อนงค์นาฏก้าวเข้าไปในห้องทำงานของบิดาอย่างเชื่องช้า บรรยากาศภายในยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความทรงจำ กลิ่นหนังสือเก่า กลิ่นบุหรี่ที่บิดาของเธอเคยสูบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของคุณหญิงประไพผู้เป็นมารดา ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ราวกับเวลาถูกแช่แข็งเอาไว้ตั้งแต่คืนเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ตำรวจบางส่วนยังคงปฏิบัติหน้าที่อยู่ พวกเขากำลังเก็บหลักฐานเพิ่มเติมอย่างละเอียดถี่ถ้วน อนงค์นาฏเดินสำรวจไปรอบๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าและความกังวล เธอเห็นโต๊ะทำงานไม้โอ๊คขนาดใหญ่ที่บิดาของเธอเคยใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นั่น กองเอกสารกระดาษวางซ้อนกันเป็นตั้ง โคมไฟตั้งพื้นดีไซน์คลาสสิกยังคงตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง และภาพถ่ายครอบครัวใบใหญ่ที่ประดับอยู่บนผนังก็ยังคงสื่อถึงความผูกพันที่เคยมีมา "คุณหญิงครับ พวกเราเก็บหลักฐานเพิ่มเติมเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งรายงาน คุณหญิงประไพพยักหน้ารับ ก่อนจะหันมาพูดกับอนงค์นาฏ "แม่ว่าเรากลับกันก่อนเถอะลูก ที่นี่มีแต่ความทรงจำที่ทำให้ใจเจ็บเปล่าๆ" "ไม่ค่ะคุณแม่ อนงค์นาฏยังอยากอยู่ที่นี่อีกสักพักนะคะ" อนงค์นาฏเอ่ยขึ้น น้ำเสียงยังคงสั่นเครือด้วยความไม่สบายใจ "อนงค์นาฏรู้สึกว่ามีบางอย่างที่เรามองข้ามไปค่ะ" คุณหญิงประไพถอนหายใจยาว "แม่เข้าใจว่าลูกเสียใจนะ แต่การรื้อฟื้นความทรงจำเก่าๆ มันไม่ได้ช่วยอะไรขึ้นมาหรอกลูก" "แต่ถ้ามันมีเบาะแสล่ะคะคุณแม่ ถ้าเราไม่ลองหาดูเลย บางทีเราอาจจะพลาดอะไรไปก็ได้" อนงค์นาฏเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของบิดา เธอค่อยๆ กวาดสายตาสำรวจไปทั่วบริเวณอย่างละเอียดอีกครั้ง เธอหยิบเอกสารบางส่วนขึ้นมาดูอย่างพิจารณา แผ่นกระดาษเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยลายมือของบิดาเธอ รอยหมึกที่ซีดจางไปตามกาลเวลา ชวนให้นึกถึงช่วงเวลาที่บิดายังมีชีวิตอยู่ "นี่มันอะไรกันคะ" อนงค์นาฏพึมพำ เมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นลิ้นชักเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงาน เธอไม่เคยเห็นลิ้นชักนี้มาก่อน หรืออาจจะเคยเห็นแต่ก็จำไม่ได้ "คุณแม่คะ ลิ้นชักนี่มัน..." คุณหญิงประไพเดินเข้ามาดู "แม่ก็ไม่เคยเห็นเหมือนกันนะลูก มันคงเป็นลิ้นชักลับที่พ่อของลูกสร้างขึ้นมาเอง" อนงค์นาฏค่อยๆ ดึงลิ้นชักออกมาอย่างระมัดระวัง ด้านในมีเพียงกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่ เธอมือสั่นเล็กน้อยขณะที่หยิบกล่องใบนั้นออกมาวางบนโต๊ะทำงาน ฝากล่องปิดสนิท เธอค่อยๆ เปิดมันออก ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้เธอแทบลืมหายใจ ด้านในกล่องมีจดหมายเก่าๆ ปึกหนึ่งซุกซ่อนอยู่ จดหมายทุกฉบับถูกเขียนด้วยลายมือของบิดาเธอ และที่น่าตกใจคือซองจดหมายบางฉบับมีตราประทับของบริษัทคู่แข่งของตระกูลอัศวรักษ์ อนงค์นาฏหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว เนื้อหาในจดหมายทำให้เธอตาเบิกกว้าง "เป็นไปไม่ได้..." เธอพึมพำ "อะไรเหรออนงค์นาฏ" คุณหญิงประไพถามอย่างร้อนรน "จดหมายฉบับนี้... ท่านพ่อเขียนถึงคุณมานพค่ะ" อนงค์นาฏบอกเสียงสั่น "ท่านพ่อขอความช่วยเหลือจากคุณมานพ เพื่อให้จัดการเรื่องบางอย่างให้..." "คุณมานพ? คุณมานพที่ทำงานกับบริษัทคู่แข่งของเราน่ะเหรอ" คุณหญิงประไพถามด้วยความฉงน "ใช่ค่ะคุณแม่" อนงค์นาฏตอบพลางหยิบจดหมายอีกฉบับขึ้นมาดู "ในจดหมายฉบับนี้ ท่านพ่อพูดถึงการถ่ายโอนทรัพย์สินบางส่วน... และกล่าวถึงแผนการบางอย่างที่เกี่ยวกับธุรกิจของเรา" เธอเริ่มไล่อ่านจดหมายไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ทุกตัวอักษรที่อ่านยิ่งทำให้เธอสับสนและเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น ความจริงที่ค่อยๆ เผยออกมานั้นโหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "ท่านพ่อ... ท่านพ่อกำลังจะทำอะไรคะ" เธอถามตัวเองเบาๆ "ลูกเจออะไรในนั้นบ้าง" คุณหญิงประไพถาม สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "คุณมานพ... ท่านพ่อขอให้คุณมานพช่วยเรื่องการปลอมแปลงเอกสารทางการเงินบางอย่างค่ะ" อนงค์นาฏพูดเสียงขาดห้วง "และ... และท่านพ่อกำลังจะยกหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทให้คุณมานพด้วย" คุณหญิงประไพถึงกับทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของสามีอย่างหมดแรง "ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้... ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้" "ในจดหมายฉบับนี้..." อนงค์นาฏหยิบจดหมายอีกฉบับขึ้นมาอีกครั้ง "ท่านพ่อเขียนถึง... เรื่องที่ท่านแม่ไม่เคยรู้มาก่อนค่ะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองมารดา ดวงตาเต็มไปด้วยความเห็นใจและความเจ็บปวด "เรื่องอะไรเหรออนงค์นาฏ" คุณหญิงประไพถาม น้ำเสียงแผ่วเบา "ท่านพ่อ... ท่านพ่อกำลังจะแต่งงานใหม่ค่ะ" อนงค์นาฏบอก "และผู้หญิงคนนั้น... ก็คือ... ก็คือคุณวาสนาค่ะ" คำพูดของอนงค์นาฏเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของคุณหญิงประไพ เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ "คุณวาสนา? ผู้หญิงที่... ที่เป็นเลขาของพ่อมาตลอดน่ะเหรอ" "ใช่ค่ะคุณแม่" อนงค์นาฏพยักหน้า น้ำตาเริ่มคลอ "และท่านพ่อกำลังจะโอนทรัพย์สินทั้งหมด... รวมถึงหุ้นบริษัท... ให้กับคุณวาสนาและลูกของเธอค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน เสียงนาฬิกาแขวนผนังดังติ๊กต่อกเป็นจังหวะที่ชวนวังเวง อนงค์นาฏรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า นี่คือความจริงที่บิดาของเธอปิดบังมาตลอด นี่คือเหตุผลที่ทำให้ทุกอย่างพังพินาศไปเช่นนี้ ความโลภ ความเห็นแก่ตัว และความรักที่ผิดทางของบิดาเธอ กำลังจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสร้างมา "แล้ว... แล้วการเสียชีวิตของท่านพ่อล่ะคะ" อนงค์นาฏถาม พลางหยิบจดหมายฉบับสุดท้ายขึ้นมาอ่าน "ในจดหมายฉบับนี้... ท่านพ่อเขียนไว้ว่า..." เธออ่านข้อความสุดท้ายในจดหมายของบิดาด้วยความตกใจสุดขีด "ท่านพ่อ... ท่านพ่อเขียนว่า ท่านตัดสินใจที่จะจบชีวิตตัวเอง... เพราะท่านรู้สึกผิดกับทุกสิ่งที่ทำไป... และไม่อยากให้ความจริงเรื่องนี้เปิดเผยออกไป..." น้ำตาของอนงค์นาฏไหลอาบแก้ม เธอกอดจดหมายไว้แน่น ความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้าใส่บิดาของเธอในวาระสุดท้าย เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน "แต่... ถ้าท่านพ่อเสียชีวิตด้วยตัวเอง... แล้วทำไม..." อนงค์นาฏเงยหน้ามองมารดา "ทำไมถึงมีร่องรอยของการต่อสู้ในห้องทำงานคะ" เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวในหัว ภาพของตำรวจที่เข้าตรวจสอบ ภาพของคุณมานพที่ดูมีพิรุธเมื่อคืนนี้ ทุกอย่างเริ่มเชื่อมโยงกันอย่างน่าขนลุก "คุณมานพ... เขาต้องรู้เรื่องนี้แน่ๆ" อนงค์นาฏพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น "เขาต้องเข้ามาเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของท่านพ่อแน่ๆ" คุณหญิงประไพมองดูลูกสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "ใจเย็นๆ ก่อนนะลูก เราต้องค่อยๆ คิด" "แล้วถ้าคุณวาสนาล่ะคะคุณแม่" อนงค์นาฏถาม "เธอต้องรู้เรื่องนี้เหมือนกัน เธออาจจะเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลังทั้งหมด" ความจริงอันโหดร้ายที่ซ่อนอยู่ในกล่องไม้เก่าๆ ใบนี้ กำลังจะเปลี่ยนทิศทางของเรื่องราวทั้งหมด อนงค์นาฏรู้สึกได้ว่าการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมของเธอนั้น เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น