เช้าวันถัดมา รินดารู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องผ่านหน้าต่าง บรรยากาศภายในบ้านดูโปร่งโล่ง สบายตา หลังจากที่ทัชช่วยปรับปรุงห้องนั่งเล่นเมื่อวานนี้ เธอเดินไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วมองไปยังผนังไม้สักเก่าแก่ ภาพวาดที่เธอสั่งซื้อไว้เมื่อคืนนี้มาถึงแล้ว มันถูกห่อหุ้มอย่างดี วางตั้งรออยู่ที่มุมห้อง "โอ้โห มาเร็วจัง" รินดาอุทาน พลางเดินเข้าไปหยิบภาพวาดนั้นขึ้นมาอย่างตื่นเต้น เธอค่อยๆ แกะห่อกระดาษออก เผยให้เห็นภาพกระท่อมหลังเล็กในทุ่งดอกไม้ป่า ภาพวาดสีน้ำมันที่เธอเลือกเมื่อคืนนี้ มันสวยงามกว่าที่เธอคิดไว้มาก สีสันสดใส ลายพู่กันมีชีวิตชีวา เธอจัดการแขวนภาพวาดนั้นลงบนผนังไม้สัก มันดูกลมกลืนเข้ากับบรรยากาศของห้องอย่างสมบูรณ์แบบ สีสันของดอกไม้ตัดกับสีเข้มของไม้สัก สร้างความรู้สึกอบอุ่นและมีชีวิตชีวาให้กับห้องนั่งเล่น "สวยจัง" รินดาพึมพำกับตัวเอง เธอเดินถอยหลังไปมองภาพวาดจากมุมต่างๆ ของห้อง มันทำให้ห้องนี้ดูมีเรื่องราวมากขึ้น ดูอบอุ่นและน่าอยู่ขึ้นเป็นกอง ทันใดนั้นเอง เธอได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น "ใครมาแต่เช้าเลยนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางเดินไปเปิดประตู เมื่อเปิดประตูออก เธอก็พบกับทัช เขายืนยิ้มอยู่หน้าประตู มือข้างหนึ่งถือตะกร้าใบเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยผลไม้สด "อรุณสวัสดิ์ครับคุณรินดา" ทัชกล่าว "เห็นว่าเมื่อคืนมีของมาส่ง เลยแวะมาดู" "ทัช!" รินดาแปลกใจปนดีใจ "เข้ามาเลยค่ะ" เธอผายมือเชิญทัชเข้ามาในบ้าน ทัชก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น แล้วสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ผนังไม้สัก "โอ้โห ภาพวาดสวยมากเลยครับ" เขาชมเชย "มันเข้ากับผนังนี้ได้ดีจริงๆ" "ขอบคุณค่ะ" รินดาตอบพลางยิ้ม "ฉันเลือกภาพนี้เพราะนึกถึงคำพูดของทัชเรื่องภาพที่มีชีวิตชีวา มีเรื่องราว" ทัชเดินเข้าไปใกล้ภาพวาดนั้น พิจารณาอย่างตั้งใจ "ใช่เลย มันดูอบอุ่นดี เหมือนกับว่าเราจะได้ยินเสียงหัวเราะของผู้คนที่อาศัยอยู่ในนั้น" "ใช่ค่ะ" รินดากล่าว "เหมือนเราจะได้กลิ่นดอกไม้หอมๆ ลอยมาตามลม" ทั้งสองคนยืนมองภาพวาดนั้นด้วยกัน โดยไม่พูดอะไร ราวกับกำลังจมอยู่ในโลกของภาพวาดใบนั้น "นี่ครับ" ทัชยื่นตะกร้าผลไม้ให้รินดา "ผมเก็บมาจากสวนหลังบ้านเมื่อเช้านี้ สดๆ เลย" "โอ้โห ขอบคุณมากค่ะ" รินดารับตะกร้ามา "น่าทานจังเลย" "เดี๋ยวผมช่วยล้างให้" ทัชอาสา ทั้งสองคนช่วยกันจัดผลไม้ใส่จาน ล้างให้สะอาด แล้วก็นั่งลงที่โต๊ะอาหารในห้องครัว รินดาชงกาแฟสดให้ทัช แล้วเธอก็หยิบสตรอว์เบอร์รี่สีแดงสดจากตะกร้าขึ้นมาทาน "รสชาติหวานฉ่ำดีจังค่ะ" รินดากล่าว "คงเพราะเก็บมาสดๆ" "แน่นอนครับ" ทัชยิ้ม "ของที่มาจากธรรมชาติ มักจะให้ความรู้สึกที่ดีเสมอ" บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างราบรื่น เติมเต็มความเงียบเหงาของบ้านหลังนี้ให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง รินดารู้สึกว่าเธอสามารถพูดคุยกับทัชได้อย่างเปิดเผย เธอเล่าเรื่องงานของเธอ ความกดดันที่กำลังเจอ และความไม่แน่ใจในอนาคต "บางที" รินดาเอ่ยขึ้น "ฉันอาจจะต้องลองกลับไปตั้งต้นใหม่ ลองกลับไปหาแรงบันดาลใจจากสิ่งรอบตัวเหมือนที่ทัชทำ" "แน่นอนครับ" ทัชตอบ "บางครั้งการพักผ่อน การมองหาสิ่งเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว ก็สามารถจุดประกายไอเดียใหม่ๆ ได้" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมว่า "เหมือนกับไออุ่นจากเตาผิงนั่นแหละครับ มันอาจจะดูธรรมดา แต่ก็สามารถเติมเต็มความอบอุ่นให้หัวใจได้" รินดาเงยหน้าขึ้นมองทัช เธอเห็นแววตาที่จริงจังและเปี่ยมไปด้วยความหวังของเขา "ทัชคะ" เธอถาม "ถ้าฉันอยากจะลองสร้างสรรค์งานที่สะท้อนถึงความอบอุ่นจากธรรมชาติ หรือจากสิ่งเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว ทัชคิดว่ามันจะเป็นไปได้ไหม" "เป็นไปได้อย่างแน่นอนครับ" ทัชตอบอย่างมั่นใจ "ผมเชื่อในตัวคุณ รินดา" คำพูดนั้นทำให้รินดารู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกเหมือนมีใครสักคนมองเห็นศักยภาพในตัวเธอ และพร้อมที่จะสนับสนุนเธอ "ขอบคุณนะคะทัช" เธอเอ่ย "ฉันรู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ" "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น" ทัชยิ้ม "บางครั้งเราก็แค่ต้องการใครสักคนคอยให้กำลังใจ" ทั้งสองคนใช้เวลาช่วงเช้าด้วยกัน พูดคุย แลกเปลี่ยนความคิดเห็น และแบ่งปันความรู้สึกกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ รินดารู้สึกว่าเธอได้พบเจอใครสักคนที่สามารถเข้าใจเธอได้อย่างแท้จริง เมื่อใกล้ถึงเวลาเที่ยง ทัชก็ขอตัวกลับ "ผมต้องไปทำงานแล้วครับ" เขาบอก "ถ้ามีอะไรให้ช่วยอีก บอกได้เสมอเลยนะครับ" "ค่ะ ขอบคุณมากค่ะทัช" รินดาตอบ "ไว้เจอกันใหม่นะคะ" หลังจากทัชกลับไป รินดาก็เดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เธอเดินไปยืนหน้าภาพวาดกระท่อมหลังเล็กในทุ่งดอกไม้ป่า รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ เธอรู้สึกว่าชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น เธอตัดสินใจที่จะลองทำสิ่งใหม่ๆ ลองกลับไปค้นหาแรงบันดาลใจที่แท้จริงในงานของเธอ และเธอก็รู้ว่าเธอมีทัช เพื่อนบ้านที่แสนดี คอยให้กำลังใจอยู่เสมอ