หลังจากวันนั้น ใบตองรู้สึกราวกับโลกทั้งใบของเธอเปลี่ยนไป ความเศร้าจากการสูญเสียพ่อได้ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ จดหมายและสมุดบันทึกเหล่านั้นไม่ใช่แค่กระดาษ แต่เป็นเหมือนสายใยที่เชื่อมโยงเธอกับพ่อ ให้เธอรู้สึกว่าพ่ออยู่เคียงข้างเสมอ นทียังคงอยู่เป็นกำลังใจให้เธอเสมอ เขาจะมาหาแทบทุกวัน พร้อมขนมหรืออาหารง่ายๆ ที่เขาตั้งใจทำให้เธอ "วันนี้พี่เอาอะไรมาให้ทานครับ" ใบตองถามเมื่อเห็นนทีเดินเข้ามาในครัว พร้อมกล่องกระดาษใบใหญ่ "เค้กช็อกโกแลตครับ ฝีมือพี่เอง" นทีตอบพลางยิ้มกว้าง "โห น่าทานจังเลยค่ะ" ใบตองตาเป็นประกาย "ลองชิมดูสิครับ" นทีตัดเค้กชิ้นโตยื่นให้ใบตอง เธอค่อยๆ ตักเข้าปาก รสชาติเข้มข้น หอมหวาน ละลายในปาก ทำให้เธอหลับตาพริ้มด้วยความพึงพอใจ "อร่อยมากเลยค่ะพี่นที หวานกำลังดีเลย" "ดีใจที่เธอชอบครับ" นทียิ้มอย่างมีความสุข เขามองใบตองที่กำลังเอร็ดอร่อยกับเค้ก ราวกับเด็กน้อย ความรู้สึกอิ่มเอมใจเอ่อล้นขึ้นมาในอก "พี่นทีคะ หนูอยากจะลองทำขนมตามสูตรของคุณพ่อดูค่ะ" ใบตองพูดขึ้นหลังจากทานเค้กหมด "ดีเลยครับ ผมจะช่วย" "แต่หนูไม่แน่ใจว่าสูตรของคุณพ่อจะเหมือนกับที่หนูเคยทำหรือเปล่า" ใบตองหยิบสมุดบันทึกของพ่อขึ้นมาเปิดดู "สูตรขนมของคุณพ่ออาจจะมีอะไรที่พิเศษกว่าที่เรารู้ก็ได้นะครับ" นทีชี้ไปที่หน้าหนึ่งของสมุด "หน้าไหนคะ" "หน้าที่มีรูปดอกกุหลาบสีแดงครับ" ใบตองเปิดไปยังหน้าที่นทีบอก เป็นรูปวาดดอกกุหลาบสีแดงที่สวยงาม และมีข้อความสั้นๆ เขียนกำกับไว้ว่า "หัวใจสำคัญของความหวาน" "ความหมายคืออะไรคะ" ใบตองถาม "ผมไม่แน่ใจครับ แต่ผมคิดว่ามันอาจจะเป็นส่วนผสมบางอย่างที่พิเศษก็ได้" นทีครุ่นคิด "หรือว่าจะเป็น... น้ำกุหลาบ" ใบตองนึกขึ้นได้ "น้ำกุหลาบ?" นทีเลิกคิ้ว "ใช่ค่ะ หนูเคยอ่านเจอในตำราทำขนมโบราณ ว่าน้ำกุหลาบสามารถเพิ่มความหอมหวานที่เป็นเอกลักษณ์ให้กับขนมได้" "น่าสนใจนะครับ งั้นเราลองทำเค้กสปันจ์ของคุณพ่อดูไหมครับ" "ได้เลยค่ะ" ทั้งสองคนเข้าไปในครัว เริ่มต้นเตรียมส่วนผสมอย่างขะมักเขม้น ใบตองตวงแป้ง น้ำตาล และไข่ไก่ตามสูตร ส่วนนทีช่วยตีไข่ให้ขึ้นฟู "พี่นทีคะ หนูว่าเราต้องเพิ่มน้ำกุหลาบลงไปในส่วนผสมไข่ด้วยนะคะ" ใบตองหยิบขวดน้ำกุหลาบที่เธอเพิ่งซื้อมา "ดีครับ ลองใส่ลงไปสักสองสามหยดนะครับ" ทั้งสองช่วยกันผสมส่วนผสมทุกอย่างเข้าด้วยกัน นำเข้าอบในเตาอบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของขนมเริ่มลอยออกมาจากเตาอบ "หอมจังเลยค่ะ" ใบตองยิ้ม เมื่อเค้กอบเสร็จ ใบตองค่อยๆ นำออกมาจากพิมพ์ วางลงบนตะแกรงให้เย็น "ดูสวยงามมากเลยค่ะ" นทีชื่นชม "ลองชิมดูนะคะ" ใบตองตัดเค้กชิ้นเล็กยื่นให้ นทีค่อยๆ ชิม รสชาติหวานละมุน กลิ่นหอมของกุหลาบอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก "อร่อยครับ ใบตอง หอม หวาน นุ่ม ครบทุกรสชาติจริงๆ" "ดีใจจังเลยค่ะ" ใบตองยิ้มแก้มปริ "ผมว่าน้ำกุหลาบมันทำให้เค้กชิ้นนี้พิเศษขึ้นจริงๆ นะครับ" นทีพูด "เหมือนกับความรู้สึกที่หนูมีต่อพี่นทีเลยค่ะ" ใบตองพูดพลางมองหน้านที นทีอึ้งไปเล็กน้อย เขารู้สึกได้ถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของใบตอง "ใบตอง..." เขาเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบา "หนู... หนูรักพี่นทีนะคะ" ใบตองสารภาพอย่างกล้าหาญ ใบหน้าของนทีฉายแววแห่งความสุข เขาค่อยๆ เอื้อมมือมาจับมือของใบตองไว้ "ผมก็รักเธอครับ ใบตอง รักเธอมาก" ทั้งสองมองตากัน ความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้ถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ "ขอบคุณนะคะที่เข้ามาในชีวิตหนู" ใบตองกล่าว "ขอบคุณเธอเหมือนกัน ที่ทำให้พี่ค้นพบความสุขที่แท้จริง" นทีตอบ "คุณพ่อต้องดีใจแน่ๆ เลยค่ะ ที่เห็นเรามีความสุข" ใบตองพูด "ใช่ครับ คุณพ่อเธอคงจะยิ้มอยู่บนฟ้า" ทั้งสองโอบกอดกันแน่น ความหวานที่มากกว่าขนมที่เพิ่งอบเสร็จ ล่องลอยอยู่ในอากาศ "ต่อไปนี้ ความหวานของขนมข้างบ้าน จะเป็นความหวานของเราสองคนนะครับ" นทีพูดเสียงนุ่ม "ค่ะ ความหวานของเราสองคนตลอดไป" ใบตองตอบ