อรุณีถามด้วยความเป็นห่วง "เป็นยังไงบ้างคะ" เธอเห็นแววตาที่เหนื่อยล้าและเศร้าหมองของทศพลอย่างชัดเจน มือเรียวยกขึ้นสัมผัสแขนของเขาเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลม ทศพลถอนหายใจยาว "ก็... หมอบอกว่าอาการของดินคงที่แล้วครับ แต่... เขาต้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลอีกระยะใหญ่" เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ความกังวลฉายชัดในทุกคำพูด "อีกระยะใหญ่... นานแค่ไหนคะ" อรุณียิ่งใจคอไม่ดี เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "แล้ว... มีอะไรที่หมอพูดถึงอีกไหมคะ" ทศพลหลุบตาลงมองพื้น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "หมอ... เขาอยากให้เราเข้าไปคุยกันเป็นพิเศษครับ" เขาเงยหน้าขึ้นมองอรุณี สีหน้าเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง "มีบางอย่าง... ที่เกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของดิน" อรุณีรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว "เกี่ยวกับอาการบาดเจ็บ... หมายความว่ายังไงคะ" เธอเอ่ยถามเสียงเบา พลางจับมือทศพลไว้แน่น "ดิน... เกิดอะไรขึ้นอีกหรือเปล่า" "ผม... ผมก็ไม่แน่ใจครับ" ทศพลยอมรับ "แต่ตอนที่ผมเข้าไปในห้องพักฟื้น... ผมเห็น... ผมเห็นบางอย่าง" เขาเว้นจังหวะ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "ผมเห็น... คุณอารี" ชื่อของคุณอารีดังขึ้นมาราวกับเสียงกระซิบ ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุม อรุณีชะงักไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมทศพลถึงพูดถึงผู้หญิงคนนั้นในสถานการณ์แบบนี้ "คุณอารี... มาทำอะไรที่นี่คะ" "นั่นสิครับ ผมก็สงสัยเหมือนกัน" ทศพลขมวดคิ้ว "เธอ... เธอดูเหมือนจะรู้จักกับคุณหมอที่ดูแลดินเป็นอย่างดี" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความไม่สบายใจ "และ... ผมได้ยินเธอคุยกับคุณหมอ... แวบหนึ่ง" "ได้ยินว่าอะไรคะ" อรุณีเร่งถาม เธอรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างที่คืบคลานเข้ามา "เธอพูดถึง... แผลที่ศีรษะของดิน" ทศพลพูดช้าๆ "และ... เธอพูดถึง... พยาน" "พยาน... พยานเรื่องอะไรคะ" อรุณีเริ่มรู้สึกสับสน "ทศพลคะ บอกฉันให้หมดเลย" "ผม... ผมไม่แน่ใจว่าผมได้ยินถูกทั้งหมดหรือเปล่า" ทศพลเอ่ย "แต่มันทำให้ผมรู้สึก... ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล" เขาเงยหน้าขึ้นมองอรุณี ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล "คุณหมออยากให้เราไปพบเขาตอนบ่ายสามโมงครับ... เรื่องผลการรักษาและ... เรื่องอื่นๆ" อรุณีพยักหน้าช้าๆ สมองของเธอเริ่มประมวลผลเรื่องราวที่ทศพลเล่า เธอมองไปที่ทศพลที่นั่งอยู่ข้างๆ ความสัมพันธ์ที่เคยร้าวฉานของพวกเขาดูเหมือนจะถูกเชื่อมโยงอีกครั้งด้วยชะตากรรมของลูกชาย พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนเร้นบางอย่างไปด้วยกัน "เราไปกันค่ะ" อรุณีตัดสินใจ "ฉันจะไปกับคุณ" ทศพลมองเธอด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณครับอรุณี" ทั้งสองคนเงียบไปชั่วครู่ ต่างคนต่างใช้ความคิดของตัวเอง ความกังวลเกี่ยวกับอาการป่วยของดินและความสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลบดบังทุกสิ่งทุกอย่าง "แล้ว... แพรวาล่ะคะ" อรุณีถาม "เธอรู้เรื่องที่คุณอารีมาที่โรงพยาบาลไหม" "ไม่ครับ" ทศพลตอบ "ผมไม่ได้บอกเธอ" "ดีแล้วค่ะ" อรุณีว่า "อย่าเพิ่งให้เธอต้องกังวลไปมากกว่านี้" เวลาเดินไปอย่างเชื่องช้า บ่ายสามโมงใกล้เข้ามา อรุณีและทศพลเดินเข้าไปในห้องทำงานของคุณหมอ บรรยากาศภายในห้องดูเคร่งขรึม คุณหมอผิวขาว รูปร่างท้วม นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ใบหน้าดูจริงจัง "เชิญนั่งครับ คุณอรุณี คุณทศพล" คุณหมอกล่าวเชิญพร้อมผายมือไปยังเก้าอี้สองตัวที่อยู่ตรงหน้า ทั้งสองนั่งลงอย่างเรียบร้อย อรุณีมองไปรอบๆ ห้อง เธอสังเกตเห็นรูปถ่ายครอบครัวเล็กๆ วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ซึ่งดูเหมือนจะเป็นรูปของครอบครัวคุณหมอเอง "ผมได้อ่านรายงานผลการตรวจทั้งหมดแล้วครับ" คุณหมอเริ่มพูด "อาการของน้องดินคงที่แล้วจริงครับ ไม่มีการเสียเลือดเพิ่มเติม และสัญญาณชีพต่างๆ ก็เป็นปกติ" อรุณีรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย "แล้ว... เรื่องที่เขาบาดเจ็บล่ะคะ" เธอเอ่ยถาม "มีอะไรที่พอจะบอกได้บ้างไหมคะ" คุณหมอถอนหายใจเบาๆ "นั่นคือสิ่งที่เราอยากจะคุยกับคุณทั้งสองคนในวันนี้ครับ" เขามองไปที่ทศพล "ผมเข้าใจว่าคุณทศพลได้เจอกับคุณอารีที่นี่" ทศพลพยักหน้า "ครับ ผมเจอเธอที่ห้องพักฟื้น" "คุณอารีเป็นเพื่อนสนิทของครอบครัวผมครับ" คุณหมออธิบาย "เธอเป็นคนที่ห่วงใยเด็กๆ มาก และเมื่อทราบข่าวเรื่องน้องดิน เธอก็เป็นห่วงมากเช่นกัน เธอมาเยี่ยมเพื่อจะถามไถ่และให้กำลังใจ" "แต่... ผมได้ยินเธอพูดกับคุณหมอ" ทศพลพูดแทรกขึ้น "เกี่ยวกับ... พยาน" คุณหมอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลง "ครับ... เรื่องพยาน ผมได้คุยกับคุณอารีไปแล้ว" เขามองหน้าอรุณี "คุณอรุณีครับ... ที่จริงแล้ว... อุบัติเหตุครั้งนี้... ไม่ได้เป็นอุบัติเหตุธรรมดาเสียทีเดียวครับ" อรุณีและทศพลมองหน้ากันอย่างตกตะลึง "หมายความว่ายังไงคะ" อรุณีเอ่ยถามเสียงสั่น "จากผลการตรวจต่างๆ และพยานที่เราได้สอบปากคำ..." คุณหมอเว้นจังหวะ "เราเชื่อว่า... น้องดินได้รับบาดเจ็บจากการกระทำของบุคคลอื่นครับ" คำพูดของคุณหมอราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ อรุณีอ้าปากค้าง ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ ทศพลเองก็ดูเหมือนจะสติแตก เขาจ้องมองคุณหมอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "ใคร... ใครทำครับ" ทศพลถามเสียงแหบพร่า "เป็นไปไม่ได้" "เรายังมีข้อมูลไม่มากพอที่จะระบุตัวผู้กระทำผิดได้ในขณะนี้ครับ" คุณหมอกล่าว "แต่พยานที่เรามี... ได้ให้การที่ค่อนข้างชัดเจนครับ" "พยาน... เป็นใครครับ" อรุณีถาม พยายามรวบรวมสติ "คุณอารีเป็นคนพาพยานมาให้เราครับ" คุณหมอตอบ "เธอได้ยินเสียงดังผิดปกติมาจากบริเวณที่เกิดเหตุ และเธอเห็น... บุคคลที่น่าสงสัยกำลังวิ่งหนีไป" "คุณอารี... เห็น" ทศพลทวนคำ เขาเริ่มรู้สึกสับสน "แล้ว... ทำไมเธอถึงไม่บอกเราก่อน" "คุณอารีต้องการจะให้แน่ใจก่อนครับ" คุณหมออธิบาย "และเธอก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอเห็นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ จนกว่าเธอจะมาคุยกับผมในวันนี้" อรุณีหันไปมองทศพล เธอเห็นความรู้สึกหลากหลายฉายอยู่ในดวงตาของเขา ทั้งความโกรธ ความสับสน และความไม่เข้าใจ "แล้ว... พยานคนนั้น... บอกอะไรบ้างครับ" อรุณีถาม "พยาน... ได้ให้การว่าเขาเห็นคนสองคนกำลังทะเลาะกันอยู่ใกล้ๆ กับบริเวณที่น้องดินประสบอุบัติเหตุครับ" คุณหมอเล่า "และหนึ่งในนั้น... ดูเหมือนจะมีลักษณะคล้ายกับ... คนที่คุณทศพลเคยมีปัญหากัน" คำพูดของคุณหมอทำให้ทศพลหน้าซีดเผือด เขาจำได้ทันทีว่ากำลังพูดถึงใคร "คุณ... หมายถึง... คุณวินัย หรือครับ" ทศพลถามเสียงสั่น คุณหมอพยักหน้าช้าๆ "เรากำลังสืบสวนในประเด็นนี้ครับ" อรุณีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เรื่องราวที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้กำลังคลี่คลายอย่างรวดเร็ว "แล้ว... คุณวินัย... เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้ครับ" อรุณีถาม "ทำไมเขาถึงต้องทำร้ายลูกชายของเรา" "เรายังไม่ทราบแรงจูงใจที่แน่ชัดครับ" คุณหมอตอบ "แต่เรากำลังรวบรวมหลักฐานเพิ่มเติม" บรรยากาศในห้องยิ่งทวีความตึงเครียดมากขึ้น อรุณีมองไปที่ทศพล เธอเห็นความเจ็บปวดและความโกรธที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา "ผม... ผมจะต้องจัดการเรื่องนี้" ทศพลพูดเสียงแข็ง "ผมจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เงียบไป" "เราเข้าใจความรู้สึกของคุณครับ" คุณหมอกล่าว "แต่เราอยากให้คุณใจเย็นก่อน" อรุณีจับมือทศพลไว้แน่น "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะคะ"