หลังจากวิภาจากไป บรรยากาศในร้านก็เต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบจะจับต้องได้ ลูกค้าที่เหลืออยู่ต่างก็ทำเป็นไม่สนใจ แต่สายตาก็ยังคงเหลียวมองมาที่มนตรากับมุกเป็นระยะ มุกพยายามกลับไปทำงานของเธอ แต่สมาธิของเธอก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอีกต่อไป คำพูดของวิภาที่ดูถูกเธอ และท่าทีของมนตราที่ดูเหมือนจะสับสน ทำเอาเธอใจไม่ดีเลยแม้แต่น้อย เธอรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอกำลังจะพังทลายลงไปอีกครั้ง “มุก เป็นอะไรรึเปล่า” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู มนตราเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาจะแตะไหล่เธอ แต่มุกสะดุ้งถอยหลังไปเล็กน้อย “เปล่าค่ะ” มุกตอบเสียงแผ่ว พยายามยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มที่ออกมากลับดูฝืนๆ “แค่รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อยค่ะ” มนตรามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง แต่ก็มีความสับสนปะปนอยู่ไม่น้อย “แน่ใจนะ เธอหน้าซีดมากเลย” “ค่ะ” มุกพยักหน้าเร็วๆ “ขอตัวไปพักที่หลังร้านสักครู่ได้ไหมคะ” “ได้สิ” มนตรารับคำทันที “ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ไม่ต้องฝืนนะ” มุกพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงไปยังหลังร้าน ทิ้งให้มนตรามองตามด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย เขาหันไปมองไปยังโต๊ะที่วิเพิ่งนั่งอยู่ ความทรงจำบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในหัว ภาพของวิภาในวัยสาว รอยยิ้มที่เคยสดใส แต่ตอนนี้กลับแฝงไปด้วยความขมขื่น เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะหันกลับไปทำงานของเขาต่อ ในขณะที่มุกกำลังนั่งพักอยู่หลังร้าน มือเรียวกำแน่นจนข้อขาว เธอพยายามสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ คำพูดของวิภาดังวนเวียนอยู่ในหัว “เธอไม่คู่ควรกับมนตราเลย มุก” “คิดว่าตัวเองดีแค่ไหนกัน” “มนตรามีอดีตที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ” “ไม่จริง” มุกพึมพำกับตัวเอง “พี่มนตราไม่เคยบอกว่าเขาซับซ้อน” แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้ดีว่าวิภาพูดความจริงส่วนหนึ่ง เธอกับมนตรามีความต่างกันมากเหลือเกิน ทั้งภูมิหลัง การศึกษา และประสบการณ์ชีวิต เธอเป็นเพียงนักศึกษาศิลปะธรรมดาๆ ที่บังเอิญมาทำงานพิเศษในร้านกาแฟแห่งนี้ ส่วนมนตรา เขาเป็นเจ้าของร้าน เป็นคนที่ดูมีอดีตที่ลึกลับซับซ้อน “มุก” เสียงของแพรดังขึ้น พรากมุกออกจากภวังค์ “พี่เป็นอะไรรึเปล่า เห็นไปพักหลังร้านนานแล้ว” แพรเป็นเพื่อนร่วมงานของมุก เป็นรุ่นพี่ปีสองที่คณะศิลปกรรมศาสตร์เช่นกัน แพรเป็นคนร่าเริงและจริงใจ มุกรู้สึกสบายใจที่จะคุยกับแพร “เปล่าค่ะพี่แพร แค่รู้สึกไม่ค่อยดี” มุกตอบ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นเขาพูดอะไรกับเธอรึเปล่า” แพรถามอย่างสังเกต “เห็นเขาเข้ามาคุยกับเธอ แล้วก็ทำหน้าไม่พอใจมากเลย” มุกนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่มีอะไรค่ะพี่แพร เขาแค่… ทักทายเฉยๆ” แพรมองมุกอย่างไม่ไว้ใจนัก “แน่ใจนะ หน้าตาเธอไม่เหมือนคนสบายดีเลยนะ” “ค่ะ” มุกยืนยัน “พี่แพรกลับไปทำงานก่อนเถอะค่ะ หนูขอพักอีกสักครู่” แพรพยักหน้าอย่างลังเล ก่อนจะเดินกลับออกไป มุกมองตามหลังแพรไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโดดเดี่ยว เธอรู้ดีว่าเธอคงจะปิดบังความรู้สึกของตัวเองจากทุกคนได้ไม่นาน ไม่นานนัก มนตราก็เดินเข้ามาในหลังร้าน เขามองมุกที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้ากังวล “เป็นยังไงบ้าง” “ดีขึ้นแล้วค่ะ” มุกตอบ เสียงแหบเล็กน้อย มนตราเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ “เมื่อกี้เธอคุยกับ… วิภา” เขาเว้นช่วงเล็กน้อย ราวกับจะเลือกคำพูด “ใช่ค่ะ” มุกตอบ เสียงเรียบ “เขาพูดอะไรกับเธอ” มนตราถามตรงๆ มุกลังเล เธอไม่รู้ว่าควรจะบอกมนตราทั้งหมดหรือไม่ เธอไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอเป็นคนขี้ฟ้อง หรือเป็นคนอ่อนแอ “ไม่มีอะไรมากค่ะ” มุกเลือกที่จะโกหก “เขาแค่… ถามถึงเรื่องทั่วไป” มนตรามองมุกนิ่งๆ แววตาของเขาสื่อถึงความไม่เชื่อ “แน่ใจนะ” “ค่ะ” มุกยืนยัน “แล้วก็… ถ้าพี่มนตราไม่มีอะไรแล้ว หนูขอตัวไปทำงานต่อดีกว่าค่ะ” เธอรีบลุกขึ้น เดินผ่านมนตราไปโดยไม่รอคำตอบ มนตรายังคงนั่งอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังของมุกไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขารู้ว่ามุกกำลังปิดบังบางอย่าง และเขาก็รู้ดีว่าวิภาคงไม่ได้แค่ “ทักทาย” เธออย่างแน่นอน เย็นวันนั้น มุกทำงานด้วยความเงียบ เธอพยายามหลีกเลี่ยงการสบตาของมนตราให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกครั้งที่เขาเดินเข้ามาใกล้ หัวใจของเธอก็จะเต้นแรงผิดปกติ เธอรู้สึกถึงสายตาของเขาที่จับจ้องมาที่เธออยู่ตลอดเวลา แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะหันไปมอง ลูกค้าเริ่มซาลง มนตราเดินเข้ามาหาเธอที่เคาน์เตอร์ “มุก” เขาเรียกเสียงนุ่ม มุกเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยความรู้สึกประหม่า “คะ” “เมื่อกี้… วิภาเขาพูดอะไรกับเธอจริงๆ” มนตราถามอีกครั้ง น้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม มุกกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เธอรู้ว่าเธอคงจะโกหกต่อไปไม่ได้แล้ว “เขา… เขาบอกว่าหนูไม่คู่ควรกับพี่มนตราค่ะ” มุกสารภาพ เสียงสั่นเครือ “เขาบอกว่าพี่มีอดีตที่ซับซ้อนเกินกว่าที่หนูจะเข้าใจ” ดวงตาของมนตราเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหรี่ลงอย่างช้าๆ เขาดูผิดหวังเล็กน้อย ราวกับว่าเขาคาดหวังคำตอบอื่น “แล้วเธอเชื่อเขาเหรอ” มนตราถาม “หนู… หนูไม่รู้ค่ะ” มุกตอบตามตรง “หนูแค่รู้สึก… สับสน” มนตราเงียบไปพักหนึ่ง เขาก้มหน้ามองพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตามุกอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น “มุก” เขาพูดเสียงเบา “ผม… ผมอาจจะมีอดีตที่ซับซ้อนจริง” คำพูดของมนตราทำให้มุกใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ “แต่” มนตราพูดต่อ “ผมอยากให้เธอรู้ว่า… ผู้หญิงคนนั้น เขาพูดในสิ่งที่เขาอยากจะพูด” “แล้วความจริงล่ะคะ” มุกถามเสียงสั่น “ความจริงคืออะไร” มนตรามองมุกนิ่งๆ เป็นเวลานาน คำตอบที่เขาจะให้ต่อไปนี้ จะเป็นตัวกำหนดความสัมพันธ์ของพวกเขาไปตลอดกาล