เสียงฝีเท้าของมะปรางดังประสานกับเสียงหอบหายใจที่หนักหน่วง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอวิ่งฝ่ากิ่งไม้และใบไม้ที่รกทึบ ร่างกายบอบช้ำจากการสะดุดล้มหลายครั้ง แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและภาพลูกน้อยในท้อง ทำให้เธอต้องวิ่งต่อไป "จับตัวมันไว้!" เสียงตะโกนอันเกรี้ยวกราดดังไล่หลังมา "อย่าให้มันหนีไปได้!" มะปรางรู้ดีว่าพวกมันกำลังตามเธอมา เธอพยายามมองหาที่ซ่อน แต่ป่ารกทึบนี้ดูเหมือนจะไม่มีที่ไหนให้หลบได้เลย เธอกำซองเอกสารในมือแน่น ราวกับมันคือสิ่งเดียวที่จะช่วยให้เธอรอดชีวิตไปได้ "คุณมะปราง! มาทางนี้!" เสียงของชัยดังขึ้นจากพุ่มไม้หนาทึบที่อยู่ไม่ไกล มะปรางหันไปมอง เห็นชัยกำลังชี้ไปยังทางที่ค่อนข้างลับตาคน มะปรางไม่รอช้า รีบวิ่งไปยังจุดที่ชัยบอก ทันทีที่เธอเข้าไปถึง ชัยก็ดึงเธอเข้าไปซ่อนในโพรงไม้ใหญ่ที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาทึบ "อย่าส่งเสียงดังนะครับ" ชัยกระซิบ "พวกเขาใกล้เข้ามาแล้ว" มะปรางพยักหน้าอย่างตื่นตระหนก เธอกอดซองเอกสารไว้แนบอก สัมผัสได้ถึงความเย็นของกระดาษ เสียงฝีเท้าของชายร่างใหญ่ดังใกล้เข้ามา พวกเขาหยุดอยู่ไม่ห่างจากที่ซ่อนของมะปรางและชัยนัก "ไปไหนแล้ววะ!" ชายคนหนึ่งตะคอก "ผู้หญิงคนนั้นมันต้องไปทางนี้แน่!" "นั่นมันก็ไอ้ชัยด้วยนี่หว่า!" อีกคนพูด "มันต้องช่วยเธอแน่ๆ!" "หาให้เจอ! ท่านประจักษ์เอาหัวมันมาให้ได้!" เสียงฝีเท้าค่อยๆ จางหายไป มะปรางและชัยยังคงซ่อนตัวอยู่ในโพรงไม้เป็นเวลานาน จนแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว "คุณมะปรางครับ" ชัยพูดขึ้นเมื่อทุกอย่างเงียบสงบ "ผมขอโทษที่ทำให้คุณตกอยู่ในอันตรายแบบนี้" "ไม่เป็นไรค่ะ" มะปรางตอบเสียงสั่น "คุณช่วยชีวิตฉันไว้" "แต่เราต้องรีบไปจากที่นี่ครับ" ชัยกล่าว "ผมว่าพวกมันคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ" "แล้วทนายสมศักดิ์ล่ะคะ" มะปรางถามด้วยความเป็นห่วง "ผมไม่รู้เหมือนกันครับ" ชัยส่ายหน้า "ตอนที่ผมเห็น คุณทนายกำลังต่อสู้กับคนของท่านประจักษ์อยู่ ผมหวังว่าเขาจะปลอดภัย" มะปรางใจคอไม่ดี ภาพทนายสมศักดิ์กำลังต่อสู้กับคนร้ายผุดขึ้นมาในหัว เธอรู้สึกผิดที่ต้องทิ้งเขาไป "เราต้องไปหาทนายสมศักดิ์ค่ะ" มะปรางยืนยัน "เราต้องไปอย่างระมัดระวังครับ" ชัยกล่าว "ผมพอจะรู้จักเส้นทางลับที่คนของท่านประจักษ์ไม่น่าจะรู้" ทั้งสองออกเดินทางอีกครั้ง มะปรางยังคงกำซองเอกสารไว้แน่น เธอมองเห็นถึงความหวังริบหรี่ในความมืดมิด พวกเขาเดินทางไปตามเส้นทางที่ชัยแนะนำ ผ่านทุ่งนาและลำธารเล็กๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงดังโครมครามมาจากไม่ไกลนัก "นั่นมันเสียงอะไรครับ" ชัยกระซิบถาม "เหมือนเสียงต่อสู้" มะปรางตอบ ทั้งสองแอบย่องเข้าไปดูใกล้ๆ ภาพที่เห็นทำให้มะปรางน้ำตาแทบไหล ทนายสมศักดิ์กำลังต่อสู้กับชายร่างใหญ่สองคนอย่างดุเดือด แม้จะเสียเปรียบเรื่องพละกำลัง แต่ทนายสมศักดิ์ก็สู้ไม่ถอย "คุณทนาย!" มะปรางตะโกน เสียงของเธอทำให้ชายร่างใหญ่ทั้งสองหันมามอง ชัยเห็นจังหวะนี้ จึงพุ่งเข้าไปช่วยทนายสมศักดิ์อย่างรวดเร็ว การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด ชัยและทนายสมศักดิ์ช่วยกันสู้กับคนร้ายทั้งสอง แม้จะบาดเจ็บเล็กน้อย แต่พวกเขาก็สามารถทำให้คนร้ายเสียหลักได้ "รีบไปครับคุณมะปราง!" ทนายสมศักดิ์ตะโกน "พาเอกสารไปให้เร็วที่สุด!" มะปรางพยักหน้า เธอหันหลังกลับ และวิ่งสุดกำลังมุ่งหน้าไปยังบ้านทนายสมศักดิ์ เพื่อนำเอกสารสำคัญนี้ไปให้เขาจัดการ ระหว่างทาง มะปรางคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ตั้งแต่วันแรกที่เธอต้องแบกรับภาระหนี้สินของครอบครัว จนมาถึงวันนี้ที่เธอได้หลักฐานชิ้นสำคัญมาอยู่ในมือ เธอเหนื่อยล้าเหลือเกิน แต่ภาพลูกน้อยในท้องก็เป็นเหมือนกำลังใจที่สำคัญที่สุด เมื่อถึงบ้านทนายสมศักดิ์ มะปรางก็รีบเคาะประตูอย่างแรง "ทนายคะ! ฉันเองค่ะ มะปราง!" ประตูเปิดออก ทนายสมศักดิ์ยืนอยู่ตรงหน้า เขาดูเหนื่อยอ่อนและมีรอยฟกช้ำ แต่ก็ปลอดภัย "คุณมะปราง! คุณปลอดภัยแล้ว!" ทนายสมศักดิ์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ผมเป็นห่วงคุณมาก" "ฉันเอามาให้แล้วค่ะทนาย" มะปรางยื่นซองเอกสารให้ทนายสมศักดิ์ ทนายสมศักดิ์รับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา "เยี่ยมมากครับคุณมะปราง คุณทำได้แล้ว" "แล้วคุณชัยล่ะคะ" มะปรางถาม "เขาปลอดภัยครับ" ทนายสมศักดิ์ตอบ "เขาตัดสินใจไปแจ้งความกับตำรวจในเมือง เขาบอกว่าจะจัดการเรื่องของเขาเอง" มะปรางพยักหน้า รู้สึกโล่งใจที่ทุกคนปลอดภัย "ทีนี้เราก็มีหลักฐานที่จะสู้กับท่านประจักษ์แล้ว" ทนายสมศักดิ์กล่าว "เราจะยื่นเรื่องต่อศาลทันที" มะปรางมองไปที่ไร่ข้าวโพดของเธอที่อยู่ห่างออกไป แสงแดดยามเช้าเริ่มทอแสงอ่อนๆ เธอมั่นใจว่าการต่อสู้ครั้งนี้ เธอจะสามารถปกป้องสิ่งที่เธอรัก และมอบอนาคตที่ดีที่สุดให้กับลูกน้อยของเธอได้อย่างแน่นอน.