พัทธดนย์เดินกลับเข้ามาในห้องทำงานแพทย์ สีหน้าของเขาซีดเผือด พายรีบเดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง "คุณหมอคะ เกิดอะไรขึ้นคะ" พัทธดนย์ถอนหายใจอย่างหนัก "ฉัน... ได้รับโทรศัพท์" เขาเอ่ยเสียงแผ่ว "เกี่ยวกับเรื่องร้องเรียน" "เรื่องร้องเรียน? เรื่องอะไรคะ" พายถาม พลางจับแขนของพัทธดนย์เบาๆ "เกี่ยวกับ... ความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมของเรา" พัทธดนย์กล่าว "มีคนร้องเรียนไปที่คณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริง" พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "อะไรนะคะ! ใคร... ใครกันที่ทำแบบนี้" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" พัทธดนย์ส่ายหน้า "แต่เขาบอกว่ามีหลักฐาน... และจะนัดฉันไปให้การ" "เป็นไปไม่ได้" พายพึมพำ "เรา... เราไม่เคยทำอะไรที่เสียหายเลยนะคะ" "ฉันก็คิดแบบนั้น" พัทธดนย์มองพายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน "แต่ถ้ามีคนตั้งใจจะใส่ร้ายเราล่ะ... เขาจะทำยังไง" "แต่ใครล่ะคะที่จะทำแบบนี้" พายถามอย่างร้อนรน "เราไม่ได้มีศัตรูที่ไหนเลย" พัทธดนย์นิ่งคิด เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ราวกับจะหาคำตอบจากสิ่งรอบตัว ภาพใบหน้าของผู้คนที่เขาเคยพบเจอผุดขึ้นมาในหัว แต่ก็ไม่มีใครที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ต้องสงสัยอย่างชัดเจน "คุณหมอคะ" พายเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "หนู... หนูอาจจะพอเดาออกว่าใคร" พัทธดนย์หันไปมองพายทันที "ใคร?" พายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูด "หนู... คิดว่าน่าจะเป็นคุณหมอชนิตาค่ะ" "ชนิตา?" พัทธดนย์เอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างอดไม่ได้ "ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นล่ะ" "ก็... ตั้งแต่งานเลี้ยงวันนั้น ที่คุณหมอประกาศว่าจะลงสมัครตำแหน่งหัวหน้าภาควิชา... คุณหมอชนิตาดูเหมือนจะไม่พอใจเลยค่ะ" พายอธิบาย "เธอพูดจาประชดประชันหลายอย่าง แล้วก็... มีท่าทีแปลกๆ กับหนูด้วย" "แต่... การจะร้องเรียนแบบนี้... มันเกินไปหน่อยนะ" พัทธดนย์ยังคงอึ้ง "เธอจะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ" "หนูไม่แน่ใจค่ะ" พายถอนหายใจ "แต่ถ้าไม่ใช่เธอ... แล้วจะเป็นใครได้อีกคะ" พัทธดนย์ครุ่นคิดถึงคำพูดของพาย เขารู้ดีว่าชนิตาเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานสูง และการที่เขาจะลงสมัครในตำแหน่งที่เธอหมายปอง ก็อาจจะทำให้เธอไม่พอใจได้จริง "เอาล่ะ... ไม่ว่าใครจะเป็นคนทำ" พัทธดนย์กล่าวอย่างหนักแน่น "ฉันจะเผชิญหน้ากับมัน" "แล้ว... เราจะทำยังไงคะ" พายถาม "ฉันจะรอการติดต่อจากคณะกรรมการฯ" พัทธดนย์ตอบ "แล้วก็จะชี้แจงความจริงทั้งหมด" "หนูจะไปด้วยนะคะ" พายรีบบอก "ไม่เป็นไรหรอกพาย" พัทธดนย์ปฏิเสธ "เรื่องนี้เป็นเรื่องของฉัน" "แต่คุณหมอคะ... มันเกี่ยวกับหนูด้วย" พายยืนกราน "หนูมีสิทธิ์ที่จะไป และหนูก็อยากจะอยู่เคียงข้างคุณหมอ" พัทธดนย์มองพาย เขารู้ว่าเธอพูดถูก ความรู้สึกขอบคุณเอ่อล้นในใจ "ก็ได้... ถ้าเธออยากจะไปด้วย" เขาตอบ "แต่เธอต้องสัญญาว่าจะให้ฉันเป็นคนพูดเป็นหลักนะ" "ค่ะ หนูสัญญา" พายยิ้มโล่งอก ทั้งสองเดินออกจากห้องทำงานแพทย์ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น พัทธดนย์รู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่สนามรบ เขาไม่รู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะจบลงอย่างไร เช้าวันรุ่งขึ้น พัทธดนย์มาถึงโรงพยาบาลแต่เช้า เขาเดินตรงไปยังห้องทำงานของตนเอง บรรยากาศในโรงพยาบาลดูเหมือนจะสงบกว่าปกติ แต่พัทธดนย์รู้ดีว่า ภายใต้ความสงบนั้น อาจจะมีคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวขึ้น ไม่นานนัก เขาก็ได้รับอีเมลจากคณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริง นัดหมายให้เขาเข้าชี้แจงในวันมะรืนนี้ พัทธดนย์เปิดอ่านรายละเอียดอย่างละเอียด เขาพบว่าในเอกสารคำร้อง มีการระบุชื่อพยานบางส่วน และหนึ่งในนั้นคือชื่อของ "คุณหมอชนิตา" "เป็นอย่างที่พายคิดจริงๆ ด้วย" พัทธดนย์พึมพำ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพาย "ฮัลโหลพาย" พัทธดนย์กล่าว "ฉันได้รับนัดหมายแล้วนะ" "แล้ว... ใครเป็นคนร้องเรียนคะ" พายถามเสียงสั่น "ก็... คุณหมอชนิตาไง" พัทธดนย์ตอบ "เธอเป็นพยานคนหนึ่งในคำร้อง" พายถอนหายใจ "หนูรู้อยู่แล้วค่ะ" "ฉันจะชี้แจงความจริงทั้งหมด" พัทธดนย์กล่าวอย่างหนักแน่น "ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชื่อเสียงของฉัน และ... ของเรา" "หนูเชื่อมั่นในตัวคุณหมอค่ะ" พายตอบ "หนูจะรอคุณหมอที่ห้องรอ" "ขอบใจนะพาย" พัทธดนย์กล่าว "เธอเป็นกำลังใจที่สำคัญที่สุดของฉันจริงๆ" หลังจากวางสายจากพาย พัทธดนย์ก็เริ่มเตรียมตัว เขาหยิบเอกสารต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับหลักการปฏิบัติงานทางการแพทย์ และหลักการของโรงพยาบาลขึ้นมาทบทวน เขาต้องการที่จะเตรียมพร้อมรับมือกับทุกคำถามที่อาจจะถูกถาม ขณะที่เขากำลังอ่านเอกสารอย่างตั้งใจ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "เชิญครับ" พัทธดนย์กล่าว ประตูเปิดออก เผยให้เห็นร่างของ ดร. วิโรจน์ ผู้อำนวยการโรงพยาบาล "สวัสดีครับคุณหมอพัทธดนย์" ดร. วิโรจน์กล่าว "ผมขอรบกวนเวลาสักครู่ได้ไหมครับ" "เชิญครับ ท่านผู้อำนวยการ" พัทธดนย์รีบลุกขึ้นยืน "ผมทราบเรื่องที่คุณได้รับแจ้งจากคณะกรรมการฯ แล้ว" ดร. วิโรจน์กล่าวพลางถอนหายใจ "ผมเสียใจด้วยจริงๆ ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น" "ผมก็เสียใจครับท่าน" พัทธดนย์ตอบ "แต่ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้ทำอะไรผิด" "ผมเชื่อในตัวคุณหมอ" ดร. วิโรจน์กล่าว "ผมรู้ว่าคุณหมอเป็นแพทย์ที่มีคุณภาพ และมีความรับผิดชอบสูง" "ขอบคุณครับท่าน" "แต่... เรื่องนี้มันอาจจะส่งผลกระทบต่อการพิจารณาตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาของคุณหมอได้" ดร. วิโรจน์กล่าวอย่างตรงไปตรงมา "ผมอยากจะขอให้คุณหมอพิจารณาอีกครั้ง ว่าจะยังคงเดินหน้าต่อไปในเส้นทางการแข่งขันนี้หรือไม่" พัทธดนย์อึ้งไปอีกครั้ง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบถึงขั้นนี้ "ท่านผู้อำนวยการหมายความว่าอย่างไรครับ" เขาถาม "ผมหมายความว่า... บางที การถอนตัวออกจากการแข่งขันในตอนนี้ อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับคุณหมอ" ดร. วิโรจน์กล่าว "เพื่อรักษาชื่อเสียงของคุณหมอ และเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจจะตามมา" พัทธดนย์ยืนนิ่ง เขารู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าจะต้องตัดสินใจอย่างไรในสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้