เสียงกุญแจหมุนเข้าที่รูกุญแจดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตูที่คุ้นเคย แต่ไม่ใช่เสียงของใครคนใดคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้มาตลอดหลายปี รุ่งอรุณของวันเสาร์ที่ฟ้ายังมืดสลัว น่านมีก้าวออกมาจากห้องนอนด้วยความรู้สึกประหลาดใจระคนหวาดหวั่น เธอยืนตะลึงอยู่กลางโถงทางเดินกว้างเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนประจันหน้าอยู่กับพ่อของเธอที่ประตูหน้าบ้าน "ใครคะ" น่านเอ่ยถามเสียงสั่น มือเล็กกำชายเสื้อคลุมของตัวเองแน่น ชายหนุ่มหันมา ดวงตาคู่คมที่เคยอ่อนโยนฉายแววเหนื่อยล้าและเจ็บปวดจ้องมองมาที่เธอ แววตานั้น... น่านจำได้ดี เหมือนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกที่แตกสลาย "น่าน..." เสียงนั้นแหวกอากาศเข้ามาในโสตประสาทของเธอ ราวกับคลื่นยักษ์ซัดเข้าฝั่ง มันทุ้ม ลึก และเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "ไม่เจอกันนานเลยนะ" "ภาคิน..." ชื่อนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของน่านเบาหวิว ราวกับกำลังเอ่ยถึงผีในความทรงจำ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือภาคิน พี่ชายคนโตของเธอ พี่ชายที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อนโดยไม่มีแม้แต่คำบอกลา วินัย บิดาของทั้งสอง ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าฉายแววตกตะลึงจนซีดเผือด เขาไม่เคยคาดคิดว่าวันที่ลูกชายคนโตของเขาจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งจะเป็นในลักษณะนี้ "น่าน... หนู..." วินัยพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ปลายลิ้น ภาพตรงหน้ามันราวกับความฝันร้ายที่เขาพยายามจะลืมเลือนมาตลอดสิบปี ภาคินก้าวเท้าเข้ามาในบ้านโดยไม่รอคำเชิญชวน แสงไฟสลัวจากโถงทางเดินสาดกระทบใบหน้าของเขา เผยให้เห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่หางคิ้วซ้าย และริ้วรอยที่เพิ่มขึ้นรอบดวงตา ซึ่งบ่งบอกถึงกาลเวลาที่ยากลำบาก เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มหน้าใสคนเดิมอีกต่อไป แต่เป็นชายหนุ่มที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน "ผมกลับมาแล้วครับพ่อ" ภาคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาละสายตาจากน่าน หันไปมองบิดาที่ยืนนิ่งอยู่ น่านยังคงยืนอยู่ที่เดิม ขาของเธออ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น สองปีที่แล้ว หลังจากเธอได้ยินข่าวการเสียชีวิตของภาคินจากแหล่งข่าวที่ไม่เป็นทางการ เธอเสียใจมากเพียงใด และตอนนี้... การปรากฏตัวของเขาคืออะไรกันแน่ "ภาคิน... มันเป็นไปได้อย่างไร" วินัยถามเสียงแหบพร่า "ผมมีเรื่องต้องอธิบายครับพ่อ" ภาคินตอบ ดวงตาจับจ้องไปที่บิดาของตนเอง "อธิบายอะไร! แกหายไปสิบปี! ทำไม! ทำไมแกถึงไปโดยไม่บอกอะไรเลย!" เสียงของวินัยเริ่มดังขึ้น ความตกใจแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธที่ประทุขึ้นอย่างรวดเร็ว "ผมก็อยากจะบอกนะครับพ่อ แต่ตอนนั้นมันมีเหตุจำเป็น" ภาคินตอบ พยายามควบคุมอารมณ์ "เหตุจำเป็นอะไร! แกทิ้งพวกเรา! ทิ้งแม่ของแก! ทิ้งน่าน! แกเคยคิดถึงพวกเราบ้างไหม!" วินัยแผดเสียงออกมา ความเจ็บปวดที่เก็บกดมานานระเบิดออกมาอย่างไม่อาจควบคุม น่านมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยหัวใจที่บีบรัด เธอไม่เคยเห็นพ่อของเธอโมโหขนาดนี้มาก่อน และการเผชิญหน้าระหว่างพ่อกับภาคิน พี่ชายที่เธอคิดว่าจากไปตลอดกาล มันทำให้เธอสับสนและหวาดกลัว "ผมขอโทษครับพ่อ" ภาคินทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่กลางโถงทางเดิน ใบหน้าของเขาหมองลง "ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมผิดเองที่หายไป ผมขอโทษจริงๆ" "ขอโทษ! ขอโทษแล้วมันจะทำให้แม่แกกลับมาได้ไหม! ขอโทษแล้วมันจะทำให้สิบปีที่ผ่านมาของพวกเราหายไปหรือไง!" วินัยเดินเข้ามาใกล้ภาคิน ยืนคร่อมร่างลูกชายที่นั่งอยู่บนโซฟา "ผมรู้ครับพ่อ ผมรู้ว่าผมทำให้แม่ต้องเสียใจมากแค่ไหน" ภาคินเงยหน้าขึ้นมองบิดา แววตาของเขาฉายแววสำนึกผิดอย่างแท้จริง "ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้เลย" "ไม่ได้ตั้งใจ! แล้วแกตั้งใจจะทำอะไร! แกจะไปผจญภัย! แกจะไปหาความสุขของแก! ทิ้งคนที่รอแกอยู่ข้างหลัง!" วินัยชี้หน้าลูกชายอย่างเกรี้ยวกราด "ผมไม่ได้ไปหาความสุขครับพ่อ" ภาคินตอบเสียงแผ่วเบา "ผมไปเพราะผมมีเรื่องที่ต้องจัดการ" "เรื่องอะไร! บอกมาสิ! แกไปทำอะไรมา! ทำไมถึงไม่เคยติดต่อกลับมาเลย! ทำไมถึงปล่อยให้พวกเราคิดว่าแกตายไปแล้ว!" เสียงของวินัยสั่นเครือ "ผม... ผมไม่สามารถบอกได้ในตอนนั้นครับ" ภาคินเอ่ย "แต่ตอนนี้ ผมพร้อมที่จะเล่าทุกอย่างแล้ว" น่านค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้โซฟา เธอทนดูพ่อกับพี่ชายทะเลาะกันแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไป "พ่อคะ... พอเถอะค่ะ" น่านเอ่ยเสียงเบา "พี่ภาคินเพิ่งกลับมา เราน่าจะคุยกันดีๆ ก่อนนะคะ" วินัยหันมามองน่าน แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ความโกรธยังคงคุกรุ่นอยู่ "น่าน... หนูไม่เข้าใจ" วินัยพูดกับลูกสาว "แกไม่รู้ว่าภาคินทำอะไรไว้บ้าง" "หนูไม่รู้ค่ะพ่อ" น่านตอบ "แต่หนูรู้ว่าพี่ภาคินคือพี่ชายของหนู และเขาเพิ่งกลับมาหลังจากที่หายไปนาน หนูอยากให้เราคุยกันให้เข้าใจ" ภาคินมองน่านด้วยความรู้สึกผิด เขาเห็นน้องสาวของเขาเติบโตขึ้นมาก เธอมีความคิดความอ่านและกล้าหาญขึ้นกว่าเดิม "ผม... ผมขอโทษนะน่าน" ภาคินพูดกับน่าน "ที่ทำให้เราเป็นห่วง" น่านพยักหน้าเล็กน้อย เธอเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ ภาคิน วินัยมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาเดินหันหลังให้ทั้งสองคน ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างที่ยังคงมืดสนิท "ผมจะเล่าให้ฟังทั้งหมดครับพ่อ" ภาคินกล่าวขึ้นอีกครั้ง "แต่ผมขอให้พ่อกับน่านฟังให้จบก่อนนะครับ" วินัยถอนหายใจยาว ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับลูกชายอีกครั้ง บรรยากาศในบ้านหลังใหญ่ที่เคยอบอุ่น กลับกลายเป็นอึมครึมไปด้วยความตึงเครียดและความรู้สึกที่ค้างคาใจมานานนับสิบปี การกลับมาของภาคินไม่ได้นำพาเพียงความยินดี แต่กลับเปิดบาดแผลเก่าให้ลึกยิ่งขึ้น "เอาเลย" วินัยตอบเสียงห้วน "พ่อจะฟัง" ภาคินสูดหายใจลึก เขามองไปที่พ่อและน้องสาว ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวที่เก็บงำไว้มาตลอดสิบปี