ร่างของนนท์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเริ่มเลื่อนลอย ‘ฟ้า’ ร้องเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจสุดขีด รีบเข้าไปประคองร่างของว่าที่เจ้าบ่าวของเธอทันที “นนท์! นนท์! เกิดอะไรขึ้น!” เธอเขย่าแขนเขาเบาๆ เสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ‘ตะวัน’ ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก ก็รีบเดินเข้ามาสมทบ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นกว่าเดิม “เขาเป็นอะไร?” “ไม่รู้สิ!” ฟ้าตอบเสียงสั่น “อยู่ดีๆ เขาก็...” ทันใดนั้นเอง นนท์ก็พยายามยกมือขึ้นชี้ไปที่ตะวัน “อย่า... อย่าเชื่อเขา... ฟ้า...” เขาพูดเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะหมดสติไปจริงๆ คำพูดสุดท้ายของนนท์ยิ่งเพิ่มความสับสนและความไม่ไว้วางใจให้กับฟ้า เธอหันไปมองตะวันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเคลือบแคลง “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ตะวัน?” เธอถามเสียงแข็ง ตะวันถอนหายใจเบาๆ “ฉันรู้ว่าเธอสับสน... แต่ฉันอยากให้เธอเชื่อฉัน” “เชื่อคุณ?” ฟ้าหัวเราะเยาะ “หลังจากที่เห็นคุณยืนยิ้มมองดูเหตุการณ์แบบนี้? แล้วเมื่อกี้... คุณยังบอกให้ฉันระวังตัว?” “ฉันไม่ได้ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นนะ” ตะวันแก้ต่าง “แต่ฉันรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น” “คุณรู้? แล้วคุณไม่คิดจะบอกฉันเลยเหรอ?” น้ำเสียงของฟ้าเริ่มสั่นเครือ “คุณปล่อยให้ฉันตกอยู่ในอันตรายแบบนี้?” “ฉันไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้” ตะวันพูดอย่างรู้สึกลำบากใจ “ถ้าฉันเข้ามาแทรกแซงโดยตรง... แผนการของฉันจะพัง” “แผนการอะไรของคุณ!” ฟ้าตะคอก “เรื่องของฉันกับนนท์กำลังจะจบลงด้วยดี... แล้วคุณเข้ามาป่วนทำไม!” “จบลงด้วยดีเหรอ?” ตะวันหัวเราะเบาๆ “เธอคิดว่ามันจบลงด้วยดีจริงๆ เหรอ? ที่เธอจะแต่งงานกับผู้ชายที่ปิดบังความลับบางอย่างไว้กับเธอ? ผู้ชายที่พร้อมจะใช้เธอเป็นเครื่องมือ?” คำพูดของตะวันเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของฟ้า เธอหันไปมองหน้านนท์ที่ยังคงหมดสติอยู่บนพื้น “เครื่องมือ? ความลับ? คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่!” “เรื่อง ‘สัญญา’ ที่ฉันพูดถึงเมื่อกี้ไง” ตะวันพูด “เป็นสัญญาที่นนท์ทำไว้กับ ‘เขา’ คนนั้น... คนที่เพิ่งจะจากไป” ฟ้าอ้าปากค้าง “สัญญา? เขา? ใคร?” “คนที่ฉันกำลังตามหาอยู่” ตะวันตอบ “แล้วก็นนท์... ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการของเขา” “แผนการอะไร?” ฟ้าถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน “แผนการที่จะทำให้เธอ... กลับมาหาฉัน” ตะวันพูด ทำให้ฟ้าแทบจะยืนไม่อยู่ “กลับไปหาคุณ?” ฟ้าถามซ้ำ “ไม่... ไม่จริง” “จริงสิ” ตะวันยิ้ม “เธอคิดว่าทำไมฉันถึงรู้เรื่อง ‘ของ’ ที่นนท์ขโมยมา? ทำไมฉันถึงรู้ว่านนท์ต้องคืน ‘ของ’ นั้น? เพราะมันคือส่วนหนึ่งของข้อตกลง... ระหว่างฉันกับเขา” ฟ้ามองตะวันด้วยความไม่เข้าใจ “แล้ว... สัญญาของพวกคุณมันเกี่ยวกับฉันยังไง?” “มันเกี่ยวกับ ‘มรดก’ ของครอบครัวเธอ” ตะวันพูด “มรดกที่ถูกซ่อนไว้... แล้วนนท์ก็รับปากจะช่วยฉันหามัน... แลกกับการที่ฉันจะ... ปล่อยเธอไป” ฟ้าอึ้งไป “คุณ... คุณกำลังบอกว่า... คุณกำลังจะยกฉันให้คนอื่น?” “ไม่ใช่การยกให้” ตะวันแก้ “แต่เป็นการ... แลกเปลี่ยน” “แล้วทำไม... เขาถึงมาบุกงานฉัน?” ฟ้าถาม “เพราะนนท์... ผิดคำพูด” ตะวันตอบ “เขาไม่ยอมคืน ‘ของ’ ที่สำคัญให้กับฉัน... ของที่ฉันเคยให้เธอ... แล้วเธอก็เอาไปให้เขา” ฟ้าตัวแข็งทื่อ ‘ของ’ ที่เขาเคยให้เธอ? เธอคิดถึงสร้อยคอเพชรเม็ดเล็กๆ ที่ตะวันเคยให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อหลายปีก่อน… เขาหมายถึงสร้อยเส้นนั้นเหรอ? “สร้อยเส้นนั้นเหรอ?” ฟ้าถามเสียงสั่น ตะวันพยักหน้า “ใช่... สร้อยเส้นนั้นแหละ” “แล้ว... มันเกี่ยวอะไรกับมรดก?” ฟ้าถามอย่างไม่อดทน “มันคือ ‘กุญแจ’ ไง” ตะวันพูด “กุญแจที่จะเปิดหีบสมบัติ... ที่ซ่อนมรดกทั้งหมดไว้” ฟ้าแทบจะยืนไม่อยู่ เรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับได้ นนท์... คนที่เธอรัก... กำลังจะแต่งงานด้วย... กลับปิดบังเรื่องใหญ่ขนาดนี้ “แล้ว... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันแต่แรก?” ฟ้าถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เพราะฉันกลัวว่าเธอจะ... ไม่เชื่อฉัน” ตะวันตอบ “แล้วก็... ฉันอยากให้เธอได้รู้ความจริงด้วยตัวเอง” “ความจริงที่ว่า... ฉันกำลังจะแต่งงานกับคนโกหก?” ฟ้าถามเสียงสั่น “หรือ... ความจริงที่ว่า... คนที่เธอคิดว่าใช่... อาจจะไม่ใช่คนที่เธอควรจะอยู่ด้วย” ตะวันมองหน้าฟ้า “แล้ว... ‘สัญญา’ ของเรา... มันก็ยังไม่ถูกสะสางเหมือนกันใช่ไหม?” ฟ้ามองไปที่นนท์ที่ยังคงหมดสติอยู่ เธอรู้สึกสับสน เจ็บปวด และไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน ทันใดนั้นเอง การ์ดสองคนก็เข้ามา “ขอโทษนะครับคุณฟ้า... เราต้องพาคุณนนท์ไปโรงพยาบาล” ฟ้าพยักหน้าอย่างอ่อนแรง “ไปสิ... พาเขาไป” เมื่อร่างของนนท์ถูกหิ้วออกไป ฟ้าก็หันไปมองตะวันอีกครั้ง “ตอนนี้... คุณต้องการอะไรกันแน่?” ตะวันยิ้มมุมปาก “ฉันต้องการ... ‘กุญแจ’ คืน” เขาพูด “แล้ว... ก็ต้องการ... ‘เธอ’ คืนด้วย” ฟ้าตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินคำพูดของตะวัน ‘เธอ’ คืน? เขาต้องการเธอคืนงั้นเหรอ? สิ่งที่เธอเพิ่งจะได้รู้มันยิ่งทำให้ใจของเธอสั่นไหว “แต่นนท์... เขาก็ยังรักคุณอยู่นะ” ฟ้าพูดตะกุกตะกัก “รัก?” ตะวันหัวเราะ “ความรักที่มาพร้อมกับความลับ... มันก็แค่ภาพลวงตา” เขาเดินเข้ามาใกล้ฟ้า “ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง... เลือก... ว่าเธอจะอยู่กับใคร” ฟ้ามองตะวันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ตีรวนไปหมด เธอไม่รู้จะเลือกใครดี... และไม่รู้ว่าคำพูดของตะวันเป็นเรื่องจริงแค่ไหน... ในขณะที่ฟ้ากำลังตกอยู่ในห้วงความคิด พนักงานโรงแรมคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา “คุณฟ้าคะ... มีคนฝากข้อความมาให้ค่ะ” เขาแบมือออก โชว์ซองจดหมายสีขาวสะอาดตา ฟ้าหยิบซองมาดู... มันคือชื่อของเธอที่เขียนด้วยลายมือที่เธอคุ้นเคย... ลายมือของนนท์! หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง “จากใครคะ?” เธอถาม “ไม่ทราบครับ... แต่เขาบอกว่า... เป็นเรื่องด่วนที่สุด” ฟ้าเปิดอ่านจดหมายทันที... และสิ่งที่เธออ่าน... ทำให้เธอแทบจะสิ้นสติ...