ค่ำคืนนั้น อนงค์นาฏนอนไม่หลับ เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนอันเงียบสงัด ภาพคำพูดของนพพรและอนงค์ศักดิ์ยังคงก้องอยู่ในหู "แผนของเรายังไม่จบแค่นี้" คำพูดเหล่านั้นบ่งบอกถึงความอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจของพระยาอัศวรักษ์ในการแต่งตั้งเธอเป็นผู้บริหารสูงสุด และยกทรัพย์สินสำคัญให้อาจจะจุดชนวนความขัดแย้งครั้งใหญ่ในตระกูล แต่เธอก็ไม่เคยคาดคิดว่าความขัดแย้งนั้นจะรุนแรงถึงขนาดนี้ ในใจของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย นพพรและอนงค์ศักดิ์กำลังวางแผนอะไรกันอยู่? พวกเขาจะทำอะไรเพื่อขัดขวางเธอ? และที่สำคัญที่สุด เธอจะสามารถปกป้องบิดา และรักษาตระกูลอัศวรักษ์ไว้ได้หรือไม่? รุ่งเช้า อนงค์นาฏตัดสินใจไปพบพระยาอัศวรักษ์ที่ห้องทำงาน เธอต้องการปรึกษาหารือเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น "ท่านพ่อคะ" อนงค์นาฏกล่าวเมื่อเข้าไปในห้องทำงาน "ดิฉันเป็นกังวลมากค่ะ" พระยาอัศวรักษ์เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ใบหน้าของท่านดูอ่อนเพลียกว่าเมื่อวาน "เป็นเรื่องอะไรไปอนงค์นาฏ" "เรื่องการประชุมเมื่อวานค่ะ" อนงค์นาฏกล่าว "ดิฉันได้ยินนพพรกับคุณลุงอนงค์ศักดิ์คุยกัน พวกเขาดูเหมือนจะยังไม่ยอมแพ้" พระยาอัศวรักษ์ถอนหายใจยาว "ข้ารู้... พวกเขาไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้ได้ง่ายๆ" "แต่ดิฉันไม่รู้ว่าพวกเขากำลังวางแผนอะไรอยู่ค่ะ" อนงค์นาฏกล่าวเสียงสั่นเครือ "ดิฉันกลัวว่าพวกเขาจะทำอะไรที่เลวร้ายกว่านี้" "ไม่ต้องกลัว" พระยาอัศวรักษ์กล่าว พลางจับมือของอนงค์นาฏเบาๆ "พ่อจะอยู่เคียงข้างลูกเสมอ" "แต่ท่านพ่อคะ ท่านก็ได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้ด้วย" อนงค์นาฏกล่าว "ดิฉันไม่อยากให้ท่านต้องมาลำบาก" "มันเป็นหน้าที่ของพ่อ" พระยาอัศวรักษ์กล่าว "พ่อจะปกป้องตระกูลอัศวรักษ์ให้ถึงที่สุด" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "เชิญครับ" พระยาอัศวรักษ์กล่าว หญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง เธอคือวิมล สาวใช้คนสนิทของอนงค์นาฏ "คุณหนูคะ" วิมลกล่าว "มีคนฝากจดหมายมาให้ค่ะ" อนงค์นาฏรับจดหมายมาเปิดอ่าน ทันทีที่อ่านข้อความในจดหมาย ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้นอนงค์นาฏ" พระยาอัศวรักษ์ถาม "จดหมาย... เป็นจดหมายจากทนายความค่ะ" อนงค์นาฏกล่าวเสียงสั่น "เขาบอกว่า... เขามีข้อมูลเกี่ยวกับเบื้องหลังการจัดการทรัพย์สินของท่านพ่อเมื่อหลายปีก่อน" พระยาอัศวรักษ์ขมวดคิ้ว "เบื้องหลังการจัดการทรัพย์สิน? หมายความว่าอย่างไร" "จดหมายบอกว่า... มีการทุจริตเกิดขึ้นค่ะ" อนงค์นาฏกล่าว "มีการนำเงินส่วนหนึ่งของท่านพ่อไปซุกซ่อนไว้ และ... ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ... คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้... คือคุณลุงอนงค์ศักดิ์ค่ะ" พระยาอัศวรักษ์นิ่งอึ้งไป เขารู้ดีว่าอนงค์ศักดิ์เป็นคนทะเยอทะยาน แต่ไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำเรื่องผิดกฎหมายถึงขนาดนี้ "ทนายความคนนั้น... เขาต้องการอะไร" พระยาอัศวรักษ์ถาม "เขาบอกว่า... เขาต้องการให้ท่านพ่อมอบตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดให้แก่น้องชายของเขา" อนงค์นาฏกล่าว "ถ้าท่านพ่อไม่ทำตาม... เขาจะเปิดโปงเรื่องทั้งหมด" "นี่มันเป็นการแบล็กเมล์ชัดๆ" พระยาอัศวรักษ์กล่าวด้วยความโกรธ "เขาคิดว่าข้าพเจ้าจะยอมจำนนต่อคำขู่ของเขาหรือ" "แต่ท่านพ่อคะ" อนงค์นาฏกล่าว "ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดโปงจริง... มันจะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของตระกูลเราอย่างมากนะคะ" "ข้ารู้" พระยาอัศวรักษ์กล่าว "แต่ข้าพเจ้าจะไม่ยอมให้ใครมาข่มขู่" "แล้วเราจะทำอย่างไรดีคะ" อนงค์นาฏถาม "เราต้องหาหลักฐานเพิ่มเติม" พระยาอัศวรักษ์กล่าว "เราต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของข้าพเจ้า และเปิดโปงความผิดของอนงค์ศักดิ์" "ดิฉันจะช่วยท่านพ่อเองค่ะ" อนงค์นาฏกล่าวอย่างแน่วแน่ "ดิฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายตระกูลของเรา" หลังจากนั้น อนงค์นาฏและพระยาอัศวรักษ์ก็เริ่มวางแผนเพื่อหาหลักฐาน พวกเขาติดต่อไปยังอดีตเลขานุการของพระยาอัศวรักษ์ ซึ่งคาดว่าน่าจะมีข้อมูลบางอย่าง "คุณสมศรีคะ" อนงค์นาฏกล่าวทางโทรศัพท์ "ดิฉันอนงค์นาฏค่ะ ดิฉันมีเรื่องสำคัญต้องการจะขอความช่วยเหลือค่ะ" "คุณอนงค์นาฏหรือคะ" เสียงคุณสมศรีดังขึ้นอย่างประหลาดใจ "มีอะไรให้ดิฉันรับใช้คะ" "ดิฉันอยากจะสอบถามเกี่ยวกับเรื่องการจัดการทรัพย์สินของท่านพ่อเมื่อหลายปีก่อนค่ะ" อนงค์นาฏกล่าว "คุณสมศรีพอจะจำเรื่องราวเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้บ้างไหมคะ" คุณสมศรีเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกย้อนกลับไป "เรื่องนั้น... มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนนะคะคุณหนู" "ดิฉันเข้าใจค่ะ" อนงค์นาฏกล่าว "แต่เรื่องนี้สำคัญมากจริงๆ ค่ะ" "ดิฉันจำได้ว่า... ในช่วงนั้น ท่านอนงค์ศักดิ์เข้ามามีบทบาทในการจัดการเรื่องการเงินของท่านพี่ใหญ่ค่อนข้างมากค่ะ" คุณสมศรีกล่าว "และมีบางครั้งที่ดิฉันรู้สึกว่า... มีความผิดปกติเกิดขึ้น" "ความผิดปกติอย่างไรคะ" อนงค์นาฏถามอย่างใจจดใจจ่อ "คือ... เงินบางส่วนที่ควรจะเข้าบัญชีของท่านพี่ใหญ่... กลับถูกโอนไปยังบัญชีอื่นค่ะ" คุณสมศรีกล่าว "ดิฉันพยายามจะสอบถามท่านอนงค์ศักดิ์แล้ว แต่เขาก็ปัดให้เป็นเรื่องเล็กน้อย" "แล้ว... คุณสมศรีพอจะจำได้ไหมคะว่าบัญชีอื่นนั้นเป็นของใคร" อนงค์นาฏถาม "ดิฉันจำไม่ได้แน่ชัดค่ะ" คุณสมศรีกล่าว "แต่จำได้ว่า... เป็นบัญชีของบริษัทนอกที่ตั้งขึ้นมาใหม่" ข้อมูลของคุณสมศรีทำให้พระยาอัศวรักษ์และอนงค์นาฏมั่นใจมากขึ้นว่า อนงค์ศักดิ์มีส่วนรู้เห็นในการทุจริตจริง "เราต้องหาหลักฐานเพิ่มเติม" พระยาอัศวรักษ์กล่าว "เราต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าอนงค์ศักดิ์เป็นคนทำผิดจริง" "ดิฉันจะทำทุกอย่างค่ะท่านพ่อ" อนงค์นาฏกล่าวอย่างแน่วแน่ "เพื่อปกป้องเกียรติของท่าน และของตระกูลเรา" ค่ำคืนนั้น อนงค์นาฏนอนหลับได้ดีขึ้นเล็กน้อย เธอรู้สึกมีความหวังว่าความจริงจะถูกเปิดเผย และความยุติธรรมจะกลับคืนมา