไม้พวกนี้ไว้ตั้งแต่เด็กๆ แล้วครับ" ธีรภัทรกล่าวพลางชี้ไปยังต้นมะม่วงต้นใหญ่ "คุณตาผมเป็นคนปลูกไว้" "สวยจังเลยค่ะ" นัทกล่าวชื่นชม "ดูร่มรื่นมากเลย" "ผมพยายามรักษาให้เป็นธรรมชาติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ครับ" ธีรภัทรพูดต่อ "แต่ก็มีบางส่วนที่ผมกำลังคิดจะปรับปรุง" เขาหยุดไป แล้วพาเธอเดินไปยังมุมหนึ่งของสวน ที่มีโครงสร้างบางอย่างตั้งอยู่ "นี่คืออะไรคะ" นัทถามพลางชี้ไปยังโครงสร้างเหล็กที่ตั้งอยู่ ธีรภัทรสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "นี่คือ... ส่วนหนึ่งของโครงการที่ผมกำลังจะทำครับ" นัทมองเขาด้วยความสงสัย "โครงการอะไรคะ" "ผมกำลังจะติดตั้งระบบผลิตไฟฟ้าจากพลังงานแสงอาทิตย์แบบใหม่ครับ" ธีรภัทรอธิบาย "เป็นระบบที่สามารถผลิตไฟฟ้าได้มากกว่าเดิม และยังสามารถกักเก็บพลังงานไว้ใช้ในตอนกลางคืนได้ด้วย" "ฟังดูน่าสนใจนะคะ" นัทกล่าว "แต่... ทำไมถึงต้องมาสร้างในสวนผลไม้ล่ะคะ" ธีรภัทรลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจพูด "จริงๆ แล้ว... ผมมีเหตุผลส่วนตัวบางอย่างน่ะครับ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลง "ที่บ้านหลังนี้... เคยเป็นบ้านของคุณแม่ผมครับ" นัทถึงกับอึ้ง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "คุณแม่ของคุณธีรภัทรเหรอคะ" ธีรภัทรพยักหน้า "ใช่ครับ ท่านเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน และผมก็ไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลย จนกระทั่ง... คุณนัทเข้ามาในชีวิตผม" เขาเงยหน้าขึ้นมองนัท "ผมรู้สึกว่า... ที่นี่มีความหมายกับผมมาก ผมอยากจะทำอะไรที่แสดงความเคารพต่อท่าน และผมก็คิดว่า... การนำพลังงานสะอาดมาใช้ที่นี่ น่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด" นัทเดินเข้าไปใกล้เขา "ฉันเข้าใจค่ะ" เธอวางมือลงบนแขนของเขา "คุณธีรภัทรไม่ต้องรู้สึกกดดันนะคะ" ธีรภัทรหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่นัทไม่เคยเห็นมาก่อน "ผม... ผมอยากให้คุณนัทรับรู้เรื่องนี้ครับ" เขาพูดต่อ "ผมอยากให้คุณนัทเห็นว่า... นอกเหนือจากภาพลักษณ์นักธุรกิจที่เย็นชา ผมก็มีเรื่องราวส่วนตัว มีความรู้สึก มีความผูกพัน" "ฉันรู้ค่ะ" นัทตอบ "ฉันเองก็รู้สึกดีขึ้นมากกับคุณธีรภัทร" ธีรภัทรยิ้ม "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า "คุณนัทคิดว่าไงครับเกี่ยวกับโครงการนี้" "มันดูมีความหวังดีนะคะ" นัทกล่าว "การใช้พลังงานสะอาดเป็นสิ่งที่ดีต่อโลกอยู่แล้ว และการที่คุณธีรภัทรทำสิ่งนี้เพื่อระลึกถึงคุณแม่ ก็เป็นเรื่องที่น่าชื่นชมมากค่ะ" "ผม... ผมดีใจที่คุณนัทเข้าใจ" ธีรภัทรพูดพลางบีบมือของเธอเบาๆ "ผมอยากให้คุณนัทเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของโครงการนี้ด้วย" "ฉันเหรอคะ" นัทถามอย่างประหลาดใจ "ฉันจะช่วยอะไรได้บ้างคะ" "ผมอยากให้คุณนัทช่วยให้คำแนะนำเกี่ยวกับเรื่องการออกแบบภูมิทัศน์น่ะครับ" ธีรภัทรกล่าว "ผมอยากให้สวนแห่งนี้ยังคงความสวยงามตามธรรมชาติไว้ให้มากที่สุด" นัทพยักหน้า "ได้ค่ะ ฉันยินดี" การเปิดเผยความลับเกี่ยวกับสวนผลไม้และเรื่องราวของคุณแม่ของธีรภัทร ทำให้กำแพงระหว่างทั้งสองคนลดลงไปอีกขั้น นัทรู้สึกว่าเธอได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของธีรภัทรมากขึ้น และความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเขาก็ยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก