หลังจากที่หมอเวชแจ้งข่าวดีเรื่องการย้ายห้องพักของดิน อรุณีและทศพลก็มีความหวังมากขึ้น บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยพิเศษดูผ่อนคลายลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสองคนเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น แม้จะยังมีความอึดอัดอยู่บ้าง แต่ก็มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะแทรกเข้ามาเป็นระยะๆ “จำได้ไหมทศพล” อรุณีเล่าขึ้นขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง “ตอนที่เราไปเที่ยวทะเลกันครั้งแรก… ดินยังเล็กมากเลยนะ” ทศพลพยักหน้า “จำได้สิ… เขาตื่นเต้นมากเลยตอนเห็นคลื่นทะเลครั้งแรก” “ใช่ค่ะ เขาอยากจะวิ่งลงไปเล่นน้ำตลอดเวลาเลย” อรุณีหัวเราะเบาๆ “คุณต้องคอยจับเขาไว้ กลัวเขาจะวิ่งไปไกลเกินไป” “ก็ตอนนั้นกลัวเขาจะเดินไปตกทะเลน่ะสิ” ทศพลตอบพลางยิ้ม “แต่ก็เป็นวันที่สนุกนะ” “สนุกมากเลยค่ะ” อรุณีเห็นด้วย “เราถ่ายรูปกันเยอะแยะเลย… คุณยังจำรูปที่ดินหน้าเลอะทรายได้ไหม” “อ๋อ… รูปนั้นน่ะเหรอ” ทศพลหัวเราะ “หน้าเขาเหมือนลิงเลย” “เหมือนลิงจริงๆ ด้วย” อรุณีหัวเราะตาม “แต่คุณก็ยังอุ้มเขามาทั้งตัวนะ… จนทรายติดเสื้อคุณไปหมดเลย” “ก็เป็นพ่อหนิ” ทศพลตอบ “ใครจะปล่อยให้ลูกเล่นจนตัวมอมแมมโดยไม่ดูแล” บทสนทนาของทั้งสองคนดำเนินไปเรื่อยๆ รอยร้าวที่เคยมีเริ่มถูกเติมเต็มด้วยความทรงจำดีๆ ในอดีต ภาพของครอบครัวที่เคยอบอุ่นค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง “แล้ว… ตอนที่คุณขอฉันแต่งงานล่ะคะ” อรุณีเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน “จำได้ไหม” ทศพลชะงักไปเล็กน้อย เขาพยายามนึกย้อนกลับไป “อืม… จำได้สิ” “ตอนนั้นคุณตื่นเต้นมากเลยนะ” อรุณีเล่าต่อ “มือไม้สั่นไปหมดตอนยื่นแหวนให้ฉัน” “ก็… เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นนิ” ทศพลตอบ “ใครจะไม่ตื่นเต้น” “แต่คุณก็ทำได้ดีนะ” อรุณีบอก “ฉันประทับใจมากเลย” “ตอนนั้น… ฉันคิดว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป” ทศพลพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง “ฉันไม่เคยคิดเลยว่า… วันหนึ่งเราจะต้องแยกทางกัน” “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” อรุณีตอบ “ตอนที่เราตกลงที่จะแยกกัน… ฉันเสียใจมากเลยนะ” “รู้ไหม… ตอนที่เราแยกกัน… ฉันโทษตัวเองมาตลอด” ทศพลสารภาพ “ฉันโทษที่ฉันไม่ดีพอ… ที่ฉันทำให้คุณไม่มีความสุข” “ไม่นะคะทศพล” อรุณีรีบปฏิเสธ “มันไม่ใช่ความผิดของคุณคนเดียว… ฉันเองก็มีส่วนผิดเหมือนกัน” “แต่… ถ้าวันนั้นฉันประนีประนอมมากกว่านี้… ถ้าวันนั้นฉันฟังคุณมากกว่านี้…” ทศพลพูดเสียงแผ่ว “แล้วถ้าวันนั้นฉันใจเย็นมากกว่านี้… ถ้าวันนั้นฉันไม่เอาแต่ใจตัวเอง…” อรุณีสวนกลับ “เราคงไม่ต้องมาเสียใจในวันนี้” ทั้งสองเงียบไปอีกครั้ง ความเจ็บปวดในอดีตยังคงกัดกินใจอยู่ลึกๆ แต่การได้พูดคุยกันเช่นนี้ ก็เหมือนเป็นการช่วยเยียวยาบาดแผลที่เคยมี “คุณ… เคยคิดถึงฉันบ้างไหม” ทศพลถามหลังจากเงียบไปนาน อรุณีหันไปมองเขา “เคยค่ะ… บางครั้งฉันก็นึกถึงช่วงเวลาดีๆ ของเรา” “ฉันก็เหมือนกัน” ทศพลตอบ “บางครั้งฉันก็นึกถึงรอยยิ้มของคุณ… นึกถึงเสียงหัวเราะของคุณ” “แล้ว… ทำไมเราถึงปล่อยให้ทุกอย่างมันพังลงไปนะ” อรุณีถามด้วยความสงสัย “อาจจะเพราะเรายังเด็กเกินไป… ยังไม่เข้าใจชีวิต” ทศพลสันนิษฐาน “เราคิดว่าความรักคือทุกสิ่งทุกอย่าง… แต่จริงๆ แล้วมันมีอะไรมากกว่านั้น” “ใช่ค่ะ” อรุณีเห็นด้วย “มันต้องมีความเชื่อใจ… ความเข้าใจ… และการให้อภัย” “สิ่งที่เราขาดไปในตอนนั้น…” ทศพลกล่าว “และสิ่งที่เราต้องพยายามสร้างขึ้นมาใหม่ในตอนนี้” “ใช่ค่ะ” อรุณีตอบ “เราต้องสร้างมันขึ้นมาใหม่… เพื่อดิน” ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ประตูห้องก็เปิดออก พร้อมกับร่างของแพรวาที่เดินเข้ามา “พี่อรุณี! พี่ทศพล!” เธอร้องเรียกด้วยความดีใจ อรุณีและทศพลหันไปมองแพรวาด้วยความประหลาดใจ “แพรวา… มาได้ยังไง” อรุณีถาม “หนูรีบมาเลยค่ะ” แพรวาตอบ “พอรู้ข่าวว่าพี่ดินอาการดีขึ้น หนูเลยขอลาหยุดมาหาค่ะ” “ขอบใจนะที่เราอุตส่าห์มา” ทศพลกล่าว “ไม่เป็นไรค่ะ” แพรวาตอบ “หนูดีใจที่พี่ดินปลอดภัย” “แล้ว… ตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะ” แพรวาถาม “พี่ดินฟื้นแล้วใช่ไหม” “ยังไม่ฟื้นเต็มที่ค่ะ” อรุณีตอบ “แต่ก็อาการดีขึ้นมากแล้ว” “ดีจังเลยค่ะ” แพรวาถอนหายใจด้วยความโล่งอก “หนูเป็นห่วงพี่ดินมากเลยค่ะ” “ขอบใจนะที่ห่วง” อรุณีบอก “เดี๋ยวถ้าดินฟื้นแล้ว จะให้เขาออกมาเจอหนูนะ” “จริงเหรอคะ!” แพรวาร้องเสียงดัง “ขอบคุณมากค่ะพี่อรุณี!” แพรวานั่งลงข้างเตียงของดิน เธอมองใบหน้าซีดเซียวของเขาด้วยความรู้สึกเป็นห่วง “พี่ดิน… ฟื้นเร็วๆ นะคะ หนูคิดถึงพี่ดินนะคะ” เธอพึมพำ อรุณีและทศพลมองหน้ากัน พวกเขารู้สึกขอบคุณแพรวาที่เข้ามาเติมเต็มบรรยากาศในห้องให้สดใสขึ้น “หนู… มีอะไรจะบอกพี่ทั้งสองคนค่ะ” แพรวาพูดขึ้นมาหลังจากเงียบไปสักพัก “มีอะไรเหรอ” อรุณีถาม “คือ… หนู… หนูอยากจะ… อยากจะขอโทษค่ะ” แพรวาพูดเสียงตะกุกตะกัก “เรื่องที่หนูเคยทำ… เรื่องที่หนูเคยพูด… หนูอยากจะขอโทษพี่อรุณี… แล้วก็พี่ทศพลด้วยค่ะ” อรุณีและทศพลมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ “ขอโทษเรื่องอะไรเหรอแพรวา” อรุณีถาม “เรื่อง… เรื่องที่หนูเคยพยายามจะ… จะทำให้พี่ทศพลเข้าใจผิด… แล้วก็… พยายามจะยุแยงให้พี่อรุณีโกรธพี่ทศพลค่ะ” แพรวาอธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “หนู… หนูเสียใจกับสิ่งที่หนูทำลงไปจริงๆ ค่ะ” ทศพลถอนหายใจ “เรื่องมันผ่านมานานแล้วแพรวา” เขาบอก “ฉันเข้าใจว่าตอนนั้นเธออาจจะ… มีเหตุผลบางอย่าง” “แต่หนูก็ผิดอยู่ดีค่ะ” แพรวายังคงยืนกราน “หนูไม่ควรทำแบบนั้นเลย… หนูทำให้ครอบครัวของพี่พัง” “ไม่นะ” อรุณีรีบพูด “ครอบครัวของเราไม่ได้พังเพราะเธอคนเดียว… มันมีหลายสาเหตุ” “แต่หนูก็เป็นส่วนหนึ่งค่ะ” แพรวายังคงรู้สึกผิด “หนู… หนูอยากจะขอโอกาสแก้ตัวค่ะ” “เธอจะแก้ตัวยังไงล่ะ” ทศพลถาม “หนู… หนูอยากจะช่วยพี่ทั้งสองคน… ในการกลับมาคืนดีกันค่ะ” แพรวาบอก “หนูอยากจะช่วยให้พี่ดินมีครอบครัวที่สมบูรณ์” อรุณีและทศพลมองหน้ากันอีกครั้ง พวกเขารู้สึกประหลาดใจกับการตัดสินใจของแพรวา แต่ก็รู้สึกดีใจที่เธอได้ตระหนักถึงความผิดของตัวเอง “ขอบคุณนะแพรวา” อรุณีบอก “ที่เธอคิดแบบนี้” “หนู… หนูอยากจะทำให้ดีที่สุดค่ะ” แพรวาตอบ “เพื่อพี่ดิน… แล้วก็เพื่อพี่ทั้งสองคน” บทสนทนาของทั้งสามคนดำเนินต่อไป แพรวาเล่าถึงความรู้สึกผิดที่เธอมีมาตลอด ส่วนอรุณีและทศพลก็ค่อยๆ เปิดใจเล่าถึงความรู้สึกของตนเอง การเผชิญหน้ากับอดีตครั้งนี้ ทำให้ทั้งสามคนรู้สึกเบาใจขึ้น และมีความหวังที่จะเริ่มต้นใหม่