เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายความสงบของงานแต่งงานที่ควรจะเต็มไปด้วยความสุข เหตุการณ์ชวนระทึกขวัญเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เมื่อมีชายกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาในงาน ท่ามกลางความแตกตื่นของผู้คน ‘นนท์’ เจ้าบ่าวที่เพิ่งจะเดินเข้ามาทักทายแขก รีบหันกลับมามองด้วยความตกใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล และพุ่งตรงไปที่ ‘ฟ้า’ ว่าที่เจ้าสาวทันที “ฟ้า! เป็นอะไรหรือเปล่า?” นนท์ตะโกนถาม พยายามฝ่าฝูงชนที่กำลังแตกตื่น ฟ้ายังคงยืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นระรัว ภาพของตะวันที่เดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มปริศนา และคำพูดถึง ‘สัญญา’ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ตอนนี้ยิ่งเพิ่มความหวาดกลัวให้กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ชายกลุ่มนั้นมีท่าทีคุกคาม ใบหน้าถมึงทึง พวกเขาไม่ได้มีเจตนาจะมาอวยพร แต่มาเพื่อสร้างปัญหา “ใครมันกล้ามาป่วนงานฉัน!” เสียงดังจาก ‘คุณประภาส’ พ่อของฟ้า ผู้เป็นเจ้าของสถานที่จัดงาน เขารีบก้าวออกมาเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้น พร้อมกับเหล่าการ์ดรักษาความปลอดภัย “พวกแกเป็นใคร!” คุณประภาสตะโกนถามด้วยความโกรธ หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์คนหนึ่งย่างสามขุมเข้ามา “พวกเราไม่ได้มีเรื่องกับพวกแก” เขาพูดเสียงห้าว “พวกเราตามหา ‘คน’ คนหนึ่ง” “คนบ้าอะไร!” คุณประภาสสบถ “คนที่เราตามหา... คือเจ้าบ่าว” หัวหน้ากลุ่มพูดพลางเหลือบมองไปทางนนท์ “บอกมา... ว่านายซ่อน ‘ของ’ ที่พวกเราต้องการไว้ที่ไหน?” นนท์ก้าวออกมาเผชิญหน้าอย่างกล้าหาญ “พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่รู้ว่าพวกคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร” “อย่ามาเล่นลิ้น!” ชายคนนั้นกระชากปืนออกมาจากเอว “บอกมาซะดีๆ ก่อนที่พวกเราจะบันดาลโทสะ!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นไปทั่วบริเวณ ความโกลาหลที่เคยมีอยู่แล้วทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก ฟ้ากุมมือของนนท์แน่น “นนท์! อย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลย” เธอพยายามพูดเสียงดังพอให้เขาได้ยิน “ไม่ต้องห่วงฟ้า” นนท์พูดปลอบ “ผมจะจัดการเอง” แต่สถานการณ์กลับเลวร้ายลงเมื่อการ์ดรักษาความปลอดภัยพยายามเข้าขัดขวาง เกิดการต่อสู้กันขึ้นอย่างชุลมุน เสียงปืนดังขึ้นหลายนัด ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คนหลายร้อยชีวิต ฟ้าเห็นนนท์กำลังถูกล้อมกรอบ เธอรู้สึกหมดหนทาง ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ทันใดนั้นเอง ร่างของตะวันก็ปรากฏขึ้นจากไหนไม่รู้ เขาเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับพายุ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปทั่ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่นนท์ และกลุ่มคนเหล่านั้น “ปล่อยเขาซะ” เสียงของตะวันดังขึ้นราวกับคำสั่ง หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์หันมามองตะวันด้วยความประหลาดใจ “แกเป็นใคร? ยุ่งอะไรด้วย?” “ฉัน... เป็นคนที่พวกแกควรจะคุยด้วย” ตะวันพูดพลางเดินตรงเข้าไปหานนท์ “แกบ้าไปแล้วเหรอ!” ฟ้าตะโกน “อย่าเข้ามานะ!” แต่ตะวันไม่ฟัง เขาก้าวเข้าไปหานนท์ และยื่นมือออกไป “เอาของมา” เขาพูดเสียงเข้ม นนท์มองหน้าตะวันด้วยความสับสน “ผมไม่เข้าใจ...” “ของที่แกขโมยไป” ตะวันพูดเสียงดังขึ้น “ของที่ฉันให้เธอ... เธอน่าจะรู้นะ ฟ้า” คำพูดของตะวันทำให้ฟ้ายิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ ของอะไร? ของที่เขาให้เธอ? เขาให้ของอะไรเธอ? หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์มองตะวันด้วยความสงสัย “ตกลง... พวกแกเป็นพวกเดียวกัน?” “ไม่” ตะวันตอบ “แต่ฉันต้องการของคืน” “แล้วแกจะทำยังไง?” หัวหน้ากลุ่มถาม ตะวันยิ้มมุมปาก “ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง” เขาหันไปมองฟ้า “จำได้ไหม... ที่ฉันเคยบอกว่า... ฉันจะทำให้แน่ใจว่าเธอจะไม่เดินไปสู่แท่นพิธี?” ฟ้าตัวแข็งทื่อเมื่อตะวันพูดถึงประโยคนั้นอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลับ และบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “นนท์!” ฟ้าตะโกน “มีของอะไรที่คุณต้องคืนให้เขาหรือเปล่า?” นนท์มองหน้าฟ้า แล้วมองหน้าตะวัน ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป “ผม...” เขาอึกอัก “ผม... มีบางอย่างที่ต้องคืนให้ตะวันจริงๆ” คำสารภาพของนนท์ทำให้ฟ้าแทบจะยืนไม่อยู่ “อะไร? คุณหมายถึงอะไร!” “ของบางอย่าง... ที่สำคัญกับผมมาก” นนท์พูดเสียงเบา “ผม... ขอโทษนะฟ้า” ก่อนที่ฟ้าจะได้เอ่ยถามอะไรต่อ หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ก็ก้าวเข้ามา “ถ้าอย่างนั้น... ถือว่าเราเคลียร์กัน” เขาหันไปมองตะวัน “เอาของมา” ตะวันพยักหน้า “ในกระเป๋าของนนท์” เมื่อหัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ได้ของที่ต้องการแล้ว พวกเขาก็ถอยร่นออกไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ความวุ่นวายและความสับสนทิ้งไว้เบื้องหลัง ฟ้ามองไปที่นนท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ “คุณ... คุณหลอกฉันเหรอ?” นนท์ก้มหน้ามองพื้น “ผม... ผมจำเป็นต้องทำ” “จำเป็นต้องทำอะไร!” เสียงของฟ้าดังขึ้น ตะวันเดินเข้ามาใกล้ฟ้า “บางที... เรื่องราวทั้งหมดที่เธอคิดว่ารู้... อาจจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมด” เขาพูดพลางมองไปที่นนท์ “แล้ว... ‘สัญญา’ ของเราล่ะ? มันก็ยังไม่ถูกสะสางเหมือนกันใช่ไหม?” ฟ้าหันไปมองตะวันด้วยความรู้สึกที่ตีรวนไปหมด เธอไม่เข้าใจอะไรเลย เธอถูกหลอก? โดยใคร? และ ‘สัญญา’ ที่ตะวันพูดถึง... มันคืออะไรกันแน่? ในขณะที่เธอพยายามจะประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทันใดนั้นเอง นนท์ก็ทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างหมดแรง!