ค่ำคืนนั้น รินดานั่งอยู่หน้าเตาผิงในห้องนั่งเล่นของเธอ เธอกำลังอ่านหนังสือเล่มโปรด แต่สายตาของเธอก็มักจะละไปมองภาพวาดกระท่อมหลังเล็กในทุ่งดอกไม้ป่าอยู่เสมอ ภาพนั้นยังคงให้ความรู้สึกอบอุ่น สันติ และเต็มไปด้วยเรื่องราว เสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากบ้านข้างๆ รินดาเงยหน้าขึ้นมอง เธอเห็นเงาของทัชกำลังขยับไปมาอยู่หลังหน้าต่างบ้านของเขา เธอรู้สึกคิดถึงเขาขึ้นมาอย่างประหลาด ตั้งแต่ที่ทัชเข้ามาในชีวิตของเธอ ทุกอย่างก็ดูสดใสขึ้น ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เคยมีก็ค่อยๆ จางหายไป ทันใดนั้นเอง ประตูบ้านของเธอก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา รินดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมอง และก็พบกับทัชยืนอยู่ตรงนั้น "ทัช!" รินดาอุทานด้วยความประหลาดใจ "เข้ามาได้ยังไงคะ" "ประตูไม่ได้ล็อค" ทัชตอบ ยิ้มบางๆ "เห็นคุณนั่งอยู่หน้าเตาผิง เลยแวะเข้ามา" "อ๋อ... ค่ะ" รินดาอึกอักเล็กน้อย "กำลังอ่านหนังสืออยู่ค่ะ" ทัชเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น แล้วทรุดตัวลงนั่งบนพื้นข้างๆ เตาผิงที่กำลังคุโชน เขาเงยหน้ามองรินดาที่นั่งอยู่บนโซฟา "คืนนี้อากาศเย็นดีนะ" ทัชกล่าว "ผิงไฟแบบนี้ อุ่นดีจริงๆ" "ใช่ค่ะ" รินดาพยักหน้า "รู้สึกเหมือนได้กลับไปบ้านสมัยเด็กเลย" "บ้านหลังเก่าของคุณเป็นยังไงบ้างครับ" ทัชถาม "มีเตาผิงแบบนี้ไหม" "ไม่มีค่ะ" รินดาตอบ "บ้านฉันเป็นบ้านสมัยใหม่ ไม่ค่อยมีพื้นที่สำหรับเตาผิงเท่าไหร่" เธอหยุดคิดไปครู่หนึ่ง "แต่ฉันชอบบรรยากาศแบบนี้นะ มันดูอบอุ่น เป็นกันเอง" "ผมก็ชอบ" ทัชกล่าว "มันทำให้รู้สึกเหมือนได้อยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติ" ทั้งสองคนนั่งอยู่ด้วยกันเงียบๆ ท่ามกลางแสงไฟจากเตาผิงที่สาดส่อง ดวงตาของทั้งคู่สบกันเป็นครั้งคราว "ทัชคะ" รินดาเอ่ยขึ้น "ฉันรู้สึกขอบคุณทัชมากๆ เลยนะ ที่เข้ามาในชีวิตฉัน" ทัชเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ทำไมถึงพูดแบบนั้นครับ" "ก็... ตั้งแต่ที่ทัชเข้ามา ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างมันดีขึ้น" รินดาอธิบาย "ฉันรู้สึกมีกำลังใจขึ้น มีความสุขขึ้น" ทัชยิ้ม "ผมก็รู้สึกดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คุณมีความสุขนะ" เขากล่าว "ผมก็รู้สึกดีใจที่ได้รู้จักคุณเหมือนกัน" บรรยากาศรอบตัวทั้งคู่เต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ราวกับเปลวไฟจากเตาผิงกำลังแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ "บางที" ทัชพูดขึ้น "ความสัมพันธ์ของเราก็เหมือนกับเตาผิงนะ" "เหมือนยังไงคะ" รินดาถาม "ก็... มันต้องมีเชื้อเพลิงที่ดี" ทัชอธิบาย "ต้องมีคนคอยเติมเชื้อเพลิงให้มันอยู่เสมอ แล้วมันก็จะให้ความอบอุ่นแก่เรา" รินดายิ้มให้กับคำเปรียบเทียบของทัช "แล้วเชื้อเพลิงของเราล่ะคะ คืออะไร" ทัชโน้มตัวเข้ามาใกล้ รินดา "ก็... ความเข้าใจ ความห่วงใย แล้วก็... ความรู้สึกดีๆ ที่เรามีให้กันไงครับ" รินดาหน้าแดงเล็กน้อย เธอรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้น เธอเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับทัชเช่นกัน "ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ" รินดาตอบเสียงแผ่วเบา ทัชเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของรินดาอย่างแผ่วเบา "คุณเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากนะครับ รินดา" รินดาหลับตาลง เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย "คุณก็เหมือนกันค่ะ ทัช" เธอตอบ "คุณเป็นคนใจดี อบอุ่น แล้วก็... หล่อมาก" คำชมนั้นทำให้ทัชหัวเราะเบาๆ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้มากขึ้น จนริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะแตะกัน "คืนนี้" ทัชกระซิบ "ผมอยากจะมอบไออุ่นนี้ให้กับคุณนะ" รินดาพยักหน้า เธอไม่สามารถพูดอะไรได้อีกต่อไป เธอรับรู้ได้ถึงความรักที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเธอและทัช แสงไฟจากเตาผิงสาดส่อง เติมเต็มค่ำคืนที่หนาวเหน็บให้กลายเป็นคืนที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก รินดาหลับตาลง เธอรู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ไม่ใช่แค่ไออุ่นจากเตาผิง แต่เป็นไออุ่นจากใครสักคน ที่เข้ามาเติมเต็มช่องว่างในชีวิตของเธอ เธอรู้ดีว่า การเดินทางครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวเดินไปข้างหน้า พร้อมกับทัช เพื่อนบ้านผู้แสนดี ที่เข้ามามอบความอบอุ่นให้กับหัวใจที่เคยเย็นชาของเธอ