อรุณีพึมพำกับตัวเองขณะมองดูใบหน้าซีดเซียวของลูกชายที่ยังคงหลับใหล เธอกุมมือเล็กๆ ของดินไว้ในมือ สัมผัสได้ถึงความเย็นที่ค่อยๆ จางหายไปเมื่อความอบอุ่นจากมือเธอแผ่ซ่านไป ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอได้ใกล้ชิดกับลูกชายขนาดนี้ เธอละเลยเขามากเกินไปจริงๆ หรือเปล่า ความห่วงใยที่ทศพลมีต่อลูกชายของเขา มันชัดเจนจนเธออดเปรียบเทียบกับตัวเองไม่ได้ "ดินลูก แม่ขอโทษนะ" เสียงของเธอแหบพร่า "แม่สัญญาว่าจะอยู่ตรงนี้ จะไม่ไปไหนอีกแล้ว" ความเงียบในห้องพักฟื้นถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ ประตูเปิดออกอย่างแผ่วเบา ทศพลยืนอยู่ตรงนั้น แววตาของเขาสบเข้ากับอรุณีพอดี สีหน้าของเขาไม่มีร่องรอยของการตำหนิ มีเพียงความเหนื่อยล้าและบางสิ่งที่อ่านไม่ออก "คุณอรุณี" เขาเอ่ยเรียกชื่อเธออย่างนุ่มนวล "คุณพักผ่อนบ้างนะครับ คุณดูโทรมมาก" อรุณีผงกศีรษะเล็กน้อย แต่ไม่ได้ปล่อยมือของลูกชาย "ฉันยังไหวค่ะ" เธอตอบสั้นๆ "แค่…แค่อยากอยู่ตรงนี้กับเขาให้นานที่สุด" ทศพลเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ เขามองไปยังเตียงคนไข้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนจะหันกลับมามองอรุณีอีกครั้ง "ผมเข้าใจครับ" เขาพูด "ช่วงเวลาแบบนี้ เราทุกคนต่างก็เป็นห่วงเขา" "คุณ… คุณไม่คิดว่าฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดเลยเหรอคะ" อรุณีถาม น้ำเสียงสั่นเครือ เธอไม่แน่ใจว่าทำไมเธอถึงถามคำถามนี้ออกมา ทั้งที่รู้ดีว่ามันอาจจะนำพาความขัดแย้งกลับมาอีกครั้ง ทศพลถอนหายใจเบาๆ เขาเดินไปนั่งบนเก้าอี้อีกตัวที่อยู่มุมห้อง "อรุณี เราเลิกกันมานานแล้ว เราต่างก็มีชีวิตของตัวเอง เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้เป็นแบบนี้" "แต่อุบัติเหตุมักเกิดขึ้นจากความประมาทเสมอ" อรุณีพูดเสียงเบาลง "บางที… บางทีความประมาทของฉันเอง" "อย่าโทษตัวเองเลยครับ" ทศพลพูด "เรื่องในอดีต ปล่อยมันไปเถอะ ตอนนี้เรามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องกังวล" อรุณีเงียบไป เธอพยายามทำความเข้าใจคำพูดของทศพล ความสงบของเขาชวนให้รู้สึกสบายใจอย่างประหลาด แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจ การที่เขาไม่ต่อว่า ไม่ตำหนิ มันเหมือนกับการยอมรับในสิ่งที่เธอเป็นมาตลอด ซึ่งมันหนักหนากว่าการถูกตำหนิเสียอีก "คุณคิดว่า… เขาจะรู้สึกยังไงคะ ถ้าเขารู้ความจริงทั้งหมด" อรุณีถามต่อ เธอรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสเดียวที่เธอจะสามารถพูดคุยเรื่องนี้กับทศพลได้อย่างเปิดอก ทศพลเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังค้นหาคำตอบในความว่างเปล่า "ผมไม่รู้ครับอรุณี" เขาตอบในที่สุด "แต่ผมเชื่อว่าไม่ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร เราต้องพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน" "เผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า… พ่อแม่ของเขาทะเลาะกันจนสุดท้ายก็ต้องแยกทางกันไป" อรุณีพึมพำ "เขาคงจะรู้สึกแย่มาก" "เด็กทุกคนก็อยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์" ทศพลพูด "แต่บางครั้ง ชีวิตก็ไม่ได้เป็นไปตามที่เราอยากให้เป็น" "แล้วถ้าเขาถามว่าทำไม… ทำไมพ่อกับแม่ถึงต้องแยกทางกัน" อรุณีถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล "ฉันจะตอบเขาว่ายังไงคะ" ทศพลหันกลับมามองเธอ แววตาของเขาอ่อนลง "เราจะหาคำตอบที่ดีที่สุดให้เขาด้วยกัน" เขาพูด "เราจะบอกเขาว่าเราทั้งสองคนรักเขามากแค่ไหน แม้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ก็ตาม" คำพูดนั้นทำให้อรุณีรู้สึกชาไปทั้งหัวใจ "ด้วยกัน" เป็นคำที่เธอไม่ได้ยินจากปากของทศพลมานานมากแล้ว มันเป็นคำที่เธอเคยโหยหา เคยปรารถนา แต่มันก็ผ่านไปแล้ว "แต่… เราจะทำได้จริงๆ เหรอคะ" อรุณีถามอย่างไม่แน่ใจ "เราต่างคนต่างก็… มีชีวิตของตัวเองไปแล้ว" "เรากำลังทำอยู่ไงครับ" ทศพลพูด "คุณอยู่ที่นี่กับลูก เราก็อยู่ที่นี่… ด้วยกัน" อรุณีมองไปที่ลูกชายของเธออีกครั้ง สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ค่อยๆ กลับมาในร่างกาย เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามขจัดความรู้สึกว้าวุ่นในใจออกไป "ขอบคุณนะคะทศพล" เธอพูดเสียงเบา "ที่… ที่ยังเข้าใจ" ทศพลเพียงแค่พยักหน้า เขาไม่ตอบอะไรอีก เขาเพียงแค่นั่งลงข้างๆ อรุณี โดยมีเตียงของดินคั่นกลาง โลกทั้งสองของพวกเขากำลังโคจรกลับมาพบกันอีกครั้งอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบและความหวังริบหรี่ของชีวิตน้อยๆ ที่นอนอยู่ตรงหน้า แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้องพักฟื้น ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย อรุณียังคงนั่งกุมมือของลูกชายอยู่เงียบๆ ส่วนทศพลก็นั่งอยู่ไม่ไกลนัก สายตาของเขามองสลับไปมาระหว่างอรุณีกับดิน ไม่มีใครเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมาอีก แต่ความเงียบครั้งนี้กลับรู้สึกแตกต่างจากความเงียบที่เคยเป็นมา มันมีความเข้าใจ ความเห็นใจ และบางที… อาจจะมีความหวังซ่อนอยู่ "ผมควรจะกลับไปก่อนนะครับ" ทศพลพูดขึ้นทำลายความเงียบ "คุณอรุณีอยากจะอยู่กับดินต่อไหมครับ" อรุณีหันไปมองเขา "ฉัน… ฉันอยากอยู่ตรงนี้ค่ะ" เธอตอบ "คุณหมอบอกว่าเขาอาจจะขยับได้บ้างแล้ว" "ครับ" ทศพลลุกขึ้นยืน "ถ้ามีอะไร ผมอยู่ตรงหน้าห้องครับ" เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อรุณีอยู่กับลูกชายเพียงลำพังอีกครั้ง เธอหันกลับมามองดิน ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง ความเย็นในมือของเขาลดน้อยลงไปมาก "ลูกแม่" เธอพึมพำ "เมื่อไหร่หนูจะตื่นขึ้นมา" เธอรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยที่ฝ่ามือของเธอ ความหวังเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เธอค่อยๆ บีบมือลูกชายเบาๆ "ดิน… ลูกได้ยินแม่ไหม" เธอเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ ในที่สุด เปลือกตาของดินก็กระตุกเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่นั้นยังคงพร่ามัว แต่ก็สามารถมองเห็นใบหน้าของแม่ที่กำลังมองเขาอยู่ "แม่…" เสียงของดินแหบแห้งและแผ่วเบา น้ำตาของอรุณีไหลรินออกมา เธอไม่สามารถกลั้นมันไว้ได้อีกต่อไป "ดิน… ลูก… แม่รักหนูนะ"