เช้าวันรุ่งขึ้น มะปรางตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่สะอาดสะอ้านของบ้านผู้ใหญ่บุญ แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านเข้ามา อากาศบริสุทธิ์ของชนบททำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก รอยฟกช้ำตามร่างกายยังคงมีอยู่ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความสบายใจที่ได้รับจากการได้รับการช่วยเหลือเมื่อคืนนี้ ลุงบุญกำลังชงกาแฟอยู่ในครัว เมื่อเห็นมะปรางเดินออกมา เขาก็ยิ้มให้ "ตื่นแล้วเหรอหนู วันนี้รู้สึกเป็นไงบ้าง" "ดีขึ้นมากเลยค่ะลุง" มะปรางตอบ "ขอบคุณลุงอีกครั้งนะคะที่ช่วยหนูไว้เมื่อคืน" "ไม่ต้องขอบคุณกันหรอกหนู" ลุงบุญยื่นแก้วกาแฟให้เธอ "นี่ดื่มกาแฟก่อนนะ จะได้มีแรง" มะปรางรับแก้วกาแฟมา สูดดมกลิ่นหอมกรุ่น "ลุงคะ เมื่อคืนลุงบอกว่าลุงรู้เรื่องหลักฐานที่หนูได้มา..." "ใช่" ลุงบุญพยักหน้า "คุณวิชัยเขามาปรึกษาฉันก่อน เขาบอกว่าเขารู้สึกไม่สบายใจกับสิ่งที่ไอ้ประจักษ์มันกำลังทำอยู่ และเขาก็เก็บหลักฐานบางอย่างไว้ได้" "คุณวิชัยเก็บหลักฐานอะไรไว้คะ" มะปรางถามอย่างตื่นเต้น "เขาบอกว่ามีเอกสารบางอย่างที่ไอ้ประจักษ์มันใช้หลอกลวงชาวบ้านให้เซ็นสัญญา แล้วก็มีบันทึกเสียงการสนทนาที่ไอ้ประจักษ์มันคุยกับทนายของมัน" ลุงบุญเล่า "ฉันบอกเขาไปว่าให้เอามาให้ทนายสมศักดิ์ดู เขาจะได้วางแผนจัดการได้ถูกต้อง" "แล้ว... แล้วเอกสารพวกนั้นล่ะคะ" มะปรางถามใจหาย "ตอนนี้อยู่กับทนายสมศักดิ์แล้วล่ะหนู" ลุงบุญตอบ "เขาบอกว่ากำลังตรวจสอบความถูกต้องของหลักฐาน และเตรียมการยื่นฟ้องไอ้ประจักษ์" ความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของมะปราง เธอรู้ว่าการมีหลักฐานจะทำให้การต่อสู้ของเธอมีน้ำหนักมากขึ้น "ถ้าอย่างนั้น... หนูก็มีโอกาสชนะใช่ไหมคะ" "แน่นอนสิหนู" ลุงบุญย้ำ "ไอ้ประจักษ์มันทำผิดกฎหมาย เขาไม่สามารถเอาที่ดินของหนูไปได้ง่ายๆ หรอก" "แต่เมื่อคืน... คนพวกนั้นยังคงตามล่าหนูอยู่" มะปรางอดกังวลไม่ได้ "พวกมันคงได้รับคำสั่งให้รีบจัดการให้เสร็จก่อนที่หลักฐานจะถูกเปิดโปง" ลุงบุญคาดการณ์ "แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลความปลอดภัยให้หนูเอง" ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน โทรศัพท์มือถือของลุงบุญก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ขมวดคิ้ว "ใครโทรมาคะลุง" มะปรางถาม "เป็นเบอร์แปลกๆ" ลุงบุญกดรับสาย "สวัสดีครับ... ครับ... อะไรนะครับ... เป็นไปได้อย่างไร!" สีหน้าของลุงบุญเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เขาดูตกใจและสับสน "ลุงบุญ เป็นอะไรไปคะ" มะปรางถามด้วยความเป็นห่วง "มีคนโทรมาบอกว่า... ทนายสมศักดิ์โดนอุ้มหายไปเมื่อคืนนี้" ลุงบุญกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มะปรางแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น "อะไรนะคะ! เป็นไปไม่ได้!" "เขาบอกว่ามีคนเห็นรถของทนายสมศักดิ์ถูกขับออกไปอย่างรวดเร็วในคืนนั้น แล้วก็ไม่สามารถติดต่อเขาได้อีกเลย" ลุงบุญเล่า "เขาบอกว่าเขาโทรมาแจ้งลุงเพราะเห็นว่าลุงรู้จักกับทนายสมศักดิ์" ความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่มะปราง หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม หลักฐานสำคัญที่เธอและทนายสมศักดิ์มีความหวังว่าจะใช้พลิกสถานการณ์ กลับกลายเป็นว่าสูญเสียไปพร้อมกับตัวทนายเอง "ไม่นะ..." มะปรางพึมพำ น้ำตาเริ่มคลอ "ใจเย็นๆ หนูก่อน" ลุงบุญรีบเข้ามาประคอง "เรายังไม่รู้แน่ชัดว่าเรื่องเป็นอย่างไร บางทีเขาอาจจะแค่ติดธุระสำคัญก็ได้" "แต่ถ้าเขาโดนอุ้มหายไปจริงๆ ล่ะคะลุง" มะปรางถามเสียงขาดห้วง "แล้วหลักฐานล่ะคะ จะทำยังไงต่อไป" "เรื่องหลักฐาน... ฉันคิดว่าคุณวิชัยอาจจะมีสำเนาเก็บไว้นะ" ลุงบุญพยายามปลอบ "ฉันจะรีบติดต่อคุณวิชัยเดี๋ยวนี้" ลุงบุญรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์อีกเครื่อง เขาต่อสายหาวิศัยทันที แต่วิศัยก็ไม่ได้รับสาย "ปิดเครื่องไปแล้ว" ลุงบุญพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "นี่มันไม่ปกติแล้ว" มะปรางนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง เธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังพังทลายลงตรงหน้า "ลุงคะ" เธอกล่าวเสียงเบา "ถ้าทนายสมศักดิ์หายไปจริงๆ แล้วใครจะช่วยหนู" "อย่าเพิ่งหมดหวังหนู" ลุงบุญพูดอย่างหนักแน่น "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะดูแลหนูเอง" "แต่ลุงจะทำอะไรได้คะ" "ฉันอาจจะไม่มีความรู้เรื่องกฎหมายเท่าทนายสมศักดิ์ แต่ฉันก็มีวิธีของฉัน" ลุงบุญมองไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาดูครุ่นคิดอย่างหนัก "ไอ้ประจักษ์มันคิดว่ามันฉลาดมากสินะ มันคิดว่าจัดการกับทนายสมศักดิ์แล้วทุกอย่างจะจบ" "แล้วถ้ามันไม่จบอย่างที่มันคิดล่ะคะ" มะปรางเงยหน้าขึ้นมองลุงบุญ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง "ใช่แล้วหนู" ลุงบุญพยักหน้า "มันอาจจะไม่จบง่ายๆ แบบที่มันคิดก็ได้" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของลุงบุญก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์ของวิชัย "คุณวิชัย!" ลุงบุญรีบกดรับสาย "คุณเป็นยังไงบ้าง! ผมได้ยินข่าวว่าคุณทนายสมศักดิ์..." เสียงของวิชัยดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ "ผมปลอดภัยครับลุงบุญ แต่ทนายสมศักดิ์... เขาโดนพวกของท่านประจักษ์ลักพาตัวไปจริงๆ ครับ" "แล้วหลักฐานล่ะครับ" ลุงบุญถามอย่างร้อนรน "ผมรู้ว่าท่านประจักษ์มันไว้ใจใครไม่ได้" วิชัยพูด "ผมเลยสำรองหลักฐานทุกอย่างไว้แล้วครับ" มะปรางแทบจะกระโดดดีใจ "จริงเหรอคะคุณวิชัย!" "ใช่ครับคุณมะปราง" วิชัยตอบ "ผมให้คนสนิทเก็บไว้ให้แล้วครับ และผมกำลังจะเอาไปให้ทนายอีกคนหนึ่งที่ไว้ใจได้" "ทนายคนนั้นคือใครคะ" ลุงบุญถาม "เขาเป็นเพื่อนเก่าของผมครับ ชื่อ ทนายชูชาติ" วิชัยกล่าว "เขาเป็นคนซื่อสัตย์และเก่งมากๆ เขาจะช่วยเราได้แน่นอน" "ดีมาก! ดีมากเลยคุณวิชัย!" ลุงบุญถอนหายใจด้วยความโล่งอก "คุณนัดเจอทนายชูชาติที่ไหน ผมจะพาคุณมะปรางไปให้การด้วย" "ผมจะส่งโลเคชั่นให้เดี๋ยวนี้ครับ" วิชัยตอบ "แต่ขอให้ทุกคนระวังตัวด้วยนะครับ ท่านประจักษ์มันคงไม่ปล่อยให้เรามีโอกาสแก้แค้นง่ายๆ แน่" บทสนทนาจบลง มะปรางมองหน้าลุงบุญด้วยความหวังที่กลับคืนมาอีกครั้ง แม้จะเจออุปสรรคใหญ่หลวง แต่เธอก็รู้ว่าเธอยังมีพันธมิตรที่แข็งแกร่งอยู่เคียงข้าง และยังมีแผนการซ้อนที่เหนือกว่าที่ท่านประจักษ์คาดคิด